Biblia w rok · Dzień 176 z 365
Dzień 176
2 Krn 7–8; Flp 2; Ps 26
Dzień 176 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
2 Krn 7
1 A gdy dokończył Salomon modlitwy, ogień zstąpił z nieba, i pożarł i inne ofiary, a chwała Pańska napełniła on dom. 2 I nie mogli kapłani do domu Pańskiego, , że chwała Pańska napełniła dom Pański. 3 I wszyscy synowie Izraelscy, widząc, gdy zstępował ogień, i chwała Pańska na dom, upadli twarzą swą na ziemię, na tło, a kłaniając się chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego. 4 A król i lud sprawowali ofiary przed Panem. 5 Tedy nabił król Salomon na ofiary wołów dwadzieścia i dwa tysiące, a owiec sto i dwadzieścia tysięcy, gdy poświęcali dom Boży król i wszystek lud. 6 Ale kapłani stali w rzędach swych: także z instrumentami muzyki Pańskiej, które był sprawił Dawid król ku chwaleniu Pana, (że na wieki miłosierdzie jego) pieśnią Dawidową, którą im podał. Inni też kapłani trąbili przeciwko nim, a wszyscy Izraelczycy stali. 7 poświęcił Salomon pośrodek , która była przed domem Pańskim; bo tam ofiarował całopalenia, i tłustości spokojnych ofiar, przeto, że na ołtarzu miedzianym, który był sprawił Salomon, nie mogły się zmieścić całopalenia, i ofiary śniedne i tłustości. 8 I obchodził Salomon czasu święto uroczyste przez dni, i wszystek Izrael z nim, zgromadzenie bardzo wielkie, od wejścia do Emat aż do rzeki Egipskiej. 9 (Potem uczynili dnia ósmego święto; poświęcenie ołtarza sprawowali przez siedm dni, i święto uroczyste obchodzili przez siedm dni. 10 A dnia dwudziestego i trzeciego, miesiąca siódmego, rozpuścił lud do przybytków swoich, weselący się i cieszący się w sercu swem z dobrodziejstwa, które uczynił Pan Dawidowi i Salomonowi i Izraelowi, ludowi swemu. 11 A tak dokończył Salomon domu Pańskiego, i domu królewskiego, a wszystko, co był umyślił w sercu swem, uczynić w domu Pańskim i w domu swym, wykonał szczęśliwie. 12 Potem ukazał się Pan Salomonowi w nocy, i rzekł do niego: Wysłuchałem modlitwę twoję, i obrałem to miejsce sobie za dom do ofiary. 13 zamknę niebo, żeby nie było deszczu, i jeźli rozkażę szarańczy, aby pożarła ziemię; jeźli też poślę powietrze na lud mój; 14 A jeźliby się upokorzył lud mój, nad którym wzywano imienia mego, a modliłby się, i szukałby twarzy mojej, odwróciwszy się od dróg swoich złych: tedy Ja wysłucham z nieba, i odpuszczę grzech ich, a uzdrowię ziemię ich. 15 Oczy też moje otworzone będą, a uszy moje nakłonione ku modlitwie uczynionej na tem miejscu. 16 Bom teraz obrał i poświęcił ten dom, aby tu przebywało imię moje aż na wieki; i będą tu oczy moje, i serce moje po wszystkie dni. 17 A ty będzieszli chodził przede mną, jako chodził Dawid, ojciec twój, a będziesz się sprawował według wszystkiego, com ci przykazał, strzegąc ustaw moich i moich: 18 Tedy utwierdzę królestwa twego, jakom uczynił umowę z Dawidem, ojcem twoim, mówiąc: Nie będzie odjęty z narodu twego mąż panujący nad Izraelem. 19 A jeźli się wy odwrócicie, a opuścicie ustawy moje, i przykazania moje, którem wam podał, a odszedłszy będziecie służyli bogom cudzym, i będziecie się im kłaniali: 20 Tedy ich wykorzenię z ziemi mojej, którąm im dał; a ten dom, którym poświęcił imieniowi memu, odrzucę od mego, i podam go na przypowieść, i na baśń między wszystkie narody. 21 Nadto i ten dom, który był sławny, każdemu mimo idącemu będzie na podziw, i rzecze: tak uczynił Pan tej ziemi i temu domowi? 22 Tedy odpowiedzą: Przeto, opuścili Pana, Boga ojców swoich, który ich wywiódł z ziemi Egipskiej, a chwycili się bogów cudzych, i kłaniali się im, i służyli im, dlategoż na nich to wszystko złe.
2 Krn 8
1 A po wyjściu dwudziestu lat, w których budował Salomon dom Pański i dom swój, 2 Pobudował też miasta, które był wrócił Hiram Salomonowi, a dał tam mieszkanie synom Izraelskim. 3 Potem ciągnął Salomon do Emat Soby, i wziął ją. 4 Pobudował też Tadmor na puszczy, i wszystkie miasta, w których miał składy, pobudował w Emat. 5 zbudował Betoron wyższe i Betoron niższe, miasta obronne w murach, z bramami i z zaworami; 6 Także Baalat, i wszystkie miasta, w których miał składy Salomon; i wszystkie miasta dla wozów, i miasta dla jezdnych: owa według upodobania swego, cokolwiek zamyślił budować w i na Libanie, i po wszystkiej ziemi panowania sweg o. 7 Wszystek też lud, który był pozostał z Hetejczyków, i Amorejczyków, i Ferezejczyków, i Hewejczyków, i Jebuzejczyków, którzy nie byli z Izraela: 8 Idący z synów ich, którzy byli zostali po nich w ziemi, których byli nie wygubili synowie Izraelscy, poczynił Salomon hołdownikami aż do dnia tego. 9 Ale z synów Izraelskich, których nie poczynił Salomon niewolnikami do robót swoich, (bo oni byli mężowie waleczni, i jego, i przełożeni nad wozami jego i nad jezdnymi jego.) 10 Z tych było przedniejszych przełożonych, których miał król Salomon, dwieście i pięćdziesiąt panujących nad ludem. 11 Lecz córkę Faraonową przeniósł Salomon z miasta Dawidowego do domu, który jej był zbudował; mówił: Nie będzie mieszkała żona moja w domu Dawida, króla Izraelskiego, bo święty jest: weszła do niego Pańska. 12 Salomon ofiarował Panu na ołtarzu Pańskim, który był zbudował przed przysionkiem. 13 Cokolwiek zwyczajnie na każdy dzień ofiarować miano według Mojżeszowego w sabaty, na nowiu miesiąca, i w święta uroczyste, trzy do roku, w święto przaśników, i w święto tygodni, i w święto kuczek. 14 I postanowił według rozrządzenia Dawida, ojca swego, rozdziały kapłanów w posługiwaniu ich, i w powinnościach ich, aby chwalili Boga, i służyli przy kapłanach według zwyczaju każdego dnia; odźwiernych też w rzędach ich przy każdej bramie; albowiem tak było rozkazanie Dawida, męża Bożego. 15 I nie ustąpili od rozkazania królewskiego o kapłanach i o Lewitach, około wszystkich rzeczy i około skarbów. 16 A tak dogotowano wszystkiego dzieła Salomonowego, od onego dnia, którego założony był dom Pański, aż do wystawienia jego; i tak dokończony był dom Pański. 17 Tedy jechał Salomon do Asyjongaber i do Elot, które jest nad brzegiem morskim w ziemi Edomskiej. 18 I posłał mu Hiram przez rękę sług swoich okręty i żeglarzy świadomych morza, którzy jechali z sługami Salomonowymi do Ofir, a wziąwszy stamtąd czterysta i pięćdziesiąt talentów złota, przynieśli je do króla Salomona.
Flp 2
1 macie jaką pociechę w Chrystusie, jeźli jaką uciechę miłości, jeźli jaką społeczność ducha, jeźli są jakie wnętrzności i zlitowania w was, 2 Dopełnijcież wesela mojego, abyście jednoż rozumieli, jednostajną miłość mając, będąc jednomyślni i jednoż rozumiejący; 3 Nic nie czyniąc spornie, albo przez próżną chwałę, ale w pokorze jedni drugich mając za wyższych nad się. 4 Nie upatrujcie każdy tylko, co jest jego, ale każdy też, co jest drugich. 5 Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w Chrystusie Jezusie. 6 Który, będąc w kształcie Bożym, nie poczytał sobie tego za drapiestwo równym być Bogu, 7 Ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom; 8 I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej. 9 Dlatego też Bóg nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszystkie imię; 10 Aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi, i tych, którzy są pod ziemią. 11 A wszelki język aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca. 12 , moi mili! jakoście zawsze posłuszni byli, nie tylko w przytomności mojej, ale teraz daleko więcej w niebytności mojej, z bojaźnią i ze drżeniem swoje sprawujcie. 13 Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego. 14 czyńcie bez szemrania i poswarków, 15 Abyście byli bez nagany i szczeremi dziatkami Bożemi, nienaganionymi w pośrodku narodu złego i przewrotnego, między którymi świecicie jako światła na świecie. 16 Zachowywując słowa ku chlubie mojej w dzień Chrystusowy, żem darmo nie bieżał i darmo nie pracował. 17 Ale choćbym ofiarowany był dla ofiary i usługi wiary waszej, weselę się i spółweselę się ze wszystkimi wami; 18 Z tegoż tedy i wy weselcie się i spółweselcie się ze mną. 19 A mam nadzieję w Panu Jezusie, Tymoteusza w rychle poślę do was, abym się i ja ucieszył, dowiedziawszy się, co się z wami dzieje. 20 Albowiem nie mam nikogo w umyśle jemu równego, który by się uprzejmie o rzeczy wasze starać chciał; 21 Bo wszyscy swoich rzeczy szukają, a nie tych, które są Jezusa Chrystusa. 22 Ale wiecie, iż on jest doświadczonym, a iż jako syn z ojcem ze mną służył w . 23 Mam tedy nadzieję, że tego do was poślę, skoro obaczę, co się ze mną dalej dziać będzie; 24 A mam ufność w Panu, że i sam w rychle do was przyjdę. 25 Alem rozumiał rzeczą potrzebną, Epafrodyta, brata i pomocnika i spółbojownika mego, a waszego Apostoła i sługę w potrzebie mojej, posłać do was, 26 Ponieważ pragnął was wszystkich i bardzo się frasował, słyszeli, iż zachorował. 27 Bo wprawdzie chorował mało nie na śmierć; ale się Bóg zmiłował nad nim, a nie tylko nad nim, ale i nade mną, abym nie miał smutku na smutek. 28 Przetoż tem ochotniej posłałem go, abyście ujrzawszy go, uweselili się, a ja abym miał mniej smutku. 29 Przyjmijcież go tedy w Panu ze wszystkiem ; a takich w poczciwości miejcie; 30 Boć dla dzieła Chrystusowego bliskim był śmierci, odważywszy zdrowie swoje, aby dopełnił tego, czego nie dostawało w usłudze waszej przeciwko mnie.
Ps 26
1 Psalm Dawidowy. Sądź mię, Panie! Boć ja w niewinności mojej chodzę, a w Panu ufając, nie zachwieję się. 2 Spróbuj mię, Panie! i doświadcz mię: wypław ogniem nerki moje i serce moje. 3 miłosierdzie twoje jest przed oczyma mojemi, a będę chodził w prawdzie twojej. 4 Nie zasiadałem z ludźmi kłamliwymi a z obłudnikami nie kumałem się. 5 Nienawidziałem zgromadzenia złośników, a z niepobożnymi nie zasiadałem. 6 Umyłem w niewinności ręce moje, a obchodzę w około ołtarz twój, Panie! 7 Abym ci oddawał chwałę głośną, a opowiadał wszystkie cuda twoje. 8 Panie! umiłowałem mieszkanie domu twego, i miejsce chwały twojej. 9 Nie zagarniajże z grzesznikami mojej, ani z mężami krwawymi mojego. 10 W których rękach jest przewrotność, a prawica ich pełna podarków. 11 Ale ja w niewinności mojej chodzę: odkupże mię, a zmiłuj się nademną. 12 Noga moja stanęła na równinie; w zgromadzeniach będę błogosławił Pana.
Słowniczek archaizmów (32)
- tedy
- wtedy, zatem
- całopalenie, całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- wnijść
- wejdzie, wejść
- przeto, przetoż
- dlatego
- wszystek, wszystko, wszystkiem, wszystkiej, wszystkiego
- cały, każdy
- lewitów, lewitowie
- członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
- nadto
- ponadto
- sieni
- przedsionek
- onego, onej
- ten, tamten
- siedm
- siedem
- albowiem
- ponieważ, bo
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- sądów
- wyroki Boże, przepisy
- stolicę
- tron (także: stolica)
- oblicza
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- przeczże
- dlaczego
- iż
- że
- przywiódł
- przyprowadzę, przyprowadził
- jeruzalemie
- Jerozolima
- przedniejsi, przedniejszych
- najznamienitszy, naczelny
- hetmani
- dowódca wojska
- skrzynia
- skrzynia przymierza, Arka
- rozkazanie, rozkazania
- polecić, nakazać; polecenie
- kroć
- razy („siedm kroć” = siedem razy)
- zbawienie
- wybawienie
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- ewangielii
- ewangelia, Dobra Nowina
- żeście
- że jesteście
- zasię
- zaś, natomiast
- weselem
- radość
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- duszy
- życie, osoba, człowiek
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Ta sama myśl co w Chrystusie
Flp 2
Paweł prosi filipian o jedność i pokorę: niczego nie czyńcie z samolubstwa, każdy niech uważa drugiego za wyższego od siebie. Potem podaje wzór: Chrystus, który istniał w postaci Boga, nie uczepił się swej równości z Bogiem, lecz przyjął postać sługi i był posłuszny aż do śmierci krzyża. Uniżenie nie jest słabością, jest drogą, którą On sam przeszedł, i Bóg Go wywyższył. Dziś w jednej rozmowie postaw cudze sprawy przed swoimi: wysłuchaj uważnie, ustąp w drobiazgu albo zrób coś, czego nikt nie zauważy. Droga w dół, którą przeszedł Chrystus, kończy się wywyższeniem, więc nie bój się stawać na ostatnim miejscu dla dobra innych.
Modlitwa: Panie Jezu, ucz mnie Twojej pokory. Daj mi służyć bez szukania uznania.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.