Biblia · Księga Jonasza
Księga Jonasza 2
1 Lecz Pan był nagotował rybę wielką, żeby pożarła Jonasza; i był Jonasz we wnętrznościach ryby trzy dni i trzy nocy. 2 I modlił się Jonasz Panu, Bogu swemu, we wnętrznościach onej ryby, 3 I rzekł: Wołałem z ucisku swego do Pana, a ozwał mi się; z głębokości grobu wołałem, a wysłuchałeś głos mój. 4 Boś mię wrzucił w głębokość w pośrodek morza, i rzeka ogarnęła mię; wszystkie nawałności twoje i powodzi twoje zwaliły się na mię. 5 Jużem był rzekł: Wygnanym jest od oczów twoich, jeszcze będę patrzał na twój święty. 6 Ogarnęły mię wody aż do , przepaść mię ogarnęła, rogożem obwiniona była głowa moja. 7 Zstąpiłem aż do spodku gór, ziemia się zaworami swemi zawarła nademną na wieki; tyś jednak wywiódł z dołu mój, o Panie, Boże mój! 8 Gdy ustawała we mnie dusza moja, wspomniałem na Pana; modlitwa moja przyszła do ciebie, do świętego kościoła twego. 9 Którzy pilnują marności nikczemnych, pozbawiają się miłosierdzia Bożego; 10 Ale ja z głosem dziękczynienia ofiarować ci będę, com ślubował, spełnię; od Pana jest obfite wybawienie. I Pan onej rybie, a wyrzuciła Jonasza na brzeg.
Słowniczek archaizmów (6)
- onej
- ten, tamten
- wszakże
- jednak, przecież
- kościół, kościoła
- zbór; wspólnota wierzących
- dusza, duszy
- życie, osoba, człowiek
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna