Biblia · Księga Rut
Księga Rut 3
1 Potem rzekła do niej Noemi, świekra jej: Córko moja, azażemci nie powinna szukać , żebyś się dobrze miała? 2 A teraz Booz nie jest powinowatym naszym, z któregoś ty służebnicami była? Oto on będzie wiał jęczmień na bojewisku tej nocy. 3 umywszy się, namaż się olejkami; weźmij też szaty twoje na się, a idź na bojewisko, a nie daj się widzieć mężowi , ażby się najadł i napił. 4 A gdy on spać pójdzie, upatrzże miejsce, na którem się układzie, a przyszedłszy odkryjesz płaszcz z nóg jego, a tam się układziesz, a on tobie oznajmi, co będziesz miała czynić. 5 I rzekła do niej Rut: Cokolwiek mi każesz, uczynię. 6 A tak szła na one bojewisko, i uczyniła to, co jej rozkazała świekra jej. 7 A gdy się najadł Booz i napił, i rozweseliło się serce jego, poszedł a układł się przy stogu; przyszła też i ona po cichu, a odkrywszy płaszcz z nóg jego, układła się. 8 A gdy było o północy, uląkł się on mąż, a obróciwszy się, ujrzał, a oto, leży u nóg jego. 9 I rzekł: Któżeś ty? I odpowiedziała: Jam jest Rut, służebnica twoja; rozciągnijże płaszcz twój na służebnicę twoję, boś mi pokrewny. 10 A on rzekł: Błogosławionaś ty od Pana, córko moja; większąś pobożność po sobie pokazała teraz niż , żeś nie poszła za młodzieńcami tak ubogimi jako i bogatymi; 11 Przetoż teraz, córko moja, nie bój się; bo , cokolwiek rzeczesz, uczynię, gdyż wie całe miasto ludu mego, żeś ty niewiasta cnotliwa. 12 A teraz prawdać to, żem ja jest pokrewny twój, jeszcze jest pokrewny bliższy nad mię. 13 Zostańże tu tej nocy. A gdy będzie rano, cię będzie chciał pojąć prawem bliskości, dobrze, niech pojmie; jeźli cię nie będzie chciał pojąć, ja cię pojmę prawem bliskości; żywie Pan! Śpijże tu aż do poranku. 14 A tak spała u nóg jego aż do poranku, a wstała przedtem niż mógł rozeznać jeden drugiego; bo rzekł Booz: Niech nikt nie wie, że przyszła ta niewiasta na bojewisko. 15 rzekł: Daj płachtę, którą masz na sobie, a trzymaj ją; a gdy ją trzymała, namierzył jej sześć miarek jęczmienia, i założył na nię, i weszła do miasta. 16 A przyszła do świekry swej, która jej spytała: Któżeś ty córko moja? A Rut jej powiedziała wszystko, co jej uczynił on mąż, 17 I rzekła: Oto sześć miarek tego jęczmienia dał mi; bo rzekł do mnie: Nie wrócisz się próżno do świekry twojej. 18 I rzekła Noemi: Potrwajże, córko moja, aż się dowiesz, jako padnie ta rzecz; boć nie zaniecha ten mąż, aż tę rzecz dziś skończy.
Słowniczek archaizmów (10)
- odpocznienia
- odpoczynek
- azaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- przetoż
- dlatego
- onemu
- ten, tamten
- niewiasta
- kobieta
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- wszystko
- cały, każdy
- wszakże
- jednak, przecież
- jeźli
- jeśli
- nadto
- ponadto
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna