Choć grzechy jak szkarłat

Izajasz otwiera księgę ostrą krytyką: lud składa ofiary, a jego ręce są pełne krwi niesprawiedliwości. Bóg nie chce pustej religijności. Ale w środku rozdziału pada zaproszenie pełne łaski: chodźcie, rozsądźmy się, choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją. Bóg nie zaprasza do wymówek, lecz do uczciwej rozmowy. Wzywa do zaprzestania zła i uczenia się dobra: szukajcie sprawiedliwości, wspomagajcie uciśnionego. Dziś usiądź przed Bogiem i spokojnie, bez ozdób, opowiedz Mu o tym, co cię obciąża. Potem odczytaj na głos wersety 16 do 18 i przyjmij jako obietnicę dla siebie. Jeśli możesz, opowiedz o tym komuś bliskiemu, bo wspólna wiara łatwiej przechodzi w konkretne działanie. Modlitwa: Panie, przychodzę do Ciebie z moim grzechem. Obmyj mnie i naucz czynić dobro.