Poczytano mu za sprawiedliwość

Abram jest już stary, a obiecany potomek nie pojawia się. Bóg wyprowadza go pod nocne niebo i prosi, by policzył gwiazdy. Zapis jest zaskakująco krótki: uwierzył Panu, a On poczytał mu to za sprawiedliwość. Nie wspina się na szczyt duchowej doskonałości, po prostu przyjmuje obietnicę jako prawdziwą. Apostoł Paweł wiele wieków później wróci do tego zdania, by pokazać, że do Boga zbliżamy się przez zaufanie, a nie przez zasługi. Wiara nie oznacza braku pytań, bo Abram pytał o szczegóły, ale pozostaje przy Bożych słowach. Wyjdź dziś wieczorem na chwilę pod niebo, jeśli jest taka możliwość, i powiedz Bogu: wierzę Twoim obietnicom, pomóż mojemu niedowiarstwu. Modlitwa: Boże, Ty dotrzymujesz słowa, nawet gdy ja czekam i się niecierpliwię. Naucz mnie ufać tak, jak ufał Abraham.