Płacz i radość

Wracający z niewoli budują najpierw ołtarz, a potem kładą fundamenty świątyni. Kapłani i lewici śpiewają dziękczynne pieśni. Z tłumu wyrywa się jednak dziwny hałas: wielu krzyczy z radości, a starzy, którzy pamiętali pierwszą świątynię, płaczą. Lud nie potrafi odróżnić jednego od drugiego, wszystko brzmi jak jeden wielki głos. Nowy początek często łączy radość z żalem za tym, co utracone. Bóg przyjmuje oba uczucia. Dziś pozwól sobie na szczerość przed Panem, jeśli w jakiejś sprawie czujesz zarazem wdzięczność i smutek, i powiedz Mu o obu. Bóg nie wymaga od nas jednego uczucia, bo potrafi przyjąć zarówno nasze łzy, jak i nasz śpiew, i nic z tego nie jest dla Niego obce. Modlitwa: Panie, przyjmij moją radość i mój żal. Dziękuję, że budujesz na nowo to, co zostało zniszczone.