Biblia w rok · Dzień 157 z 365

Dzień 157

2 Krl 20–22; 2 Kor 8; Ps 7

Dzień 157 z 365

Stary Testament

2 Krl 20–22

Nowy Testament

2 Kor 8

Psalm

Ps 7

2 Krl 20

1 W one dni zachorował aż na śmierć, i przyszedł do niego Izajasz prorok, syn Amosowy, i rzekł mu: Tak mówi Pan: Rozpraw dom twój; bo umrzesz, a nie będziesz żył. 2 obrócił Ezechyjasz twarz swoję do ściany, i modlił się Panu, mówiąc: 3 Proszę, o Panie! wspomnij teraz, żem chodził przed tobą w prwadzie, i w sercu całem, czyniąc to, co dobrego jest w oczach twoich. I płakał Ezechyjasz płaczem wielkiem. 4 Ale jeszcze Izajasz nie wyszedł był do pół , gdy się słowo Pańskie stało do niego, mówiąc: 5 Wróć się, a mów do Ezechyjasza, wodza ludu mego: Tak mówi Pan, Bóg Dawida, ojca twego: Wysłuchałem modlitwę twoję, a widziałem łzy twoje; oto Ja uzdrawiam cię, dnia trzeciego do domu Pańskiego; 6 I przydam do dni twoich piętnaście lat, a z ręki króla Assyryjskiego wyrwę ciebie, i to miasto; i bronić będę tego miasta dla siebie, i dla Dawida, sługi mego. 7 Przytem rzekł Izajasz: Przynieście bryłę fig suchych. Którą przyniósłszy włożyli na wrzód, i zgoił się. 8 I rzekł Ezechyjasz do Izajasza: Jaki znak tego, że mię uzdrowi Pan, a pójdę dnia trzeciego do domu Pańskiego? 9 Odpowiedział Izajasz: Toć będzie znakiem od Pana, iż uczyni Pan tę rzecz, którąć obiecał. Chceszże, żeby cień postąpił na dziesięć stopni, albo żeby się na wstecz nawrócił na dziesięć stopni? 10 I rzekł Ezechyjasz: Snadniej może cień postąpić na dół na dziesięć stopni, tego nie chcę; ale niech się wróci cień na wstecz na dziesięć stopni. 11 Tedy wołał Izajasz prorok do Pana; i nawrócił cień po stponiach, któremi był postąpił na zegarze słonecznym Achazowym, na wstecz na dziesięć stopni. 12 Onegoż czasu posłał Berodach Baladan, syn Baladanowy, król Babiloński, list i dary do Ezechyjasza; bo zasłyszał, że był zaniemógł Ezechyjasz. 13 I wysłuchał ich Ezechyjasz i okazał im wszystkie skarbnice klejnotów swoich, srebro, i złoto, i rzeczy wonne, i olejki najwyborniejsze, i dom rynsztunków swoich, i , co się znajdowało w skarbach jego; nie było nic czego by im nie pokazał Ezechyjasz w domu swym, i we wszystkiem państwie swojem. 14 przyszedł prorok Izajasz do króla Ezechyjasza, i rzekł mu: Coć powiedzieli ci mężowie, a skąd przyszli do ciebie? I odpowiedział Ezechyjasz: Z ziemi dalekiej przyszli z Babilonu. 15 I rzekł: widzieli w domu twoim? Odpowiedział Ezechyjasz: Wszystko, cokolwiek jest w domu moim, widzieli: nie było nic, czegobym im nie pokazał w skarbach moich. 16 Ale Izajasz rzekł do Ezechyjasza: Słuchaj słowa Pańskiego. 17 Oto przyjdą dni, w które zabiorą wszystko do Babilonu, cokolwiek jest w domu twoim, i cokolwiek schowali ojcowie twoi aż do dnia tego; nie zostanie ci nic, mówi Pan. 18 Ale i syny twoje, którzy wynijdą z ciebie, i które spłodzisz, pobiorą, i będą komornikami na dworze króla Babilońskiego. 19 Tedy rzekł Ezechyjasz do Izajasza: Dobre jest słowo Pańskie, któreś mówił. rzekł: dobre, tylko pokój i prawda będzie za dni moich. 20 Ale inne sprawy Ezechyjaszowe, i wszystka moc jego, i jako uczynił sadzawkę, i rury, którymi wodę do miasta to zapisano w kronikach o królach Judzkich. 21 I zasnął Ezechyjasz z ojcami swymi, a królował Manases, syn jego, miasto niego.

2 Krl 21

1 We dwunastym roku był Manases, gdy królować począł, a pięćdziesiąt i pięć lat królował w ; a imię matki jego było Hadsyba. 2 I czynił złe przed oczyma Pańskiemi według obrzydłości tych narodów, które wygnał Pan przed synów Izraelskich. 3 znowu pobudował wyżyny, które był poburzył , ojciec jego, i wystawił ołtarze Baalowi, i nasadził gaj jako był uczynił Achab, król Izraelski, i kłaniał się wszystkiemu wojsku niebieskiemu, i służył mu. 4 Pobudował też ołtarze w domu Pańskim, o którym powiedział był Pan: W Jeruzalemie położę imię moje. 5 nabudował ołtarzy wszystkiemu wojsku niebieskiemu w obu sieniach domu Pańskiego. 6 Syna także swego przewiódł przez ogień, i przestrzegał czasów, i bawił się wieszczbą, i ustawił czarnoksiężniki, i guślarze, a bardzo wiele złego czynił przed oczyma Pańskiemi, draźniąc go. 7 Postawił także bałwana gajowego, którego był uczynił w domu, o którym był rzekł Pan do Dawida i do Salomona, syna jego: W domu tym i w Jeruzalemie, którem obrał ze pokolenia Izraelskiego, położę imię moje na wieki: 8 A więcej się nie dopuszczę ruszyć nodze Izraela z ziemi, którąm dał ojcom ich, by skutecznie strzegli wszystkiego, com im , i wszystkiego , który im przykazał sługa mój Mojżesz. 9 Ale nie słuchali; bo je zwiódł Manases, tak się gorzej sprawowali niż narody, które wygładził Pan przed obliczem synów Izraelskich. 10 powiedział był Pan przez sługi swoje proroki, mówiąc: 11 , że czynił Manases, król Judzki, te , czyniąc gorsze rzeczy nad one wszystkie, które czynili Amorejczycy, którzy byli przed nim, a że w grzech i Judę przez brzydkie swoje; 12 Przetoż tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Oto Ja przywiodę złe na Jeruzalem i na Judę, tak iż każdemu, co to usłyszy, zabrzmi w obu uszach jego. 13 Bo rozciągnę nad Jeruzalem sznur Samaryjski, i wagę domu Achabowego, a wytrę Jeruzalem, jako kto wyciera misę, a wytarłszy przewraca ją dnem ku górze. 14 I opuszczę mego, a podam je w rękę nieprzyjaciół ich; i będą na łup, i na rozproszenie wszystkim nieprzyjaciołom swoim. 15 Przeto, iż się dopuszczali złego przed oczyma memi, a draźnili mię ode dnia, którego wyszli ojcowie ich z Egiptu, aż do dzisiejszego dnia. 16 Nadto i krwi niewinnej Manases wylał bardzo wiele, tak iż nią napełnił Jeruzalem od końca do końca, oprócz grzechu swego, przez który przywiódł do grzechu Judę, aby czynił złe przed oczyma Pańskiemi. 17 A inne sprawy Manasesowe, i wszystko co czynił, i grzech jego, którego się dopuścił, to zapisano w kronikach o królach Judzkich. 18 I zasnął Manases z ojcami swymi, i pogrzebiony jest w ogrodzie domu swego, w ogrodzie Ozy; a królował Amon, syn jego, miasto niego. 19 Dwadzieścia i dwa lata miał Amon, gdy królować począł, a dwa lata królował w Jeruzalemie. A imię matki jego było Masallemet, córka Harusa z Jateby. 20 I czynił złe przed oczyma Pańskiemi, jako czynił Manases, ojciec jego. 21 A chodził wszystkimi drogami, któremi chodził ojciec jego, służąc brzydkim bałwanom, którym służył ojciec jego, i kłaniał się im; 22 I opuścił Pana, Boga ojców swoich, a nie chodził drogą Pańską. 23 Ale się sprzysięgli słudzy Amonowi przeciwko niemu, i zabili króla w domu jego. 24 pobił lud ziemi wszystkie, którzy się byli sprzysięgli przeciwko królowi Amonowi; i postanowił lud onej ziemi królem Jozyjasza, syna jego, miasto niego. 25 Ale inne sprawy Amonowe, które czynił, opisane są w kronikach o królach Judzkich. 26 I pochowano go w grobie jego w ogrodzie Ozy; a królował Jozyjasz, syn jego, miasto niego.

2 Krl 22

1 Ośm lat było Jozyjaszowi, gdy począł królować, a trzydzieści jeden lat królował w ; a imię matki jego było Jedyda, córka Adaja z Besekatu. 2 I czynił, co było dobrego przed oczyma Pańskiemi, chodząc wszystkimi drogami Dawida, ojca swego, a nie uchylał się ani na prawo ani na lewo. 3 A ośmnastego roku króla Jozyjasza posłał król Safana, syna Azalijaszowego, syna Mesulama, pisarza, do domu Pańskiego, mówiąc: 4 Idź do Helkijasza, kapłana najwyższego, aby zebrał pieniądze, które wnoszono do domu Pańskiego, które wybierali stróżowie progu od ludu. 5 A niech je dawają w ręce rzemieślników, przełożonych nad robotą domu Pańskiego, aby je dawali robotnikom, którzy robili w domu Pańskim, naprawiając skazę domu; 6 To jest, budownikom i cieślom, i murarzom, i na zkupowanie drzewa, i kamienia ciosanego ku naprawie domu. 7 niech nie czynią liczby z pieniędzy, które dawają do rąk ich; bo oni wiernie nimi szafować będą. 8 I rzekł Helkijasz, kapłan najwyższy, do Safana pisarza. Księgi znalazłem w domu Pańskim. I dał Helkijasz one księgi Safanowi, i czytał je (Safan). 9 Przyszedłszy Safan pisarz do króla, odniósł to królowi, i rzekł: Zebrali słudzy twoi pieniądze, które się znalazły w domu Pańskim, i oddali je w ręce rzemieślników przełożonych nad robotą w domu Pańskim. 10 Oznajmił też Safan pisarz królowi, mówiąc: Dał mi księgę Helkijasz kapłan; i czytał ją Safan przed królem. 11 A gdy usłyszał król słowa ksiąg zakonu, rozdarł szaty swe. 12 I król Helkijaszowi kapłanowi, i Ahykamowi, synowi Safanowemu, i Achborowi, synowi Micheaszowemu, i Safanowi pisarzowi, i Asajaszowi, słudze swemu, mówiąc: 13 Idźcie, poradźcie się Pana o mię, i o lud, i o Judę z strony słów tych ksiąg, które są znalezione; bo wielki jest gniew Pański, który się zapalił przeciwko nam, nie posłuchali ojcowie nasi słów tych ksiąg, żeby czynili według wszystkiego, co nam jest napisane. 14 A tak poszedł Helkijasz kapłan, i Ahykam, i Achbor, i Safan, i Azajasz, do Huldy prorokini, żony Selluma, syna Tekui, syna Araaszowego, który był stróżem szat; a ona mieszkała w Jeruzalemie na drugiej stronie miasta; i mówili z nią. 15 Która rzekła do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski. Powiedzcie mężowi, który was posłał do mnie; 16 Tak mówi Pan: Oto Ja złe na to miejsce i na obywateli jego według wszystkich słów ksiąg tych, które czytał król Judzki. 17 Przeto, że mię opuścili, i kadzili bogom cudzym, aby mię draźnili wszystkiemi sprawami rąk swoich, dla czego rozpaliła się moja przeciwko miejscu temu, i nie będzie ugaszona. 18 A królowi Judzkiemu, który was posłał o radę do Pana, tak powiedzcie: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski, o słowach, któreś słyszał: 19 Ponieważ zmiękczone jest serce twoje, a upokorzyłeś się przed Pańskiem, słysząc, com powiedział przeciwko temu miejscu, i przeciwko obywatelom jego, iż ma przyjść w spustoszenie i w przeklęstwo; rozdarłeś szaty swe, a płakałeś przedemną, i Jam cię też wysłuchał, mówi Pan. 20 Przetoż oto Ja cię zbiorę do ojców twoich, a będziesz zebrany do grobu twego w pokoju, aby nie oglądały oczy twoje wszystkiego złego, które Ja przywiodę na to miejsce. I odniesiono tę rzecz królowi.

2 Kor 8

1 A oznajmujemy wam, bracia! o łasce Bożej, która jest dana zborom Macedońskim; 2 w rozlicznem doświadczeniu utrapienia obfita ich radość i bardzo wielkie ubóstwo ich obfitowało w bogactwo szczerości ich. 3 Bo daję im , że według możności i nad możność ochotnymi się pokazali. 4 Z wielką prośbą nas żądając, abyśmy to dobrodziejstwo i spólne udzielenie, którem się usługuje świętym, przyjęli. 5 A nie tylko tak sobie postąpili, jakośmy się spodziewali; ale najprzód samych siebie oddali Panu, potem i nam za wolą Bożą. 6 Tak, żeśmy musieli napomnieć Tytusa, aby jako przedtem począł, tak aby też dokonał u was tegoż dobrodziejstwa. 7 jako we obfitujecie w wierze i w mowie, i w , i we wszelakiej pilności, i w miłości waszej przeciwko nam, tak i w tem dobrodziejstwie obfitujcie. 8 Nie mówię jako rozkazując, ale przez pilność innych, jako jest szczera miłość wasza, na jawią wystawiając. 9 znacie łaskę Pana naszego, Jezusa Chrystusa, że dla was stał się ubogim, będąc bogatym, abyście wy ubóstwem jego ubogaceni byli. 10 A w tem podaję wam zdanie swoje; albowiem to wam jest pożyteczno, którzy nie tylko czynić, ale i chcieć przedtemeście poczęli roku przeszłego. 11 A teraz to, coście czynić poczęli, wykonajcie, aby jako była ochotna myśl ku chceniu, tak też aby było i dokończenie z tego, co macie. 12 Albowiem przedtem była ochotna myśl, taż przyjemna jest według tego, co kto ma, a nie według tego, czego nie ma. 13 Bo nie chcę, aby insi mieli ulżenie a wy uciśnienie, ale żeby za równo natenczas wasza obfitość ich niedostatkowi usłużyła; 14 Aby też ich obfitość waszemu niedostatkowi usłużyła, żeby się stało porównanie, 15 Jako napisane: Kto wiele nazbierał, nie miał nazbyt; a kto mało nazbierał, nie miał mało. 16 Ale chwała Bogu, który dał takież staranie o was do serca Tytusowego, 17 Iż ono napomnienie przyjął, a stawszy się pilniejszym, dobrowolnie poszedł do was. 18 A posłaliśmy z nim brata, który ma chwałę w po wszystkich zborach; 19 A nie tylko to, ale obrany jest przez głosy od zborów, za towarzysza drogi naszej z tem dobrodziejstwem, którem się dzieje usługa od nas ku chwale samego Pana i ku doświadczeniu ochotnego umysłu waszego, 20 Uchodząc tego, aby nam kto nie przyganił dla tej obfitości, którą się przez nas usługuje, 21 Pilnie się starając o uczciwe rzeczy, nie tylko przed Panem, ale też i przed ludźmi. 22 A posłaliśmy z nimi brata naszego, któregośmy często doświadczyli, w wielu rzeczach być pilnym, a teraz daleko pilniejszym dla wielkiej dowierności, którą ma przeciwko wam. 23 A jeźli idzie o Tytusa, ten jest moim towarzyszem i u was pomocnikiem; a jeźli też o braci naszych, posłami są zborów i chwałą Chrystusową. 24 Przetoż oświadczenie miłości waszej i chluby naszej z was pokażcie przeciwko nim przed oblicznością zborów.

Ps 7

1 Syggajon Dawidowe, które śpiewał Panu dla słów Chusy, syna Jemini. 2 Panie, Boże mój! w tobie ufam; wybawże mię od wszystkich prześladowców moich, i wyzwól mię; 3 By mojej nie porwał jako lew, a nie rozszarpał, gdyby nie było, ktoby ją wybawił. 4 Panie, Boże mój! to uczynił, a jeźli jest w rękach moich; 5 Jeźlim złe oddał temu, który ze mną w pokoju mieszkał; jeźliżem nie wyrwał tego, który mię dręczył bez przyczyny: 6 Niechajże prześladuje nieprzyjaciel duszę moję, a niechaj pochwyci, i podepcze na ziemi mój, a sławę moję niech zagrzebie w proch. Sela. 7 Powstańże, Panie! w popędliwości twojej, podnieś się przeciwko wściekłości nieprzyjaciół moich, ocuć się, a obróć się ku mnie; boś ty sąd postanowił; 8 się do ciebie zbieży zgromadzenie narodów; dla nich tedy usiądź na wysokości. 9 Pan będzie sądził narody. Osądźże mię, Panie! według sprawiedliwości mojej, i według niewinności mojej, która jest przy mnie. 10 Niechże, proszę, ustanie złość , a umocnij sprawiedliwego, który doświadczasz serc i wnętrzności, o Boże sprawiedliwy! 11 Bóg jest tarczą moją, który wybawia ludzi serca szczerego. 12 Bóg jest sędzią sprawiedliwym; Bóg obrusza się co dzień na niezbożnego. 13 Jeźli się nie nawróci, naostrzy miecz swój; łuk swój wyciągnął, i nagotował go. 14 Zgotował nań broń śmiertelną, a strzały swoje na prześladowników przyprawił. 15 Oto rodzi nieprawość, bo począł boleść; ale porodzi kłamstwo. 16 Kopał dół, i wykopał go; ale wpadnie w dół, który sam uczynił. 17 Obróci się boleść jego na głowę jego, a na wierzch głowy jego nieprawość jego spadnie. Będę wysławiał Pana według sprawiedliwości jego, a będę śpiewał imieniowi Pana najwyższego.

Słowniczek archaizmów (35)

ezechyjasz, ezechyjasza: Ezechiasz
tedy: wtedy, zatem
sieni: przedsionek
wnijdziesz: wejdzie, wejść
iż: że
onej, onych, onegoż: ten, tamten
wszystka, wszystko, wszystkiem, wszystkiego: cały, każdy
przeto, przetoż: dlatego
cóż: co
nadto: ponadto
zaiste: naprawdę, zaprawdę
jeźli, jeźlim: jeśli
przywiodę, przywiódł: przyprowadzę, przyprowadził
jeruzalem, jeruzalemie: Jerozolima
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
albowiem: ponieważ, bo
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
aczkolwiek: chociaż
obrzydliwości: coś odrażającego w oczach Boga
bałwany, bałwanom: bożek, posąg bałwochwalczy
ostatki: reszta
dziedzictwa: spadek, własność
wszakże: jednak, przecież
popędliwość: gniew, porywczość
świadectwo: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
umiejętności: wiedza, poznanie
wespół: razem
ewangielii: ewangelia, Dobra Nowina
snać: może, być może
duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
nieprawość: bezprawie, grzech
żywot: życie; także: łono, brzuch
niepobożnych: bezbożni

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Księga odnaleziona

2 Krl 22

Podczas remontu świątyni arcykapłan znajduje księgę Prawa, zapomnianą od lat. Gdy czytają ją królowi Jozjaszowi, ten rozdziera szaty. Nie broni się ani nie szuka wymówek, lecz poznaje, jak daleko lud odszedł od Bożych słów. Bóg widzi jego skruszone serce. Dziś Biblię mamy pod ręką, a mimo to łatwo ją odłożyć na półkę i przestać słuchać. Reakcja Jozjasza uczy, że prawdziwe czytanie to gotowość do zmiany. Dziś przeczytaj choć jeden fragment powoli i zapytaj Boga: co w moim życiu chcesz zmienić tym słowem? Zapisz odpowiedź jednym zdaniem. Słowo, które znajdujesz na nowo po latach, może stać się początkiem odnowy w twoim domu i w twoim sercu.

Modlitwa: Boże, otwórz moje serce na Twoje Słowo. Spraw, abym nie tylko je czytał, ale też je wykonywał.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.