Widzę ludzi jak drzewa

Marek opisuje uzdrowienie, które zachodzi dwuetapowo. Jezus wyprowadza niewidomego z wioski, dotyka jego oczu i pyta: widzisz coś? Człowiek odpowiada, że widzi ludzi, ale jakby drzewa chodzące. Dopiero po drugim dotknięciu widzi wyraźnie. Jezus nie wstydzi się dokończyć dzieła i nie zbywa człowieka tym, że to wystarczy. Podobnie bywa w naszym życiu: Bóg rozjaśnia nam rozumienie stopniowo, a niepełny obraz nie znaczy, że przestał działać. Dziś pomyśl o obszarze, w którym twoje widzenie jest jeszcze mgliste, na przykład w sprawach wiary, rodziny albo własnego charakteru. Poproś Jezusa o następne dotknięcie i bądź cierpliwy wobec procesu. Niepełne widzenie to jeszcze nie koniec drogi. Modlitwa: Jezu, otwieraj moje oczy, jak otworzyłeś oczy tego człowieka. Dziękuję za cierpliwość, z jaką mnie prowadzisz.