Milczenie, które męczy

Dawid opisuje, jak wyglądało jego życie, gdy ukrywał grzech: kości mu schły od codziennego jęku, a ręka Boża ciążyła dzień i noc. Gdy wreszcie wyznał winę, Bóg odpuścił jej brzemię. Dlatego psalm zaczyna się od okrzyku szczęścia dla tego, komu przebaczono. Przemilczany grzech nie znika, tylko zatruwa. Wyznanie nie jest upokorzeniem, tylko drogą do ulgi. Bóg nie czeka z ukaraniem, lecz z otwartymi ramionami. Dziś nazwij przed Bogiem jedną rzecz, którą ukrywasz, i przyjmij Jego przebaczenie. Jeśli to potrzebne, wyznaj to także człowiekowi, któremu zawiniłeś. Przebaczenie nie jest nagrodą za zasługi, lecz darem, a przyjęcie go przynosi radość, którą Dawid nazwał szczęściem. Modlitwa: Panie, nie chcę niczego przed Tobą ukrywać. Dziękuję, że przebaczasz i zakrywasz moje winy.