Biblia w rok · Dzień 152 z 365

Dzień 152

2 Krl 10–11; 2 Kor 3; Ps 2

Dzień 152 z 365

Stary Testament

2 Krl 10–11

Nowy Testament

2 Kor 3

Psalm

Ps 2

2 Krl 10

1 A miał Achab siedmdziesiąt synów w . I napisał Jehu list, a posłał go do Samaryi do Jezreelskich, i do starszych i do tych, którzy wychowywali syny Achabowe, w te słowa: 2 Skoro was dojdzie ten list, gdyż u was są synowie pana waszego, i u was wozy, i konie, i miasto obronne, i rynsztunek; 3 Obierzcież najgodniejszego i najsposobniejszego z synów pana waszego, a posadźcie na ojca jego, i walczcie o dom pana waszego. 4 Ale się oni bardzo bojąc rzekli: Oto dwaj królowie nie ostali się przed nim, a my się ostoimy? 5 A tak posłał ten, który był sprawcą domu, i ten, który był sprawcą miasta, i starsi, i ci, którzy wychowywali syny królewskie, do Jehu, mówiąc: Słudzyśmy twoi, a co nam rozkażesz, uczynimy. Nie postanowiemy króla żadnego; co dobrego jest w oczach twoich, czyń. 6 I napisał do nich list drugi, mówiąc: Jeźliście moi, a głosu mego słuchacie, weźmijcież głowy synów pana waszego, a przyjdźcie do mnie jutro o tym czasie do Jezreel. A synów królewskich było siedmdziesiąt mężów u najprzedniejszych w mieście, którzy je wychowywali. 7 A gdy ich list doszedł, wziąwszy syny królewskie, pobili siedmdziesiąt mężów, a składłszy głowy ich do koszów, posłali je do niego do Jezreela. 8 I przyszedł poseł, który mu oznajmił, mówiąc: Przyniesiono głowy synów królewskich. A on rzekł: Składźcie je na dwie kupie u wejścia bramy aż do poranku. 9 A gdy rano wyszedł, stanął, i rzekł do ludu: Sprawiedliwiście wy. Otom się ja sprzysiągł przeciwko panu memu, i zabiłem go; ale te wszystkie któż pobił? 10 Wiedzcież teraz, że nie upadło próżno żadne z słów Pańskich na ziemię, które mówił Pan przeciwko domowi Achabowemu, gdyż uczynił Pan, co był powiedział przez sługę swego Elijasza. 11 A tak pobił Jehu wszystkie, którzy pozostali z domu Achabowego w Jezreelu, i wszystkie najprzedniejsze jego, i przyjaciele jego, i kapłany jego, tak nie zostawił po nim żadnego żywego. 12 Potem wstawszy odszedł, i pojechał do Samaryi. A gdy był a domu, gdzie pasterze strzygali owce na drodze, 13 Jehu znalazł u braci Ochozyjasza króla Judzkiego, i rzekł: Któście wy? I odpowiedzieli: Braciaśmy Ochozyjaszowi, a idziemy, abyśmy pozdrowili syny królewskie, i syny królowej. 14 Tedy rzekł: Pojmajcie je żywo. I pojmali je żywo, i pobili je u studni onegoż domu, gdzie strzygano owce, czterdziestu i dwóch mężów, i nie zostawił żadnego z nich. 15 Potem odjechawszy stamtąd, trafił Jonadaba, syna Rechabowego, idącego przeciwko sobie, a pozdrowił go i rzekł do niego: Jestże serce twoje szczere, jako serce moje z sercem twojem? I odpowiedział mu Jonadab: Jest. A jest? rzekł Jehu, dajże mi rękę twoję. Tedy mu dał rękę swą; i kazał mu wsiąść do siebie na wóz. 16 I rzekł: Jedź ze mną, a przypatrz się gorliwości mojej za Pana. A tak wiózł go na wozie swoim. 17 A gdy przyjechał do Samaryi, bił wszystkie, którzy byli pozostali z domu Achabowego w Samaryi, i wytracił je według słowa Pańskiego, który mówił do Elijasza. 18 Zatem zebrał Jehu wszystek lud, i rzekł do niego: Achab służył Baalowi mało, Jehu mu będzie służył więcej. 19 teraz wszystkich proroków Baalowych, i wszystkich sług jego, i wszystkich kapłanów jego, zwołajcie do mnie aż do jednego; ofiarę wielką będę sprawował Baalowi. Ktoby się kolwiek nie stawił, nie zostanie żyw. A to Jehu chytrze czynił, chcąc wytracić chwalce Baalowe. 20 rzekł Jehu: Zapowiedzcie święto Baalowi. I obwołano je. 21 I rozesłał Jehu do wszystkiego Izraela. I zeszli się wszyscy chwalcy Baalowi, tak że nie został żaden, któryby nie przyszedł. I weszli do Baalowego, a napełniony był dom Baalowy od końca aż do końca. 22 Tedy rzekł temu, który był nad szatami: Wynieś szaty wszystkim chwalcom Baalowym. I wyniósł im szaty. 23 Zatem wszedł Jehu i Jonadab, syn Rechabowy, do domu Baalowego, i rzekł chwalcom Baalowym: Dowiedzcie się, a , by nie był kto z wami z chwalców Pańskich, oprócz samych chwalców Baalowych. 24 A tak weszli, aby sprawowali ofiary, i . Ale Jehu sporządził był sobie na dworze ośmdziesiąt mężów, którym był rzekł: kto uszedł z ludu tego, który ja podawam w ręce wasze, wasza będzie za duszę onego. 25 A gdy się dokończyły ofiary całopalenia, rzekł Jehu żołnierzom i rotmistrzom swym: Wnijdzcie, a pomordujcie je, aby żaden nie uszedł. A tak pomordowali je ostrzem miecza, i rozrzucili je żołnierze i rotmistrze; potem odeszli do każdego miasta, gdzie był dom Baalowy. 26 A wyrzuciwszy z domu Baalowego, popalili je. 27 Obalili też słup Baalowy, obalili i dom jego, a uczynili z niego wychody, aż do tego czasu. 28 A tak wygładził Jehu Baala z Izraela. 29 od grzechów Jeroboama, syna Nabatowego, który do grzechu Izraela, nie odstąpił Jehu, ani opuścił cielców złotych, które były w Betel, i które były w Dan. 30 Tedy rzekł Pan do Jehu: Ponieważeś się pilnie starał, abyś uczynił, co dobrego jest w oczach moich, według wszystkiego, co było w sercu mojem, uczyniłeś domowi Achabowemu: synowie twoi aż do czwartego pokolenia siedzieć będą na stolicy Izraelskiej. 31 Ale Jehu nie strzegł tego, aby chodził w Pana, Boga Izraelskiego, ze wszystkiego serca swego, ani odstąpił od grzechów Jeroboamowych, który do grzechu przywiódł Izraela. 32 W one dni począł Pan umniejszać Izraela: bo je poraził Hazael po wszystkich granicach Izraelskich: 33 Od Jordanu aż na wschód słońca, wszystkę ziemię Galaadską, Gadową, i Rubenową, i Manasesową od Aroer, które jest u potoku Arnon, i Galaad, i Basan. 34 Ale spraw Jehu, i wszystko, co czynił, i wszystka moc jego, tego nie napisano w kronikach królów Izraelskich? 35 I zasnął Jehu z ojcami swymi, i pochowali go w Samaryi; a królował Joachaz, syn jego, miasto niego. 36 A czas, którego królował Jehu nad Izraelem w Samaryi, było dwadzieścia i ośm lat.

2 Krl 11

1 Atalija, matka Ochozyjaszowa, widząc umarł syn jej, powstała, i wytraciła królewskie. 2 Ale wziąwszy Josaba, córka króla Jorama, siostra Ochzyjaszowa, Joaza, syna Ochozyjaszowego, ukradła go z pośrodku synów królewskich, które zabijano; tego i z mamką jego w pokoju łożnicy skryła przed Ataliją, i nie zabito go. 3 I był przy niej w domu Pańskim skryty przez sześć lat, których Atalija królowała nad ziemią. 4 Potem roku siódmego posławszy Jojada, przyzwał rotmistrzów, hetmanów i żołnierzy, i wprowadził je do siebie do domu Pańskiego, a uczyniwszy z nimi przymierze, , je do przysięgi w domu Pańskim, i ukazał im syna królewskiego. 5 I im, mówiąc: Toć jest co uczynicie: trzecia część z was, którzy przychodzicie w sabat, a trzymywacie straż, niech będzie przy domu królewskim: 6 A trzecia część z was zostanie w bramie Sur; trzecia część będzie w bramie, która jest za żołnierzami; a będziecie trzymali straż przy tym domu dla jakiego gwałtu. 7 A dwie części z was wszystkich wychodzących w sabat niech trzymają straż domu Pańskiego około króla. 8 A tak obstąpicie króla około, każdy mając broń swą w rękach swych; a ktobykolwiek przyszedł do waszego szyku, niech będzie zabity, a wy będziecie przy królu, gdy wychodzić i wchodzić będzie. 9 I uczynili rotmistrze oni według wszystkiego, co im był rozkazał Jojada kapłan; a wziąwszy każdy męże swe, którzy przychodzili w sabat, i którzy odchodzili w sabat, przyszli do Jojady kapłana. 10 Tedy dał kapłan rotmistrzom włócznie i tarcze, które były króla Dawida, które były w domu Pańskim. 11 I stali żołnierze, każdy mając broń swoję w rękach swych, od prawej strony domu aż do lewej strony domu przeciwko ołtarzowi, i przeciwko domowi około króla zewsząd. 12 Tedy wywiódł syna królewskiego, i włożył nań koronę, i . I uczynili go królem, i pomazali go, a klaskając rękoma mówili: Niech żyje król! 13 Wtem usłyszawszy Atalija krzyk zbiegającego się ludu, weszła do ludu do domu Pańskiego. 14 A gdy ujrzała, że oto król stał na majestacie według zwyczaju, a i trąby około króla, a wszystek lud ziemi weselący się, i trąbiący w trąby, rozdarła Atalija odzienie swoje, i wołała: Sprzysiężenie, sprzysiężenie! 15 rozkazał Jojada kapłan rotmistrzom, którzy byli nad wojskiem, i rzekł do nich: Wywiedźcie ją z zagrodzenia , a ktobykolwiek chciał iść za nią, niech zabity będzie mieczem; bo rzekł był kapłan: Niech nie będzie zabita w domu Pańskim. 16 I uczynili jej plac; a gdy przyszła na drogę, którą wodzono konie do domu królewskiego, tamże jest zabita. 17 Tedy uczynił Jojada przymierze między Panem, i między królem, i między ludem, aby byli ludem Pańskim; także między królem i między ludem. 18 I wszedł wszystek lud ziemi do domu Baalowego, i zburzyli go; ołtarze jego i obrazy jego połamali do szczętu; Matana, kapłana Baalowego, zabili przed ołtarzami. I postanowił znowu kapłan przełożone nad domem Pańskim. 19 Potem wziąwszy rotmistrze, i hetmany, i żołnierze, i wszystek lud onej ziemi, prowadzili króla z domu Pańskiego, i przyszli drogą aż ku bramie żołnierzy, do domu królewskiego. I usiadł na królewskiej. 20 I weselił się wszystek lud onej ziemi, a miasto się uspokoiło, gdy Ataliją zabito mieczem podle domu królewskiego. 21 A było lat Joazowi, gdy począł królować.

2 Kor 3

1 Poczynamyż zalecać samych siebie? czyli potrzebujemy, jako niektórzy, listów zalecających do was albo też listów zalecających od was? 2 Listem naszym wy jesteście, napisanym na sercach naszych, który znają i czytają wszyscy ludzie. 3 Gdyż to jawna jest, listem Chrystusowym przez usługę naszę zgotowanym, napisanym nie inkaustem, ale Duchem Boga żywego, nie na tablicach kamiennych, ale na tablicach serc mięsnych. 4 A takieć ufanie mamy przez Chrystusa ku Bogu, 5 Nie iżbyśmy byli sposobni, co myśleć sami z siebie, jako sami z siebie, ale sposobność nasza z Boga jest; 6 Który nas też uczynił sposobnymi sługami nowego testamentu, nie litery, ale Ducha; litera zabija, ale Duch ożywia. 7 Bo posługiwanie śmierci literami wyrażone na tablicach kamiennych było chwalebne, tak synowie Izraelscy nie mogli śmiele patrzeć na Mojżeszowe dla chwały oblicza jego, która miała być skażona: 8 daleko więcej usługiwanie Ducha nie ma być chwalebne? 9 Bo jeźlić usługiwanie potępienia było chwalebne, daleko więcej usługiwanie sprawiedliwości obfituje w chwale. 10 Albowiem i to, co chwałę miało, nie miało chwały w tej części, co się tknie przewyższającej chwały. 11 Bo jeźlić to, co niszczeje, było chwalebne, daleko więcej to, co zostaje, jest chwalebne. 12 mając taką nadzieję, wielkiej bezpieczności w mowie używamy. 13 A nie jesteśmy jako Mojżesz, który kładł zasłonę na oblicze swoje, aby synowie Izraelscy śmiele nie patrzyli na koniec onego, co zniszczeć miało. 14 Ale zatwardzone są zmysły ich; albowiem aż do dzisiejszego dnia taż zasłona w czytaniu starego testamentu zostaje nie odkryta, która przez Chrystusa skażenie bierze. 15 Przetoż aż do dnia dzisiejszego, gdy Mojżesz czytany bywa, zasłona jest na sercu ich położona. 16 Lecz gdyby się do Pana obrócili, odjęta będzie ona zasłona, 17 Aleć Pan jest tym Duchem; a gdzie jest ten Duch Pański, tam i wolność. 18 Lecz my wszyscy, którzy odkrytem obliczem na chwałę Pańską, jako w zwierciadle patrzymy, w toż wyobrażenie przemienieni bywamy z chwały w chwałę, jako od Ducha Pańskiego.

Ps 2

1 się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy? 2 Schodzą się królowie ziemscy, a radzą przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc: 3 Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich. 4 Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich. 5 będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich, 6 Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją. 7 Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś . 8 Żądaj odemnie, a dam ci narody twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi. 9 Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich. 10 Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi! 11 Służcie Panu w , a rozradujcie się ze drżeniem. 12 Pocałujcie syna, by się nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.

Słowniczek archaizmów (36)

samaryi: Samaria
książęta, książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
stolicy: tron (także: stolica)
jakoż: a więc, jakże
onego, onej, onych, onegoż: ten, tamten
wszystek, wszystka, wszystko, wszystkę, wszystkiego: cały, każdy
iż: że
tedy: wtedy, zatem
przetoż: dlatego
albowiem: ponieważ, bo
nadto: ponadto
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
obaczcie: zobaczyć, spojrzeć
snać: może, być może
całopalenia: ofiara spalana w całości na ołtarzu
jeźliby, jeźlić: jeśli
dusza, duszę: życie, osoba, człowiek
bałwany: bożek, posąg bałwochwalczy
wszakże: jednak, przecież
przywiódł: przyprowadzę, przyprowadził
zakonie: Prawo Mojżeszowe (Tora)
ostatek: reszta
azaż: czyż? (pytanie retoryczne)
nasienie: potomstwo
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
zasię: zaś, natomiast
świadectwo: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
siedm: siedem
żeście: że jesteście
oblicze, oblicza, obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
przeczże: dlaczego
społem: razem
spłodził: został ojcem (w rodowodach)
dziedzictwo: spadek, własność
bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
popędliwość: gniew, porywczość

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Odsłonięta twarz

2 Kor 3

Paweł opisuje, jak Mojżesz zasłaniał twarz, gdy wracał od Boga. Dla wierzących w Chrystusa zasłona została zdjęta. Mamy odkrytą twarz i patrzymy na chwałę Pana, a patrząc, jesteśmy przemieniani w ten sam obraz, przez Ducha. Zmiana charakteru nie jest więc owocem naszego zaciskania zębów, ale skutkiem patrzenia na Jezusa. Przemiana jest stopniowa, od chwały do chwały. Nie musisz stawać się lepszy w jeden dzień. Dziś zacznij poranek od kilku minut skupienia na osobie Jezusa: przeczytaj fragment Ewangelii i zapytaj, jaki On jest, zanim zapytasz, co masz zrobić. Przemiana, której pragniesz, jest Jego dziełem, a twoim zadaniem jest zwracać ku Niemu twarz i pozwolić działać Duchowi.

Modlitwa: Duchu Święty, przemieniaj mnie, gdy patrzę na Jezusa. Zabierz zasłonę, która przesłania mi Twoje oblicze.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.