Biblia w rok · Dzień 165 z 365

Dzień 165

1 Krn 13–14; Ga 3; Ps 15

Dzień 165 z 365

Stary Testament

1 Krn 13–14

Nowy Testament

Ga 3

Psalm

Ps 15

1 Krn 13

1 A Dawid wszedł w radę z hetmanami nad tysiącami, i z setnikami, i ze wszystkimi rotmistrzami. 2 I mówił Dawid do zgromadzenia Izraelkskiego: się wam podoba, i jeźli to jest od Pana Boga naszego, roześlijmy wszędy do braci naszych pozostałych po wszystkich krainach Izraelskich; przytem też do kapłanów i po miastach i przedmieściach ich, a niech się zgromadzą do nas: 3 Abyśmy przeprowadzili Boga naszego do nas; nie pytaliśmy się o niej za dni Saulowych. 4 I rzekło wszystko zgromadzenie, aby się tak stało; bo się ta rzecz podobała wszystkiemu ludowi. 5 Zebrał Dawid wszystkiego Izraela od Nilu Egipskiego aż gdzie się chodzi do Emat, aby przyprowadzili skrzynię Bożą z Karyjatyjarym. 6 A tak przyszedł Dawid, i wszystek Izrael do Baala w Karyjatyjarym, które jest w Judzie, aby przyprowadzili stamtąd skrzynię Pana Boga siedzącego nad Cherubinami, gdzie wzywane bywa imię jego. 7 I wieźli skrzynię Bożą na wozie nowym z domu Abinadabowego, a Oza i Achyjo prowadzili wóz. 8 Lecz Dawid i wszystek Izrael grali przed Bogiem ze wszystkiej mocy, i pieśniami, i na harfach, i na cytrach, i na bębnach, i na cymbałach, i na trąbach. 9 A gdy przyszli na bojewisko Chydon, ściągnął Oza rękę swą, aby zadzierżał skrzynię; bo woły były wystąpiły z drogi. 10 I rozgniewał się bardzo Pan na Ozę, i zabił go, ściągnął rękę swą ku skrzyni; i umarł tamże przed Bogiem. 11 I zafrasował się Dawid, iż to rozerwanie Pan uczynił w Ozie; a przetoż nazwał ono miejsce Peres Oza, aż do dnia tego. 12 I uląkł się Dawid Boga dnia , a rzekł: mam wprowadzić do siebie skrzynię Bożą? 13 Przetoż nie wprowadził Dawid skrzyni do siebie, do miasta Dawidowego; ale ją wprowadził do domu Obededoma Gietejczyka. 14 I została skrzynia Boża między domownikami Obededomowymi w domu jego przez trzy miesiące. I błogosławił Pan domowi Obededomowemu i wszystkiemu, co miał.

1 Krn 14

1 Potem posłał Hiram, król Tyrski, posłów do Dawida, i drzewa cedrowe, i murarzy i cieśli, aby mu zbudowali dom. 2 I poznał Dawid, go utwierdził Pam królem nad Izraelem, a iż wywyższył królestwo jego dla ludu swego Izraelskiego. 3 (I pojął Dawid więcej żon w , a Dawid więcej synów i córek. 4 A teć są imiona tych, którzy mu się urodzili w Jeruzalemie: Samna, i Sobab, Natan, i Salomon, 5 I Ibchar, i Elisua, i Elfalet, 6 I Noga, i Nefeg, i Jafija, 7 I Elisama, i Beelijada, i Elifelet.) 8 Wtem usłyszawszy Filistynowie, że był pomazany Dawid za króla nad wszystkim Izraelem, wyciągnęli wszyscy Filistynowie, aby szukali Dawida. Co gdy usłyszał Dawid, wyszedł przeciwko nim. 9 Bo Filistynowie przyciągnąwszy rozpostarli się w dolinie Rafaim. 10 I radził się Dawid Boga, mówiąc: Mamli iść przeciw Filistynom? a podaszli ich w ręce moje? I odpowiedział mu Pan: Idź a podam ich w ręce twoje. 11 A gdy oni przyciągnęli do Baal Perazym, poraził ich tam Dawid, i rzekł Dawid: Rozerwał Bóg nieprzyjacioły moje przez rękę moję, jako się rozrywają wody; a nazwano imię miejsca Baal Perazym. 12 I zostawili tam bogi swoje; a Dawid , aby je spalono ogniem. 13 Lecz zebrawszy się znowu Filistynowie rozpostarli się w dolinie. 14 Przetoż radził się znowu Dawid Boga. I rzekł mu Bóg: Nie ciągnij za nimi, ale się odwróć od nich, abyś na nich natarł przeciwko morwom. 15 A gdy usłyszysz szum idącego po wierzchach morwowych, wynijdziesz do bitwy; bo wyszedł Bóg przed tobą, aby poraził wojska Filistyńskie. 16 I uczynił Dawid, jako mu był rozkazał Bóg; i porazili wojska Filistyńskie od Gabaon aż do Gazer. 17 A tak rozsławiło się imię Dawidowe po wszystkich ziemiach: i sprawił to Pan, że był straszny wszystkim narodom.

Ga 3

1 O głupi Galatowie! Któż was omamił, abyście prawdzie nie byli posłuszni, którym przed oczyma Jezus Chrystus przedtem był wymalowany, i między wami ukrzyżowany? 2 Tego tylko rad bym się nauczył od was: Z uczynkówli wzięliście Ducha, czyli z słuchania wiary? 3 Takeście głupi? począwszy duchem, teraz ciałem dokonywacie? 4 Takeście wiele cierpieli darmo, tylko i darmo? 5 Ten , który wam dodaje ducha i czyni cuda między wami, z uczynkówże zakonu to czyni, czyli z słuchania wiary? 6 Tak jako "Abraham uwierzył Bogu i przyczytano mu to ku sprawiedliwości". 7 Widzicie tedy, że ci, którzy są z wiary, ci są synami Abrahamowymi. 8 A upatrzywszy to Pismo, z wiary Bóg usprawiedliwia pogan, przedtem opowiedziało Abrahamowi, iż w tobie będą błogosławione wszystkie narody. 9 A tak ci, którzy są z wiary, dostępują błogosławieństwa z wiernym Abrahamem. 10 ile ich jest z uczynków zakonu, pod przeklęstwem są; bo napisane: Przeklęty każdy, który by nie został we , co napisane w księgach zakonu, aby to czynił. 11 A iż przez zakon nikt nie bywa usprawiedliwiony przed Bogiem, jawna jest stąd, bo "sprawiedliwy z wiary żyć będzie". 12 Ale zakon nie jestci z wiary; lecz "człowiek, który by je czynił, żyć będzie przez nie". 13 Ale Chrystus odkupił nas z przeklęstwa zakonu, stawszy się za nas przeklęstwem, (albowiem napisane: Przeklęty każdy, który wisi na drzewie). 14 Aby na pogan błogosławieństwo Abrahamowe przyszło w Chrystusie Jezusie, i abyśmy obietnicę Ducha wzięli przez wiarę. 15 Bracia! po ludzku mówię: a wszak i człowieczego testamentu utwierdzonego nikt nie łamie, ani do niego co przydaje. 16 Lecz Abrahamowi uczynione są obietnice i jego; nie mówi: I nasieniom jego, jako o wielu, ale jako o jednem: I nasieniu twemu, które jest Chrystus. 17 To tedy mówię, iż przymierza przedtem od Boga utwierdzonego względem Chrystusa, zakon, który po czterechset i po trzydziestu lat nastał, nie znosi, aby miał zepsuć obietnicę Bożą. 18 Albowiem jeźliż z zakonu jest , jużci nie z obietnicy; lecz Abrahamowi przez obietnicę darował je Bóg. 19 tedy zakon? Dla przestępstwa przydany jest, ażby przyszło ono nasienie, któremu się stała obietnica, sporządzony przez Aniołów i przez rękę pośrednika. 20 Lecz pośrednik nie jest jednego, ale Bóg jeden jest. 21 Zakon tedy jestże przeciwko obietnicom Bożym? Nie daj tego Boże! albowiem gdyby był dany zakon, który by mógł ożywiać, prawdziwieć by z zakonu była sprawiedliwość. 22 Ale Pismo zamknęło wszystko pod grzech, aby obietnica z wiary Jezusa Chrystusa była dana wierzącym. 23 A przedtem, niż przyszła wiara, byliśmy pod zakonem strzeżeni, zamknieni będąc w tę wiarę, która potem miała być objawiona. 24 A zakon pedagogiem naszym był do Chrystusa, abyśmy z wiary byli usprawiedliwieni. 25 Ale gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod pedagogiem. 26 Albowiem wszyscy synami Bożymi jesteście przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 27 Bo którzykolwiek jesteście w Chrystusa ochrzczeni, w Chrystusaście się oblekli. 28 Nie masz Żyda, ani Greka; nie masz niewolnika ani wolnego; nie masz mężczyzny i ; albowiem wszyscy wy jednym jesteście w Chrystusie Jezusie. 29 A jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.

Ps 15

1 Pieśń Dawidowa. Panie! któż będzie przebywał w twoim? Któż będzie mieszkał na świętej górze twojej? 2 Ten, który chodzi w niewinności, i czyni sprawiedliwość, a mówi prawdę w sercu swojem; 3 Który nie obmawia językiem swoim, nic złego nie czyni bliźniemu swemu, ani zelżywości kładzie na bliźniego swego. 4 Przed którego oczyma wzgardzony jest niezbożnik, ale tych, którzy się boją Pana, ma w uczciwości; który, choć przysięże z szkodą swoją, nie odmienia; 5 Który pieniędzy swych nie daje na lichwę, i darów przeciwko niewinnym nie przyjmuje. Kto to czyni, nie zachwieje się na wieki.

Słowniczek archaizmów (20)

wszystek, wszystko, wszystkiem, wszystkiej, wszystkiego: cały, każdy
jeźli, jeźliż: jeśli
lewitów: członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
skrzynia, skrzynię, skrzyni: skrzynia przymierza, Arka
albowiem: ponieważ, bo
tedy: wtedy, zatem
przeto, przetoż: dlatego
iż: że
onego: ten, tamten
jakoż: a więc, jakże
jeruzalemie: Jerozolima
spłodził: został ojcem (w rodowodach)
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
zakon, zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
nasienie, nasieniu: potomstwo
dziedzictwo: spadek, własność
cóż: co
wespół: razem
niewiasty: kobieta
przybytku: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Kto zamieszka u Pana

Ps 15

Psalm zaczyna się pytaniem: kto może przebywać w Bożym namiocie? Odpowiedź składa się z codziennych spraw: chodzi uczciwie, mówi prawdę z serca, nie szkaluje bliźniego, nie lichwi i nie bierze łapówek. Jeden z wersetów opisuje człowieka, który przysięga na swoją szkodę i nie cofa słowa. Dotrzymanie obietnicy wtedy, gdy się to nie opłaca, jest wyraźnym znakiem wiary. Nie zasługujemy na Boży dom swoją uczciwością, ale uczciwość jest owocem życia blisko Boga. Dziś dotrzymaj jednej obietnicy, którą złożyłeś, choć stała się niewygodna. Charakter nie ujawnia się w deklaracjach, lecz w tym, co robimy, gdy dotrzymanie słowa kosztuje nas czas, pieniądze lub spokój.

Modlitwa: Panie, uczyń mnie człowiekiem, na którego słowie można polegać. Pomóż mi chodzić uczciwie przed Tobą i ludźmi.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.