Biblia · Księga Micheasza
Księga Micheasza 7
1 Biada mnie! żem jako po sprzątanieniu owoców letnich, jako pozostałe grona po zbieraniu wina; grona ku zjedzeniu, pierwocin z owocu pragnie moja. 2 Pobożny z ziemi zginął, a szczerego niemasz między ludźmi; wszyscy zgoła o wylaniu krwi myślą, każdy łowi siecią brata swego. 3 Co złego robią rękoma, chcą, aby to za dobre uszło; podatków żąda, a sędzia z datku sądzi, a kto możny jest, ten mówi przewrotność duszy swojej, i w gromadę ją plotą. 4 Najlepszy z nich jest jako oset, najszczerszy przechodzi ciernie; dzień stróżów twoich i nawiedzenia twego przychodzi; już nastanie powikłanie ich. 5 Nie wierzcie przyjacielowi, ani ufajcie wodzowi; przed tą, która leży na łonie twojem, strzeż drzwi ust swoich. 6 Bo syn lekce waży ojca, a córka powstaje przeciwko matce swej, synowa przeciwko świekrze swej, a nieprzyjaciele każdego są domownicy jego. 7 ja na Pana patrzyć będę, oczekiwać będę Boga mego; Bóg mój wysłucha mię. 8 Nie wesel się ze mnie, nieprzyjaciółko moja! upadła, powstanę; jeźli siedzę w ciemnościach, Pan jest światłością moją. 9 Gniew Pański poniosę: bom przeciwko niemu zgrzeszył, aż się zastawi o sprawę moję, a wykona sąd mój: wywiedzie mię na światło, ujrzę sprawiedliwość jego. 10 Ujrzy to nieprzyjaciółka moja, a wstyd okryje tę, która do mnie mówi: Gdzież jest Pan, Bóg twój? Oczy moje na nią patrzyć będą, gdy jako błoto na ulicach podeptana będzie. 11 Dnia , którego pobudowane będą parkany twoje, dnia onego, mówię, daleko się wyrok rozejdzie. 12 Onegoż dnia przychodzić będą do ciebie i z Assyryi aż do miast obronnych, i od miast obronnych aż do rzeki, i od morza aż do morza, i od góry aż do góry. 13 ta ziemia spustoszona będzie dla obywateli swoich, dla owocu wynalazków ich. 14 Paśże lud twój laską twoją, trzodę twego, która osobno mieszka w lesie i w pośród pola; niech wypasą Basan i Galaad jako za dni starodawnych. 15 Ukażę mu dziwne rzeczy, jako za dni, którycheś wyszedł z ziemi Egipskiej. 16 Co widząc narody zawstydzą się nad wszystką mocą swoją, włożą rękę na usta, a uszy ich ogłuszeją 17 Proch jako wąż lizać będą, jako gadziny ziemskie ruszą się z lochów swoich, do Pana, Boga naszego, z strachem pobieżą, i bać się ciebie będą. 18 Któryż Bóg jest podobny tobie? Któryby odpuszczał, i mijał przestępstwa ostatków dziedzictwa swego, któryby nie zatrzymywał na wieki gniewu swego, przeto, że się kocha w miłosierdziu. 19 Nawróci się, a zmiłuje się nad nami; zatłumi nieprawości nasze i wrzuci w głębokość morską wszystkie grzechy nasze. 20 Pokażesz się prawdomównym, a miłosiernym Abrahamowi, jakoś przysiągł ojcom naszym ode dni dawnych.
Słowniczek archaizmów (13)
- ostatki
- reszta
- niemasz
- nie ma
- dusza, duszy
- życie, osoba, człowiek
- książę
- przywódca, władca, wódz
- przeto, przetoż
- dlatego
- zbawienia
- wybawienie
- jeźli, jeźlim
- jeśli
- wżdy
- jednak, mimo to
- onego, onegoż
- ten, tamten
- wszakże
- jednak, przecież
- dziedzictwa
- spadek, własność
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- jakóbowi
- Jakub
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna