1 Przyjechawszy Roboam do , zebrał dom Judowy i pokolenie Benjaminowe, sto i ośmdziesiąt tysięcy mężów przebranych do boju, aby walczyli z Izraelem, a żeby przywrócone było królestwo do Roboama.2 I stało się słowo Pańskie do Semejasza, męża Bożego, mówiąc:3 Powiedz Roboamowi, synowi Salomonowemu, królowi Judzkiemu, i wszystkiemu Izraelowi w Judzie i w pokoleniu Benjaminowem, mówiąc:4 Tak mówi Pan: Nie wychodźcie, ani walczcie z braćmi waszymi, wróćcie się każdy do domu swego; odemnie stała się ta rzecz. I usłuchali słowa Pańskiego, i wrócili się, a nie ciągnęli przeciw Jeroboamowi.5 I mieszkał Roboam w Jeruzalemie, a pobudował miasta obronne w Judzie.6 I zbudował , i Etam i Tekue;7 I Betsur, i Soko, i Adullam:8 I Get, i Maresa, i Zyf:9 I Adoraim, i Lachis, i Aseka;10 I Sora, i Ajalon, i Hebron, które były w Judzie i w pokoleniu Benjaminowem miasta obronne.11 A gdy zmocnił one twierdze, postanowił w nich starostów, i wystawił szpichlerze dla zboża, i dla oliwy, i dla wina.12 A w każdem mieście złożył tarcze i włócznie, a opatrzył je bardzo mocno: a tak panował nad Judą i Benjaminem.13 Kapłani też i , którzy byli we wszystkim Izraelu, zebrali się do niego ze wszystkich granic swoich.14 Bo opuściwszy Lewitowie swoje, i osiadłości swoje, szli do Judy i do Jeruzalemu; (gdyż był ich wyrzucił Jeroboam i synowie jego, aby nie odprawowali urzędu kapłańskiego Panu.15 I postanowił sobie kapłanów po wyżynach, i dyjabłom, i cielcom, których był naczynił.)16 A za nimi ze wszystkich pokoleń Izraelskich, którzy obrócili serca swe ku szukaniu Pana, Boga Izraelskiego, przyszli do Jeruzalemu, aby ofiarowali Panu, Bogu ojców swoich.17 A tak umocnili królestwo Judzkie, i utwierdzili Roboama, syna Salomonowego, przez trzy lata; albowiem chodzili drogą Dawida i Salomona przez one trzy lata.18 Potem pojął sobie Roboam za żonę Mahalatę córkę Jerymota, syna Dawidowego, i Abihailę, córkę Elijaba, syna Isajego.19 Która mu urodziła synów: Jehusa, i Semaryjasza, i Zaama.20 A po niej pojął Maachę, córkę Absalomową, która mu urodziła Abijasza, i Etaja, i Sysę, i Salomitę.21 I miłował Roboam Maachę, córkę Absalomową, nad wszystkie żony swoje, i nad założnice swoje. Albowiem pojął był żon ośmnaście, a założnic sześćdziesiąt, i dwadzieścia i ośm synów i sześćdziesiąt córek.22 I postanowił Roboam Abijasza, syna Maachy, za księcia, za między braćmi jego; albowiem zamyślał go uczynić królem.23 A roztropnie sobie postępując, rozsadził wszystkich innych synów swych po wszystkich krainach Judzkich i Benjaminowych, po wszystkich miastach obronnych, i opatrzył ich dostatkiem żywności, i nadał im wiele żon.
1 A gdy utwierdził królestwo swoje Roboam i zmocnił je, opuścił Pański, i Izrael z nim.2 I stało się roku piątego panowania Roboamowego, że wyciągnął Sesak, król Egipski, przeciw ( byli zgrzeszyli przeciw Panu.)3 Z tysiącem i dwoma stami wozów, i z sześćdziesiąt tysięcy jezdnych, a nie było liczby ludu, który przyciągnął z nim z Egiptu, Lubimczyków, Suchymczyków, i Chusymczyków.4 I pobrał miasta obronne, które były w Judzie, i przyciągnął aż ku Jeruzalemowi.5 Semejasz prorok przyszedł do Roboama i do Judzkich, którzy się byli zebrali do Jeruzalemu, uciekając przed Sesakiem, i rzekł do nich: Tak mówi Pan: mię opuścili, dla tegom i Ja was opuścił i podał w ręce Sesakowe.6 I upokorzyli się książęta Izraelscy, i król, i mówili: Sprawiedliwy jest Pan.7 A gdy ujrzał Pan się upokorzyli,stało się słowo Pańskie do Semejasza, mówiąc: Upokorzyli się, nie wytracę ich; ale im dam wkrótce wybawienie, ani się wyleje moja przeciw Jeruzalemowi przez ręce Sesaka.8 będą mu za sługi, aby wiedzieli, co to jest, służyć mnie, albo służyć królestwom ziemskim.9 A tak ciągnął Sesak, król Egipski, przeciw Jeruzalemowi, i pobrał skarby domu Pańskiego, i skarby domu królewskiego, wszystko to pobrał; wziął też tarcze złote, które był sprawił Salomon.10 I sprawił król Roboam miasto nich tarcze miedziane, i poruczył je przełożonym nad piechotą, którzy strzegli drzwi domu królewskiego.11 A gdy wchadzał król do domu Pańskiego, tedy przychodziła piechota, i brali je; potem odnosili je do swoich komor.12 A tak iż się upokorzył, odwrócił się od niego gniew Pański, i nie wytracił go do końca; albowiem jeszcze i w Judzie było nieco dobrego.13 Zmocnił się tedy król Roboam w Jeruzalemie i królował. A było czterdzieści lat i jeden rok Roboamowi, gdy królować począł, a siedmnaście lat królował w Jeruzalemie, w mieście, które obrał Pan ze wszystkich pokoleń Izraelskich, aby tam przebywało imię jego. A imię matki jego było Naama Ammonitka.14 Ten czynił złe; bo nie przygotował serca swego, aby szukał Pana.15 Ale sprawy Roboamowe pierwsze i poślednie zapisane są w księdze Semejasza proroka, i Jaddy widzącego; gdzie się opisuje porządek rodzajów, także wojny między Roboamem i Jeroboamem po wszystkie dni.16 I zasnął Roboam z ojcami swymi, i pochowan jest w mieście Dawidowem, a królował Abijasz, syn jego, miasto niego.
1 , bracia moi mili i pożądani! radości i korono moja! tak stójcie w Panu, najmilsi moi!2 Ewodyi proszę i Syntychy proszę, aby jednegoż rozumienia były w Panu.3 Proszę też i cię, towarzyszu wierny! bądź tym na pomoc, które w ze mną pracowały, i z Klemensem i z innymi pomocnikami moimi, których imiona są w księgach .4 Radujcie się zawsze w Panu; znowu mówię, radujcie się.5 Skromność wasza niech będzie wiadoma wszystkim ludziom; Pan blisko jest.6 Nie troszczcie się o żadną rzecz, ale we przez modlitwę i prośbę z dziękowaniem żądności wasze niech będą znajome u Boga.7 A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.8 A dalej mówiąc, bracia, cokolwiek jest prawdziwego, cokolwiek poczciwego, cokolwiek sprawiedliwego, cokolwiek czystego, cokolwiek przyjemnego, cokolwiek chwalebnego, która cnota i jeźli która chwała, o tem przemyślajcie.9 Czegoście się też nauczyli i coście przyjęli, i słyszeli, i widzieli przy mnie, to czyńcie, a Bóg pokoju będzie z wami.10 A uradowałem się wielce w Panu, się już znowu zazielenili w swojem staraniu o mię, i staraliście się o to, lecz wam na sposobnym czasie schodziło.11 Nie żebym to mówił dla niedostatku; bomci się ja nauczył, na tem przestawać, co mam.12 Umiem i uniżać się, umiem i obfitować; wszędy i we wszystkich rzeczach jestem wyćwiczony i nasyconym być, i łaknąć, i obfitować, i niedostatek cierpieć;13 Wszystko mogę w Chrystusie, który mię posila.14 dobrzeście uczynili, żeście społecznie dogodzili uciskowi mojemu.15 A wiecie i wy Filipensowie, na początku Ewangielii, gdym wyszedł z Macedonii, żaden mi nie udzielił na rachunek dawania i brania, tylko wy sami;16 Ponieważ i do Tesaloniki raz i drugi, czego potrzeba było, posłaliście mi,17 Nie przeto, żebym datku szukał; ale szukam pożytku, który by obfitował na rachunku waszym.18 Gdyżem odebrał wszystko i mam dostatek, pełenem, wziąwszy od Epafrodyta, co posłano od was, wonność dobrego zapachu, ofiarę przyjemną i Bogu się podobającą.19 A Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszę według bogactwa swego, chwalebnie, w Chrystusie Jezusie.20 A Bogu i Ojcu naszemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.21 Pozdrówcie wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie. Pozdrawiają was bracia, którzy są ze mną.22 Pozdrawiają was wszyscy święci; ale osobliwie, którzy są z cesarskiego domu.23 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z wami wszystkimi. Amen.
1 Psalm Dawidowy. Do ciebie, Panie! wołam, skało moja! nie milcz na wołanie moje, bym , mi się nie ozwiesz, nie stał się podobnym zstępującym do grobu.2 Wysłuchajże głos próśb moich, gdy wołam do ciebie, gdy podnoszę ręce moje do świętej twojej.3 Nie zagarniaj mię z niezbożnymi, i z czyniącymi , którzy mówią o pokoju z bliźnimi swymi a myślą złe w sercach swoich.4 Oddajże im według spraw ich i według złych uczynków ich; według pracy rąk ich oddaj im, oddaj im zapłatę ich.5 nie zrozumiewają spraw Pańskich, ani uczynków rąk jego; ich popsuje, a nie pobuduje ich.6 Błogosławiony Pan; albowiem wysłuchał głos próśb moich.7 Pan jest mocą moją i tarczą moją, w nim, nadzieję ma serce moje, a jestem poratowany; przetoż się rozweseliło serce moje, a pieśnią moją chwalić go będę.8 Pan jest mocą swych, i mocą pomazańca swego on jest.9 Zbaw lud twój, Panie! a błogosław dziedzictwu twemu, i paś ich, i wywyższaj aż na wieki.
Słowniczek archaizmów (29)
tedy
wtedy, zatem
jeruzalemie, jeruzalemu, jeruzalemowi
Jerozolima
albowiem
ponieważ, bo
betlehem
Betlejem
lewitowie
członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
przedmieścia
pastwiska wokół miast
spłodził
został ojcem (w rodowodach)
hetmana
dowódca wojska
zakon
Prawo Mojżeszowe (Tora)
wszystek, wszystko, wszystkiem
cały, każdy
książęta, książąt, książąt
przywódca, władca, wódz
wyście
wy jesteście
iż
że
zapalczywość
gniew; gorliwość
wszakże
jednak, przecież
zasię
zaś, natomiast
przeto, przetoż
dlatego
ewangielii
ewangelia, Dobra Nowina
wespół
razem
żywota
życie; także: łono, brzuch
jeźli
jeśli
żeście
że jesteście
wżdy
jednak, mimo to
jakoż
a więc, jakże
zbór
zgromadzenie
snać
może, być może
świątnicy
świątynia
nieprawość
bezprawie, grzech
zbawienia
wybawienie
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Pokój, który przekracza rozum
Flp 4
O nic się nie troszczcie, pisze Paweł, lecz w każdej sprawie przedstawiajcie Bogu prośby z dziękczynieniem. Obietnica brzmi: pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc i myśli. Czasownik oznacza wartę żołnierską. Bóg nie obiecuje, że rozwiąże wszystkie problemy od razu, ale że postawi straż wokół twojego wnętrza. Warunkiem jest modlitwa i wdzięczność. Dziś, gdy poczujesz niepokój, przerwij to, co robisz, powiedz Bogu konkretnie, o co się martwisz, a potem wymień dwie rzeczy, za które jesteś wdzięczny. Pokój Boży nie zawsze jest zrozumiały, ale można go doświadczyć, kiedy kładziesz swoje troski przed Ojcem, który się troszczy.
Modlitwa: Ojcze, składam przed Tobą moje troski. Strzeż mego serca i myśli Twoim pokojem.