Biblia w rok · Dzień 168 z 365

Dzień 168

1 Krn 19–20; Ga 6; Ps 18

Dzień 168 z 365

Stary Testament

1 Krn 19–20

Nowy Testament

Ga 6

Psalm

Ps 18

1 Krn 19

1 I stało się potem, że umarł Nahas, król synów Ammonowych, a syn jego królował miasto niego. 2 rzekł Dawid: Uczynię miłosierdzie nad Hanonem, synem Nahasowym; bo ojciec jego uczynił miłosierdzie nademną. I posłał Dawid posłów, aby go cieszyli po ojcu jego; a tak przyszli słudzy Dawidowi do ziemi synów Ammonowych, do Hanona, aby go cieszyli. 3 Ale rzekli synów Ammonowych do Hanona: Mniemasz, żeby Dawid czynił uczciwość ojcu twemu, przysłał do ciebie tych, którzyby cię cieszyli; nie dla tego, aby wypatrzyli i wyszpiegowali, i zburzyli tę ziemię, przyszli słudzy jego do ciebie? 4 wziąwszy Hanon sługi Dawidowe, ogolił je, i pobrzynał szaty ich od połowy aż do zadków, i puścił ich. 5 Poszli tedy niektórzy, i oznajmili Dawidowi o tych mężach. I posłał przeciwko nim, (ponieważ byli oni mężowie zelżeni bardzo,) i rzekł im król: Zostańcie w Jerycho, aż odrosną brody wasze, potem się wrócicie. 6 A widząc synowie Ammonowi, że się obrzydłymi stali Dawidowi, posłał Hanon i synowie Ammonowi tysiąc talentów srebra, aby sobie najęli za te pieniądze z Mezopotamii i z Syryi Maacha, i z Soby wozy i jezdnych. 7 I najęli sobie za one pieniądze trzydzieści i dwa tysiące wozów, i króla Maacha z ludem jego. Którzy przyciągnąwswzy położyli się obozem przeciw Medeba; a synowie Ammonowi zebrawszy się z miast swych, stawili się do bitwy. 8 Co gdy usłyszał Dawid, posłał Joaba ze wojskiem ludu rycerskiego. 9 A tak wyciągnąwszy synowie Ammonowi uszykowali się do bitwy przed bramą miejską. Królowie , którzy byli przyszli na pomoc, osobno w polu byli. 10 Przetoż widząc Joab uszykowane przeciwko sobie wojsko do bitwy z przodku i z tyłu, wybrał niektórych ze wszystkich przebranych z Izraela, i uszykował wojsko przeciw Syryjczykom. 11 A ludu dał pod rękę Abisajemu, bratu swemu; i uszykowali się przeciw synom Ammonowym. 12 I rzekł Joab: mi będą silnymi Syryjczycy, przyjdziesz mi na pomoc, i jeźli tobie synowie Ammonowi będą silnymi, ja tobie dam pomoc. 13 Zmacniej się, a bądźmy mążnymi za lud nasz, i za miasta Boga naszego, a Pan, co dobrego jest w oczach jego, niech uczyni. 14 Nastąpił tedy Joab, i lud, który z ni był, do bitwy przeciwko Syryjczykom; ale oni uciekli przed nim. 15 Tedy synowie Ammonowi ujrzawszy, że uciekali Syryjczycy, uciekli i oni przed Abisaim, bratem jego, i uszli do miasta; a Joab wrócił się do . 16 A tak widząc Syryjczycy, iż byli porażeni od Izraela, wyprawili posłów, i wywiedli Syryjczyków, którzy byli za rzeką, a Sobach, wojska Hadarezerowego, prowadził ich. 17 I oznajmiono to Dawidowi, który zebrawszy wszystkiego Izraela przeprawił się przez Jordan, a przyciągnąwszy do nich uszykował wojsko przeciwko nim; a gdy uszykował wojsko Dawid przeciwko Syryjczykom ku bitwie, zwiedli z nim bitwę. 18 Tedy uciekli Syryjczycy przed Izraelem, i poraził Dawid z Syryjczyków tysięcy wozów, i czterdzieści tysięcy mężów pieszych, i Sobacha, hetmana wojska , zabił. 19 Przetoż gdy ujrzeli słudzy Hadarezerowi, iż byli porażeni od Izraela, uczynili pokój z Dawidem, i służyli mu. I nie chcieli napotem Syryjczycy dawać pomocy synom Ammonowym.

1 Krn 20

1 I stało się po roku tego czasu, gdy królowie zwykli wyjeżdżać na wojnę, wywiódł Joab co mężniejsze rycerstwo, i pustoszył ziemię synów Ammonowych, a przyciągnąwszy obległ Rabbę; (lecz Dawid zostawał w ) i dobył Joab Rabby, i zburzył ją. 2 I wziął Dawid koronę króla ich z głowy jego, a znalazł w niej talent złota, i kamienie bardzo drogie. I włożono ją na głowę Dawidową, i wywiózł łupów z miasta bardzo wiele. 3 Lud też, który był w nim, wywiódł, i dał ich potrzeć piłami i wozami żelaznemi, i porąbać siekierami. Takci uczynił Dawid wszystkim miastom synów Ammonowych, i wrócił się Dawid ze wszystkim ludem do Jeruzalemu. 4 Potem znowu gdy była wojna w Gazer z Filistynami, zabił Sobbochaj Husatczyk Syfę, który był z narodu olbrzymów; a tak Filistynowie poniżeni są. 5 Była też jeszcze wojna z Filistynami, gdzie zabił Elchana, syn Jairowy, Lachmiego, brata Golijata Gietejczyka, którego drzewce u włóczni było nawój tkacki. 6 jeszcze była wojna w Get, gdzie był mąż wzrostu wielkiego, mając po sześć palców, wszystkich dwadzieścia i cztery; a ten też był z narodu tegoż olbrzyma. 7 Ten gdy urągał Izraelowi, zabił go Jonatan, syn Samaja, brata Dawidowego. 8 Ci byli synowie jednego olbrzyma z Get, którzy polegli od ręki Dawidowej, i od ręki sług jego.

Ga 6

1 Bracia! też człowiek zachwycony był w jakim upadku, wy duchowni: naprawiajcie takiego w duchu cichości, upatrując każdy samego siebie, abyś i ty nie był kuszony. 2 Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełniajcie Chrystusowy. 3 jeźli kto mniema, żeby czem był, nie będąc niczem, takiego zawodzi własny umysł jego. 4 Ale każdy niechaj własnego swego uczynku doświadcza, a sam w sobie chwałę mieć będzie, a nie w drugim. 5 Albowiem każdy swoje własne poniesie. 6 A niech udziela ten, który bywa nauczany w słowie, temu, który go naucza, ze wszystkich dóbr. 7 Nie błądźcie; Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem cobykolwiek siał człowiek, to też żąć będzie. 8 Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie; ale kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie wieczny. 9 A dobrze czyniąc nie słabiejmy; albowiem czasu swojego żąć będziemy nie ustawając. 10 tedy, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary. 11 Widzicie, jakim długi list wam napisał ręką moją. 12 Którzykolwiek chcą być pozorni według ciała, ci was przymuszają, abyście się obrzezali, tylko aby dla krzyża Chrystusowego prześladowania nie cierpieli. 13 Albowiem i ci, którzy się obrzezują, nie zachowywują zakonu sami, ale chcą, abyście się wy obrzezali, żeby się z ciała waszego chlubili. 14 Ale ja, nie daj Boże, abym się miał chlubić, tylko w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego mi jest świat ukrzyżowany, a ja światu. 15 Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezka nic nie waży, ani nieobrzezka, ale nowe stworzenie. 16 A którzykolwiek według tego sznuru postępować będą, pokój na nich przyjdzie i miłosierdzie, i na lud Boży Izraelski. 17 Na niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele mojem. 18 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym, bracia! Amen.

Ps 18

1 śpiewakowi pieśń Dawida, sługi Pańskiego, który mówił do Pana słowa tej pieśni dnia, gdy go Pan wyrwał z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego, i z ręki Saulowej; i rzekł: 2 Rozmiłuję się ciebie, Panie, mocy moja! 3 Pan opoką moją, twierdzą moją, i wybawicielem moim; Bóg mój skała moja, w nim będę ufał; tarcza moja, i róg mego, ucieczka moja. 4 Wzywałem Pana chwalebnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony. 5 Ogarnęły mię były boleści śmierci, a potoki zatrwożyły mię. 6 Boleści grobu ogarnęły mię były, zachwyciły mię sidła śmierci. 7 W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mego; wysłuchał z swego głos mój, a wołanie moje przed oblicznością jego przyszło do uszów jego. 8 się ziemia wzruszyła i zadrżała, a fundamenty gór zatrząsnęły się, i wzruszyły się od gniewu jego. 9 Występował dym z nozdrzy jego, węgle się rozpaliły od niego. 10 Nakłonił niebios, i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego. 11 A wsiadłszy na Cheruba, latał; latał na skrzydłach wiatrowych. 12 Uczynił sobie z ciemności ukrycie, około siebie namiot swój z ciemnych wód, i z gęstych obłoków. 13 Od blasku przed nim rozeszły się obłoki jego, grad i węgle ogniste. 14 I zagrzmiał na niebie Pan, a Najwyższy wydał głos swój, grad i węgle ogniste. 15 Wypuścił strzały swe, i rozproszył ich, a błyskawicami gęstemi rozgromił ich. 16 I okazały się głębokości wód, a odkryte są grunty świata na fukanie twoje, Panie! i na tchnienie wiatru nozdrzy twoich. 17 Posławszy z wysokości zachwycił mię; wyciągnął mię z wód wielkich. 18 Wyrwał mię od mocnego nieprzyjaciela mego, i od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię. 19 Uprzedzili mię byli w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją. 20 Wywiódł mię na przestrzeństwo; wyrwał mię, mię umiłował. 21 Nagrodził mi Pan według sprawiedliwości mojej; według czystości rąk moich oddał mi. 22 Bom strzegł dróg Pańskich, anim odstąpił niezbożnie od Boga mego. 23 Bom miał wszystkie jego przed oczyma memi, a ustaw jego nie odrzucałem od siebie. 24 , byłem szczerym przed nim, a strzegłem się od mojej. 25 oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich, która była przed oczyma jego. 26 Ty, Panie! z miłosiernym miłosiernie się obejdziesz, a z mężem szczerym szczerze sobie postąpisz. 27 Z uprzejmym uprzejmie się obejdziesz, a z przewrotnym przewrotnie sobie postąpisz; 28 ty lud utrapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz. 29 Ty rozświecisz pochodnię moję; Pan, Bóg mój, oświeci ciemności moje. 30 Gdyż z tobą przebiłem się przez wojsko, a z Bogiem moim przeskoczyłem mur. 31 Droga Boża doskonała jest; słowo Pańskie jest ogniem wypławione. Tarczą jest wszystkich, którzy w nim ufają. 32 Bo któż jest Bóg, oprócz Pana? a kto opoką, oprócz Boga naszego? 33 On jest Bogiem, który mię opasuje mocą, a czyni prostą drogę moję. 34 Krzepi nogi moje jako jelenie, a na wysokich miejscach moich stawia mię. 35 Çwiczy ręce moje do boju, tak, iż kruszę łuk miedziany ramionami swemi. 36 Dałeś mi też tarcz zbawienia twego, a prawica twoja podpierała mię, i dobrotliwość twoja uwielmożyła mię. 37 Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak, że się nie zachwiały golenie moje. 38 Goniłem nieprzyjaciół moich, a doścignąłem ich: i nie wróciłem się, ażem ich wytracił. 39 Poraziłem ich tak, iż nie mogli powstać; upadli pod nogi moje. 40 Tyś mię opasał mocą ku bitwie; powstawających przeciwko mnie obaliłeś pod mię. 41 Podałeś mi tył nieprzyjaciół moich, abym tych, którzy mię nienawidzą, wykorzenił. 42 Wołalić, ale nie był, ktoby ich wybawił; do Pana, ale ich nie wysłuchał. 43 I potarłem ich, jako proch od wiatru; jako błoto na ulicach podeptałem ich. 44 Wyrwałeś mię od zwad ludzkich, a postawiłeś mię głową narodom; lud, któregom nie znał, służył mi. 45 Skoro usłyszeli, byli mi posłuszni; cudzoziemcy obłudnie mi się poddawali. 46 Cudzoziemcy opadli, a drżeli w zamknieniach swoich. 47 Żyje Pan, błogosławiona opoka moja; przetoż niech będzie wywyższony Bóg zbawienia mego. 48 Bóg jest, który mi zleca , i podbija mi narody. 49 Tyś wybawiciel mój od nieprzyjaciół moich; tyś mię nad powstawających przeciwko mnie wywyższył; od męża drapieżnego wyrwałeś mię. 50 Przetoż cię, Panie! będę wyznawał między narodami, a będę śpiewał imieniowi twemu. Boś zacnie wybawił króla swego, a czynisz miłosierdzie pomazańcowi swemu Dawidowi, i jego, aż na wieki.

Słowniczek archaizmów (28)

tedy: wtedy, zatem
książęta: przywódca, władca, wódz
iż: że
azaż: czyż? (pytanie retoryczne)
przeto, przetoż: dlatego
wszystkiem, wszystkiego: cały, każdy
zasię: zaś, natomiast
ostatek: reszta
jeźli, jeźliby: jeśli
jeruzalemie, jeruzalemu: Jerozolima
hetman, hetmana: dowódca wojska
siedm: siedem
onego: ten, tamten
nadto: ponadto
zakon, zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
albowiem: ponieważ, bo
brzemię: ciężar; także: proroctwo
żywot: życie; także: łono, brzuch
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
zbawienia: wybawienie
niepobożnych: bezbożni
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
sądy: wyroki Boże, przepisy
owszem: przeciwnie; owszem
nieprawości: bezprawie, grzech
zaiste: naprawdę, zaprawdę
pomsty: zemsta; kara
nasieniu: potomstwo

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Noście brzemiona

Ga 6

Paweł zachęca: jedni drugich brzemiona noście, i tak wypełnicie prawo Chrystusowe. Gdy ktoś upadł, napraw go duchem łagodności, pamiętając, że sam możesz być kuszony. W tej samej rozmowie apostoł mówi, że każdy poniesie swój własny ładunek, a więc odpowiedzialność za własne życie. Wspólnota wierzących nie zwalnia z odpowiedzialności, ale też nie zostawia nikogo samego. Na końcu pada zachęta, by nie ustawać w czynieniu dobra, bo w swoim czasie zbierzemy żniwo. Dziś zapytaj kogoś w zborze lub rodzinie, jak się naprawdę czuje, i konkretnie zaproponuj pomoc. Dobro czynione cicho i konsekwentnie może wydawać się niewidoczne, ale Bóg obiecuje żniwo tym, którzy nie ustają w drodze.

Modlitwa: Panie, otwórz moje oczy na ciężary innych. Daj mi siłę, by nie ustawać w czynieniu dobra.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.