Biblia w rok · Dzień 130 z 365
Dzień 130
2 Sm 9–10; Rz 13; Ps 130
Dzień 130 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
2 Sm 9
1 rzekł Dawid: Jestże jeszcze kto, coby pozostał z domu Saulowego, abym uczynił nad nim miłosierdzie dla Jonatana? 2 I był z domu Saulowego sługa, którego zwano Syba: tego zawołano do Dawida. I rzekł król do niego: Tyżeś jest Syba? A on odpowiedział: Jam jest, sługa twój. 3 Potem rzekł król: Jestże jeszcze kto z domu Saulowego, abym nad nim uczynił miłosierdzie Boże? Odpowiedział Syba królowi: Jest jeszcze syn Jonatana, chromy na nogi. 4 I rzekł do niego król: Gdzieli jest? A Syba odpowiedział królowi: Oto, jest w domu Machira, syna Ammijelowego, w Lodebarze. 5 posłał król Dawid, i wziął go z domu Machira, syna Ammijelowego z Lodebaru. 6 A gdy przyszedł Mefiboset, syn Jonatana, syna Saulowego, do Dawida, upadł na swe, i pokłonił się. I rzekł Dawid: Mefibosecie! Który odpowiedział: Oto, sługa twój. 7 I rzekł do nigo Dawid: Nie bój się: bo zapewne uczynię z tobą miłosierdzie dla Jonatana, ojca twego, i przywrócęć rolą Saula, dziada twego. a ty będziesz jadł chleb u stołu mego . 8 Tedy ukłoniwszy się, rzekł: Coż jest sługa twój, żeś się obejrzał na psa zdechłego, jakom ja jest? 9 Zatem wezwał król Syby, sługi Saulowego i rzekł mu: Cokolwiek miał Saul, i wszystek dom jego, dałem synowi pana twego. 10 Będziesz tedy sprawował rolą jego, ty, synowie twoi, i słudzy twoi, a będziesz dodawał, aby miał chleb syn pana twego, któryby jadł; ale Mefiboset, syn pana twego, będzie zawżdy jadał chleb u stołu mego. A Syba miał piętnaście synów i dwadzieścia sług. 11 I odpowiedział Syba królowi: Wszystko, co król, pan mój, słudze swemu, tak uczyni sługa twój, Mefiboset mógłby jadać u stołu mego, jako jeden z synów królewskich. 12 Miał też Mefiboset syna małego, imieniem Micha; a wszyscy, którzy mieszkali w domu Sybowym, byli sługami Mefibosetowymi. 13 A tak Mefiboset mieszkał w , bo on u stołu królewskiego zawżdy jadał; a był chromy na obie nogi.
2 Sm 10
1 I stało się potem, że umarł król synów Ammonowych, a królował Hanon, syn jego, po nim. 2 rzekł Dawid: Uczynię miłosierdzie z Hanonem, synem Nahasowym, jako uczynił ojcec jego miłosierdzie ze mną.I posłał Dawid ciesząc go przez sługi swe po ojcu jego, a tak przyszli słudzy Dawidowi do ziemi synów Ammonowych. 3 Ale synów Ammonowych rzekły do Hanona, pana swego: I mniemasz, żeby to uczciwość czynił Dawid ojcu twemu, przysłał do ciebie tych, którzyby cię cieszyli? raczej nie dla tego posłał Dawid sługi swe do ciebie aby przepatrzyli miasto, i wyszpiegowali je, aby je potem zburzył? 4 A tak wziąwszy Hanon sługi Dawidowe, ogolił im po połowie brody ich, i poobrzynał szaty ich aż do połowy, aż do zadków ich, i puścił je. 5 A gdy to opwiedziano Dawidowi, posłał przeciwko nim,(ponieważ oni mężowie byli bardzo obelżeni,) i rzekł im król: Zostńcie w Jerycho, aż odrosną brody wasze, a potem się wrócicie. 6 Widząc tedy synowie Ammonowi, że się zbrzydzili Dawidowi posłali ciż synowie Ammonowi, i najęli za pieniądze Syryjczyka z domu Rechob, i Syryjczyka w Soba, dwadzieścia tysięcy pieszych, a od króla Maacha tysiąc mężów, a od Istoba dwanaście tysięcy mężów. 7 Co gdy usłyszał Dawid, posłał Joaba ze wojskiem ludzi rycerskich. 8 Tedy synowie Ammonowi wyciągnęli, a uszykowali się do bitwy przed samem wejściem w bramę; Syryjczyk z Soby, i Rechob, i Istob, i Maacha byli osobno w polu. 9 widząc Joab uszykowane wojska przeciwko sobie z przodku i z tyłu, wybrał niektóre ze wszystkich przebranych z Izraela, i uszykował wojsko przeciwko Syryjczykom. 10 A ludu dał pod rękę Abisaja, brata swego, i uszykował je przeciwko synom Ammonowym. 11 I rzekł: mi Syryjczycy będą silnymi, będziesz mi na pomoc, a jeźli tobie synowie Ammonowi będą silnymi przyjdęć na pomoc. 12 Zmacniaj się, a bądźmy mężnymi za lud nasz, i za miasto Boga naszego, a Pan niech uczyni, co dobrego jest w oczach jego. 13 Nastąpił tedy Joab, i lud, który był z nim, aby zwiódł bitwę z Syryjczykami; a oni uciekali przed nim. 14 Tedy synowie Ammonowi ujrzawszy, że uciekli Syryjczycy; uciekli i oni przed Abisajem, i weszli do miasta. A Joab wrócił się od synów Ammonowych, i przyszedł do . 15 A gdy obaczyli Syryjczycy, iż są porażeni od Izraela, zebrali się . 16 I posłał Hadadezer, a wywiódł Syryjczyki, którzy byli za rzeką, i przyciągnęli do Helam, a Sobach, wojska Hadadezerowego prowadził je. 17 I oznajmiono to Dawidowi; który zebrawszy wszystkiego Izraela, przeprawił się przez Jordan, i przyszedł do Helam, gdzie uszykowawszy wojsko Syryjczycy przeciw Dawidowi, zwiedli z nim bitwę. 18 Tedy uciekli Syryjczycy przed Izraelem, i poraził Dawid Syryjczyków set wozów, i czterdzieści tysięcy jezdnych; do tego Sobacha, hetmana wojska ich, ranił, który tamże umarł. 19 A gdy ujrzeli wszyscy królowie, hołdownicy Hadadezerowi, iż porażeni byli od Izraela, uczynili pokój z Izraelem, i służyli im; i bali się Syryjczycy dawać pomocy na potem synom Ammonowym.
Rz 13
1 Każda niech będzie zwierzchnościom wyższym poddana: boć nie masz zwierzchności, tylko od Boga; a te, które są zwierzchności, od Boga są postanowione. 2 A tak, kto się zwierzchności sprzeciwia, Bożemu się postanowieniu sprzeciwia; a którzy się sprzeciwiają, sami sobie potępienie zjednają. 3 przełożoni nie są na postrach dobrym uczynkom, ale złym. A chcesz się nie bać zwierzchności, czyń, co jest dobrego, a będziesz miał pochwałę od niej; 4 Bożym bowiem jest sługą tobie ku dobremu. Ale uczynisz, co jest złego, bój się; boć nie darmo miecz nosi, gdyż jest sługą Bożym, mszczącym się w gniewie nad czyniącym, co jest złego. 5 trzeba być poddanym nie tylko dla gniewu, ale i dla sumienia. 6 Albowiem dla tego też podatki dajecie, gdyż są sługami Bożymi, którzy tego samego pilnują. 7 Oddawajcież każdemu, cobyście powinni: komu podatek, temu podatek, komu cło, temu cło, komu , temu bojaźń; komu cześć, temu cześć. 8 Nikomu nic winni nie bądźcie, tylko abyście się społecznie miłowali; bo kto miłuje bliźniego, wypełnił. 9 Gdyż to przykazanie: Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz fałszywie świadczył, nie będziesz pożądał, i jeźli które insze jest przykazanie, w tem słowie sumownie się zamyka, mianowicie: Będziesz miłował bliźniego twego, jako siebie samego. 10 Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość. 11 A to czyńcie, wiedząc czas, już przyszła godzina, abyśmy się ze snu ocucili; albowiem teraz bliższe nas jest , aniżeli kiedyśmy uwierzyli. 12 Noc przeminęła, a dzień się przybliżył; odrzućmyż tedy uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości. 13 Chodźmy uczciwie jako we dnie, nie w biesiadach i w pijaństwach, nie we wszeteczeństwach i rozpustach, nie w poswarkach ani w zazdrości; 14 Ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa, a nie czyńcie starania o ciele ku wykonywaniu pożądliwości.
Ps 130
1 Pieśń stopni. Z głębokości wołam do ciebie, o Panie! 2 Panie! wysłuchaj głos mój: nakłoń uszów twych do głosu prośb moich. 3 Panie! będzieszli upatrywał, Panie! któż się zostoi? 4 Aleć u ciebie jest odpuszczenie, aby się ciebie bano. 5 Oczekuję na Pana; oczekuje moja, i jeszcze oczekuje na słowo jego. 6 Dusza moja oczekuje Pana, pilniej niż straż świtania, która strzeże aż do poranku. 7 Oczekujże, Izraelu! na Pana; u Pana jest miłosierdzie, a obfite u niego odkupienie. 8 Onci sam odkupi Izraela od wszystkich nieprawości jego.
Słowniczek archaizmów (24)
- tedy
- wtedy, zatem
- przetoż
- dlatego
- oblicze
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- wszystek, wszystko, wszystkę, wszystkiem, wszystkiego
- cały, każdy
- zawżdy
- zawsze
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- aczkolwiek
- chociaż
- jeruzalemie, jeruzalemu
- Jerozolima
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- iż
- że
- azaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- zasię
- zaś, natomiast
- ostatek
- reszta
- jeźli
- jeśli
- wespół
- razem
- hetman, hetmana
- dowódca wojska
- siedm
- siedem
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- albowiem
- ponieważ, bo
- ustawicznie
- ciągle
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- zbawienie
- wybawienie
- nieprawości
- bezprawie, grzech
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Z głębokości
Ps 130
Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, zaczyna psalmista, który wie, co to dno. Nie okłamuje się, że jest w porządku. Wie, że gdyby Bóg miał pamiętać winy, nikt by się nie ostał, a jednak u Pana jest przebaczenie. Potem pada porównanie: czekam na Pana bardziej niż strażnicy na poranek. Strażnik wie, że świt na pewno nadejdzie. Takie jest czekanie na Boga: pewne, choć długie. Dziś jeśli jesteś w trudnym czasie, powtarzaj te słowa jak modlitwę oczekiwania. A jeśli jest w tobie wina, powiedz o niej Bogu i przyjmij Jego przebaczenie. Przebaczenie u Boga nie jest szansą na kolejny własny wysiłek, ale darem, który pozwala zacząć od nowa z lekkim sercem.
Modlitwa: Panie, z głębokości wołam do Ciebie. Czekam na Twój poranek i ufam Twemu przebaczeniu.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.