Biblia · Księga Psalmów
Księga Psalmów 12
1 śpiewakowi Seminit, pieśń Dawidowa. 2 Ratuj, Panie! boć już niestaje miłosiernego, a wyginęli uprzejmi z synów ludzkich. 3 Każdy mówi kłamstwo z bliźnim swoim: usty pochlebnemi, dwojakiem sercem mówią. 4 Niechajże Pan wytraci wszystkie wargi pochlebne, i język mówiący rzeczy wyniosłe. 5 Którzy mówią: Językiem naszym przewiedziemy, wargi nasze za nami są, któż jest panem naszym? 6 Dla zniszczenia ubogich, i dla wołania nędznych teraz powstanę, mówi Pan; postawię w bezpieczności tego, na którego sidła stawiają. 7 Słowa Pańskie są słowa czyste, jako srebro wypławione w piecu glinianym, przelewane. 8 Ty, Panie! zachowaj ich; strzeż ich od rodzaju tego aż na wieki. Ze wszystkich stron krążą, gdy wywyższeni bywają najpodlejsi między synami ludzkimi.
Słowniczek archaizmów (4)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- siedm
- siedem
- kroć
- razy („siedm kroć” = siedem razy)
- niepobożni
- bezbożni
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna