Biblia · Księga Habakuka
Księga Habakuka 2
1 Na straży swej stać będę, i stanę na baszcie, wyglądając, abym , co będzie Bóg mówił, cobym miał odpowiedzieć po karaniu mojem. 2 mi odpowiedział Pan, mówiąc: Napisz widzenie, a napisz rzetelnie na tablicach, aby je prędko czytelnik przeczytał, 3 , że jeszcze do pewnego czasu odłożone jest widzenie, które wypowie na skończeniu jego, a nie skłamie; a na chwilę odwłaczał, oczekuj nań; boć zapewne przyjdzie, a nie omieszka. 4 Oto kto sobie hardzie poczyna, tego nie jest szczera w nim; ale sprawiedliwy z wiary swej żyć będzie. 5 Dopieroż człowiek opiły, przewrotny i nie ostoi się w mieszkaniu swojem, który rozszerza jako piekło duszę swoję, a jest jako śmierć, która się nie może nasycić, choćby zgromadził do siebie wszystkie narody, a zebrał do siebie wszystkich lud zi. 6 ci wszyscy o nim przypowieści nie uczynią i wykładów i gadanin o nim? mówiąc: Biada temu, który rozmnaża rzeczy nie swoje, (a dokądże?) i obciąża się gęstem błotem! 7 Izali nie powstaną z prędka, którzy cię kąsać będą, i nie ocucą się, którzy cię szarpać będą? i staniesz się im łupem. 8 Bo ty złupił wiele narodów, złupią cię też wszystkie narodów, dla krwi ludzkiej i dla gwałtu uczynionego ziemi i miastu i wszystkim, którzy mieszkają w niem. 9 Biada temu, który łakomie szuka zysku szkaradnego domowi swemu, aby wystawił wysoko gniazdo swoje, a tak uszedł z mocy złego! 10 Uradziłeś hańbę domowi swemu, abyś wytracił wiele narodów, a grzeszył przeciwko duszy swojej. 11 kamień z muru wołać będzie, i sęk z drzewa wyda o tem . 12 Biada temu, który krwią buduje miasto, a utwierdza miasta nieprawością! 13 Azaż to nie jest od Pana zastępów, iż koło czego ludzie pracują, to ogień skazi, a nad czem się narody spracowały, to nadaremno będzie? 14 Albowiem ziemia będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej, jako morze wody napełniają. 15 Biada temu, który poi bliźniego swego, przystawiając naczynia swego, tak aby go upoił, i napatrzył się nagości jego! 16 Nasycisz się hańby dla sławy; pić będziesz i ty, a obnażony będziesz; obróci się do ciebie kielich prawicy Pańskiej, i zwrócenie sromotne przyjdzie na sławę twoję. 17 Bo cię łupiestwo Libanu okryje i spustoszenie zwierząt, które ich straszyło: dla krwi ludzkiej i dla gwałtu ziemi i miasta, i wszystkich, którzy mieszkają w niem. 18 pomoże ryty obraz, że go wyrył rzemieślnik jego? albo odlewany obraz i nauczyciel kłamstwa, że ufa rzemieślnik w robocie swojej, czyniąc nieme? 19 Biada temu! który mówi drewnu: Ocuć się, a kamieniowi niememu: Obudź się! Tenże to ma uczyć? Spojrzyj nań, powleczonyć jest złotem i srebrem; ale w nim zgoła żadnego ducha. 20 Pan jest w kościele świętobliwości swojej; umilknij przed jego ziemio!
Słowniczek archaizmów (16)
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- tedy
- wtedy, zatem
- przeto
- dlatego
- jeźliby
- jeśli
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- hardy
- pyszny, wyniosły
- azaż, izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- iż, iżeś
- że
- ostatki
- reszta
- albowiem
- ponieważ, bo
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- cóż
- co
- bałwany
- bożek, posąg bałwochwalczy
- niemasz
- nie ma
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- wszystka
- cały, każdy
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna