Biblia · Księga Jeremiasza
Księga Jeremiasza 12
1 Sprawiedliwym zostaniesz, Panie! się z tobą rozpierać będę; a o sądach twoich z tobą mówić będę. się droga niezbożnych szczęści? Czemuż spokojnie żyją wszyscy, którzy bardzo wystąpili przeciwko tobie? 2 Wszczepiłeś ich, i rozkorzenili się; rosną i owoc wydawają ci, którycheś ust bliskim, ale dalekim od nerek ich. 3 Ale ty, Panie, znasz mię, wypatrujesz mię, a doświadczyłeś serca mego, że z tobą jest; ale ciągniesz jako owce na rzeź i gotujesz ich na dzień zabicia, i mówisz: 4 Dokądżeby ziemia płakać, a trawa na wszystkich polach schnąć miała? Dla złości mieszkających w niej giną wszystkie zwierzęta i ptastwo; bo mówią: Nie widzić Pan skończenia naszego. 5 Ponieważ cię z pieszymi bieżącego do ustania przywodzą, jakożbyś miał zdążyć przy koniach? a ponieważ w ziemi pokoju, w którejś ufał, ustawasz, a sprawisz przy tej nadętości Jordanu? 6 Bo i bracia twoi i dom ojca twego przeniewierzyli się tobie, i ci także wołają za tobą pełnemi usty; ale nie wierzz im, choćby mówili z tobą po przyjacielsku. 7 Opuściłem dom swój, odrzuciłem moje; dałem to, co miłowała moja, w ręce nieprzyjaciół jego. 8 Stało mi się dziedzictwo moje jako lew w lesie; wydaje przeciwko mnie głos swój, go nienawidzę. 9 ptakiem drapieżnym jest mi dziedzictwo moje? Izali ptastwo będzie w około przeciwko niemu? Idźcież, zbierzcie się wszystkie zwierzęta polne, zejdźci się do żeru. 10 Wiele pasterzy popsuje winnicę moję, podepczą dział mój; dział mój bardzo miły obrócą w pustynię srogą. 11 Obrócą go w pustynię; płakać będzie, spustoszony będąc odemnie; ta ziemia spustoszeje, bo , ktoby to składał do serca. 12 Na wszystkie miejsca wysokie w pustyniach przyjdą burzyciele, bo miecz Pański pożre wszystko od końca ziemi aż do końca ziemi; nie będzie miało pokoju żadne ciało. 13 Nasieją pszenicy, ale ciernie żąć będą; frasować się będą, ale nic nie sprawią, i wstydzić się będą za urodzaje swoje dla gniewu popędliwości Pańskiej. 14 Tak mówi Pan o wszystkich złych sąsiadach moich, którzy się dotykają dziedzictwa, którem dał w dziedzictwo ludowi memu Izraelskiemu: Oto Ja wykorzenię ich z ziemi ich, kiedy dom Judzki wyplenię z pośrodku ich. 15 Wszakże gdy ich wyplenię, nawrócę się i zmiłuję się nad nimi, a każdego z nich do dziedzictwa jego, i każdego z nich do ziemi jego. 16 I stanie się, jeźli się ucząc nauczą dróg ludu mojego, a przysięgać będą w imieniu mojem, mówiąc: Jako żyje Pan, jako oni nauczali lud mój przysięgać przez Baala, pobudowani będą w pośrodku ludu mego. 17 Ale jeźliby nie usłuchali, tedy wykorzenię ten naród, wyplenię i wytracę go, mówi Pan.
Słowniczek archaizmów (14)
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- wszakże
- jednak, przecież
- czemuż
- dlaczego
- onych
- ten, tamten
- cóż
- co
- dziedzictwo, dziedzictwa
- spadek, własność
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- przetoż
- dlatego
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- wszystka, wszystko
- cały, każdy
- niemasz
- nie ma
- przywiodę
- przyprowadzę, przyprowadził
- zasię
- zaś, natomiast
- tedy
- wtedy, zatem
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna