Biblia w rok · Dzień 169 z 365
Dzień 169
1 Krn 21–22; Ef 1; Ps 19
Dzień 169 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
1 Krn 21
1 Ale szatan powstał przeciw Izraelowi a pobudził Dawida, aby policzył Izraela. 2 rzekł Dawid do Joaba i do przełożonych nad ludem: Idźcie, obliczcie Izraela od Beerseba aż do Dan, a odnieście do mnie, żebym wiedział poczet ich. 3 Ale rzekł Joab: Niech przymnoży Pan ludu swego, jako teraz jest, tyle sto ; królu, panie mój! nie są wszyscy oni sługami pana mego? się tego dowiaduje pan mój? Przeczżeby to miało być na upadek Izraelowi? 4 słowo królewskie przemogło Joaba; przetoż wyszedł Joab, a obszedłszy Izraela, wrócił się potem do . 5 I oddał Joab poczet porachowanego ludu Dawidowi. A było wszystkiego Izraela tysiąc tysięcy i sto tysięcy, mężów godnych ku bojowi; a z Judy było cztery kroć sto tysięcy, i siedmdziesięt tysięcy mężów walecznych. 6 Lecz Lwitów i Benjamitów nie policzył między nich, gdyż przykre było królewskie Joabowi. 7 nie podobała się Bogu ta rzecz; przetoż pokarał Izraela. 8 I rzekł Dawid do Boga: Zgrzeszyłem bardzo, żem to uczynił; ale teraz oddal, proszę, sługi twego; bom bardzo głupio uczynił. 9 Zatem rzekł Pan do Gada, proroka Dawidowego, mówiąc: 10 Idź, powiedz Dawidowi, a rzecz: Tak mówi Pan: Trzyć rzeczy podaję; obierz sobie jednę z nich, abym ci czynił. 11 przyszedł Gad do Dawida, i rzekł mu: Tak mówi Pan: Obierz sobie: 12 Albo przez trzy lata głód, albo żebyś przez trzy miesiące ginął od nieprzyjaciół twych, a miecz nieprzyjaciół twoich żeby cię ścigał, albo żeby przez trzy dni miecz Pański i mor był w ziemi, a Anioł Pański żeby niszczył wszystkie granice Izraelskie. Przetoż teraz uważ, co mam odpowiedzieć temu, który mię posłał. 13 I rzekł Dawid do Gada: Bardzom ściśniony; niech wpadnę, proszę, w ręce Pańskie, gdyż bardzo wielkie są zlitowania jego, a w ręce ludzkie niechaj nie wpadam. 14 Tedy przepuścił Pan powietrze morowe na Izraela. I poległo z Izraela siedmdziesiąt tysięcy mężów. 15 Posłał też Bóg Anioła do Jeruzalemu, aby ich tracił. A gdy ich tracił, ujrzał Pan, i użalił się nad tem złem, i rzekł Aniołowi tracącemu: Dosyć już, zawściągnij rękę twą. A Anioł Pański stał podle bojewiska Ornana Jebuzejczyka. 16 Wtem podniósłszy Dawid oczy swe ujrzał Anioła Pańskiego, który stał między ziemią i między niebem, a w ręce jego miecz jego dobyty, wyciągniony przeciw Jeruzalemowi. I upadł Dawid i starsi, oblekłszy się w wory, na twarze swoje. 17 Zatem rzekł Dawid do Boga: Izalim nie ja rozkazał liczyć ludu? Jamci jest sam, którym zgrzeszył, i bardzo źle uczynił; ale te owce uczyniły? Panie, Boże mój! niech się obróci, proszę, ręka twoja na mię i na dom ojca mego; ale przeciwko ludowi twemu niech się nie sroży ta plaga. 18 Zatem Anioł Pański rzekł do Gada, aby mówił Dawidowi, żeby szedł i zbudował ołtarz Panu na bojewisku Ornana Jebuzejczyka. 19 A tak szedł Dawid według słowa Gadowego, które mówił imieniem Pańskiem. 20 Tedy obejrzawszy się Ornan ujrzał Anioła; a czterej synowie jego, którzy byli z nim, skryli się; a Ornan młócił pszenicę. 21 Wtem przyszedł Dawid do Ornana; a spojrzawszy Ornan Dawida, i wyszedłszy z bojewiska, pokłonił się Dawidowi twarzą do ziemi. 22 I rzekł Dawid do Ornana: Daj mi plac tego bojewiska, abym zbudował na nim ołtarz Panu; za słuszne pieniądze spuść mi je, a będzie odwrócona ta plaga od ludu. 23 I rzekł Ornan do Dawida: Weźmij je sobie, a niech uczyni król, pan mój, co mu się dobrego widzi; otoć przydaję i woły na , i wóz na drwa, i pszenicę na ofiarę śniedną: toć to wszystko daję. 24 I rzekł król Dawid do Ornana: Nie tak, ale raczej kupię za słuszne pieniądze; bo nie wezmę co twego jest, ani będę ofiarował Panu całopalenia darowanego. 25 A tak Dawid dał Ornanowi za on plac sześć złota dobrej wagi. 26 I zbudował tam Dawid ołtarz Panu, a ofiarował całopalenia i ofiary spokojne, i wzywał Pana, który go wysłuchał, spuściwszy ogień z nieba na ołtarz całopalenia. 27 I rzekł Pan do Anioła, aby obrócił miecz swój w pochwy swoje. 28 Onego czasu widząc Dawid, go wysłuchał Pan na bojewisku Ornana Jebuzejczyka, ofiarował tam ofiary. 29 Pański, który uczynił Mojżesz na puszczy, i ołtarz całopalenia, naonczas był na wyżynie w Gabaonie. 30 A nie mógł Dawid iść do niego, aby się radził Boga; bo przestraszony był mieczem Anioła Pańskiego.
1 Krn 22
1 I rzekł Dawid: Toć jest miejsce domu Pana Boga, i to ołtarz na Izraelowi. 2 Dawid, aby zgromadzono cudzoziemców, którzy byli w ziemi Izraelskiej; i postanowił z nich kamienników, aby ciosali kamienie czworograniaste na budowanie domu Bożego. 3 Żelaza taż bardzo wiele na gwoździe, i na drzwi w bramach, i na spajanie nagotował Dawid, i miedzi wagę niezliczoną. 4 Drzewa taż cedrowego bez liczby, nawieźli Dawidowi Sydończycy i Tyryjczycy drzewa cedrowego bardzo wiele. 5 Bo rzekł był Dawid: Salomon, syn mój, jest młodzieńczykiem małym, a dom ma być zbudowany Panu wielki i znamienity, któregoby imię i sława po ziemi była; przetoż teraz nagotuję mu potrzeb. I nagotował Dawid przed śmiercią swą bardzo wiele potrzeb. 6 zawołał Salomona, syna swego, a przykazał mu, aby zbudował dom Panu, Bogu Izraelskiemu. 7 I rzekł Dawid do Salomona: Synu mój! Umyśliłem był w sercu mojem, zbudować dom imieniowi Pana Boga mego. 8 Ale się stało do mnie słowo Pańskie, mówiąc: Wieleś krwi rozlał, i wielkieś wojny prowadził; nie będziesz budował domu imieniowi memu, przeto żeś wiele krwi rozlał na ziemię przedemną, 9 Oto syn, któryć się urodzi, będzie mężem spokojnym; bo mu dam od wszystkich nieprzyjaciół jego zewsząd. Przetoż Salomon będzie imię jego; albowiem pokój i odpocznienie dam Izraelowi za dni jego. 10 On zbuduje dom imieniowi memu; on mi będzie za syna, a ja mu będę za ojca, i utwierdzę królestwa jego nad Izraelem aż na wieki. 11 Przetoż Pan będzie z tobą, synu mój! I będzieć się szczęściło, i zbudujesz dom Pana, Boga twego, jako mówił o tobie. 12 niech ci da Pan roztropność, i zmysł, a niech cię postanowi nad Izraelem, abyś strzegł Pana Boga twego. 13 Tedy szczęśliwym będziesz, strzedz i czynić będziesz przykazania i , które rozkazał Pan przez Mojżesza Izraelowi. Zmacniajże się, a bądź mężem, nie bój się ani się lękaj. 14 A otom ja w utrapieniu mojem nagotował na dom Pański złota sto tysięcy talentów, i srebra tysiąc tysięcy talentów do tego miedzi i żelaza bez wagi, bo tego wiele jest: drzewa także, i kamienia nagotowałem, a ty do tego przyczynisz. 15 Masz też u siebie wiele rzemieślników, kamiennikówi i murarzy, i cieśli, i wszelkich biegłych w każdem rzemieśle. 16 Złota, srebra, i miedzi, i żelaza liczby; wstańże a czyń, a Pan będzie z tobą. 17 I przykazał Dawid wszystkim książętom Izraelakim, aby pomagali Salomonowi synowi jego; 18 Mówiąc: Pan Bóg wasz nie jest z wami, który wam dał odpocznienie zewsząd? Bo dał w rękę moję obywateli tej ziemi, i poddane jest ta ziemia Panu i ludowi jego. 19 Teraz tedy oddajcie serce swe i swoję, abyście szukali Pana, Boga waszego; i wstańcie, a budujcie Panu Bogu, żebyście tam wnieśżli przymierza Pańskiego, i naczynia święte Boże, do domu, który będzie zbudowany imieniowi Pańskiemu.
Ef 1
1 Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa przez wolę Bożą, świętym, którzy są w Efezie, i wiernym w Chrystusie Jezusie. 2 Łaska wam i pokój niech będzie od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. 3 Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił wszelkiem błogosławieństwem duchownem w niebieskich rzeczach w Chrystusie; 4 Jako nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli świętymi i nienaganionymi przed oblicznością jego w miłości. 5 Który nas przenaznaczył ku przysposobieniu za synów przez Jezusa Chrystusa dla siebie samego, według upodobania woli swojej, 6 Ku chwale sławnej łaski swojej, którą nas udarował w umiłowanym: 7 W którym mamy odkupienie przez krew jego, to jest odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego, 8 Którą hojnie pokazał przeciwko nam we wszelkiej mądrości i roztropności. 9 Oznajmiwszy nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które był postanowił w samym sobie; 10 Aby w rozrządzeniu zupełności czasów w zgromadził wszystkie rzeczy w Chrystusie, i te, które są na niebiesiech, i te, które są na ziemi; 11 W nim, mówię, w którymeśmy i do działu przypuszczeni, przenaznaczeni będąc według postanowienia tego, który sprawuje według rady woli swojej; 12 Abyśmy my byli ku chwale sławy jego, którzyśmy nadzieję mieli w Chrystusie, 13 W którym i wy nadzieję macie, usłyszawszy słowo prawdy, to jest waszego, przez którą też uwierzywszy, jesteście zapieczętowani Duchem onym Świętym obiecanym, 14 Który jest zadatkiem naszego na wykupienie nabytej własności, ku chwale sławy jego. 15 i ja usłyszawszy o tej wierze, którą macie w Panu Jezusie, i o miłości ku wszystkim świętym, 16 Nie przestaję dziękować za was, wzmiankę czyniąc o was w modlitwach moich, 17 Aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec on chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu samego siebie; 18 Ażeby oświecił oczy myśli waszej, abyście wiedzieli, która jest nadzieja powołania jego i które jest bogactwo chwały dziedzictwa jego w świętych; 19 I która jest ona przewyższająca wielkość mocy jego przeciwko nam, którzy wierzymy według skutecznej mocy siły jego, 20 Której dokazał w Chrystusie, gdy go wzbudził od umarłych i posadził na prawicy swojej na niebiesiech, 21 Wysoko nad wszystkie księstwa i zwierzchności, i mocy, i państwa, i nad wszelkie imię, które się mianuje, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym; 22 I wszystko poddał pod nogi jego, a onego dał za głowę nad wszystkim kościołowi, 23 Który jest ciałem jego i pełnością tego, który wszystko we wszystkich napełnia.
Ps 19
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Niebiosa opowiadają chwałę Bożą, a dzieło rąk jego rozpostarcie oznajmuje. 3 Dzień dniowi podaje słowo, a noc nocy pokazuje , 4 języka ani , gdzieby głosu ich słychać nie było. 5 Na ziemię wyszedł porządek ich, a na kończyny okręgu ziemi słowa ich; słońcu na nich namiot wystawił. 6 A to jako oblubieniec wychodzi z łożnicy swojej; raduje się jako olbrzym, który ma bieżeć w drogę. 7 Wychodzi od kończyn niebios, a obchodzi je aż do kończyn ich, a niemasz nic, coby się mogło ukryć przed gorącem jego. 8 Pański jest doskonały, nawracający ; Pańskie wierne, dawające mądrość nieumiejętnemu. 9 Przykazania Pańskie są prawe, uweselające serce; przykazanie Pańskie czyste, oświecające oczy. 10 Pańska czysta, trwająca na wieki; Pańskie są prawdziwe, a przytem i sprawiedliwe; 11 Pożądliwsze nad złoto, i nad wiele najwyborniejszego złota, i słodsze nad miód i nad plastr miodowy. 12 Sługa też twój bywa oświecony przez nie; a kto ich przestrzega, odnosi zapłatę wielką. 13 Ale występki któż zrozumie? od tajemnych występków oczyść mię. 14 I od swawolnych zachowaj sługę twego, aby nie panowali nademną; doskonałym będę, a będę oczyszczony od przestępstwa wielkiego. Niechże będą przyjemne słowa ust moich, i rozmyślanie serca mego przed twojem, Panie, skało moja, i odkupicielu mój!
Słowniczek archaizmów (39)
- przeto, przetoż
- dlatego
- kroć
- razy („siedm kroć” = siedem razy)
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- przeczże
- dlaczego
- wszakże
- jednak, przecież
- wszystko, wszystkę, wszystkiej, wszystkiego
- cały, każdy
- jeruzalem, jeruzalemu, jeruzalemowi
- Jerozolima
- rozkazał, rozkazanie
- polecić, nakazać; polecenie
- owszem
- przeciwnie; owszem
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- tedy
- wtedy, zatem
- cóż
- co
- onego, onym
- ten, tamten
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- całopalenie, całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- syklów
- miara wagi srebra, ok. 11 g
- iż
- że
- albowiem
- ponieważ, bo
- przybytek
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- odpocznienie
- odpoczynek
- stolicę
- tron (także: stolica)
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- jeźli
- jeśli
- sądy
- wyroki Boże, przepisy
- niemasz
- nie ma
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- świątnicę
- świątynia
- skrzynię
- skrzynia przymierza, Arka
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- ewangieliję
- ewangelia, Dobra Nowina
- zbawienia
- wybawienie
- dziedzictwa
- spadek, własność
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- umiejętność
- wiedza, poznanie
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Oczy serca
Ef 1
W tym rozdziale Paweł najpierw wylicza duchowe błogosławieństwa w Chrystusie: wybranie, przysposobienie, odkupienie, pieczęć Ducha. Potem modli się o coś zaskakującego: aby Bóg oświecił oczy waszego serca. Chrześcijanie już mają zbawienie, ale potrzebują, by zrozumieć jego wielkość: nadzieję powołania, bogactwo dziedzictwa i moc wskrzeszającą Chrystusa. Wiara to nie tylko wiedza, to także widzenie. Dziś pomódl się za siebie i bliskich słowami tej modlitwy. Prośba o oświecenie oczu serca jest odpowiedzią Bogu na to, że wciąż żyjemy poniżej tego, co nam dał. Im lepiej rozumiemy, co już mamy w Chrystusie, tym mniej szukamy pełni w rzeczach, które nigdy nie są w stanie jej dać.
Modlitwa: Ojcze, oświeć oczy mojego serca. Spraw, abym rozumiał, jak wielkim darem jest życie w Chrystusie.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.