Biblia w rok · Dzień 185 z 365

Dzień 185

2 Krn 26–27; 1 Tes 3; Ps 35

Dzień 185 z 365

Stary Testament

2 Krn 26–27

Nowy Testament

1 Tes 3

Psalm

Ps 35

2 Krn 26

1 lud Judzki wzięli Uzyjasza, który miał szesnaście lat, i postanowili go królem miasto ojca jego Amazyjasza. 2 Ten pobudował Elat, a przywrócił je do Judy, gdy zasnął król z ojcami swymi. 3 Szesnaście lat było Uzyjaszowi, gdy królować począł, a pięćdziesiąt i dwa lata królował w ; a imię matki jego Jechalija z Jeruzalemu. 4 Ten czynił, co było dobrego w oczach Pańskich według wszystkiego, jako czynił Amazyjasz, ojciec jego. 5 I szukał Boga za dnia Zacharyjasza, rozumiejącego widzenia Boże; a po wszystkie one dni, których szukał Pana, szczęścił go Bóg. 6 Bo ruszywszy się, walczył z Filistynami, i poburzył mury w Get, i mury w Jabnie, i mury w Azocie, a pobudował miasta w Azocie i w ziemi Filistyńskiej. 7 pomagał mu Bóg przeciw Filistynom, i przeciw Arabczykom, którzy mieszkali w Gurbaalu, i przeciw Mahunitom. 8 I dawali Ammonitowie Uzyjaszowi dary, a rozniosło się imię jego aż do samego Egiptu; bo się był zmocnił nader bardzo. 9 I budował Uzyjasz wieże w Jeruzalemie nad bramą narożną, i nad bramą doliny, i nad Mikzoa, i umocnił je. 10 Pobudował też wieże na puszczy, i pokopał wiele studzien; bo miał bardzo wiele stad, tak w dolinach, jako i w równinach, i rolników, i winiarzy po górach, i na Karmelu: albowiem się kochał w uprawianiu ról. 11 Miał też Uzyjasz wojsko gotowe do bitwy, które wychodziło na wojnę w pocztach swych według liczby, jako byli obliczeni przez Jechijela kanclerza, i Maasajasza kapłana, pod sprawą Hananijasza, książęcia królewskiego. 12 Wszystka liczba z domów ojcowskich, ludzi rycerskich, dwa tysiące i sześć set. 13 A pod sprawą ich ludu walecznego trzy i sto tysięcy, i tysięcy i pięć set, ludu sposobnego do wojny, na pomoc królowi przeciw nieprzyjacielowi. 14 I zgotował Uzyjasz wszystkiemu wojsku tarcze i drzewce, i przyłbice, i pancerze, i łuki, i kamienie do proc. 15 Naczynił też w Jeruzalemie sztuk wojennych bardzo misternych, aby były na wieżach, i na węgłach ku wypuszczaniu strzał, i kamienia wielkiego; i rozniosło się imię jego daleko, , że miał dziwną pomoc, aż się zmocnił. 16 Ale gdy się zmocnił, podniosło się serce jego ku zginieniu jego, i wystąpił przeciw Panu, Bogu swemu, i wszedł do Pańskiego, aby kadził na ołtarzu kadzenia. 17 I wszedł za nim Azaryjasz kapłan, a z nim kapłanów Pańskich ośmdziesiąt, mężów dużych. 18 I stanęli przeciw Uzyjaszowi królowi, a mówili mu: Nie twoja to rzecz Uzyjaszu! kadzić Panu, ale kapłanów, synów Aaronowych, którzy są poświęceni, aby kadzili. Wynijdźże z ; albowiemeś wystąpił, a nie będzieć to ku sławie przed Panem Bogiem. 19 Przetoż się rozgniewał Uzyjasz, mając w rękach swych kadzielnicę, aby kadził. A gdy się srożył przeciwko kapłanom, trąd wystąpił na czoło jego przed kapłanami w domu Pańskim u ołtarza kadzenia. 20 A wejrzawszy nań Azaryjasz, kapłan najwyższy, i wszyscy kapłani, a oto był trędowatym na czole swojem; przetoż prędko wygnali go stamtąd; i sam pospieszał wynijść, przeto, go zaraził Pan. 21 A tak był król Uzyjasz trędowatym aż do dnia śmierci swej, i mieszkał w domu osobnym, będąc trędowatym; albowiem był wyłączon z domu Pańskiego; międzytem Joatam, syn jego, był nad domem królewskim, sądząc lud ziemi. 22 A inne sprawy Uzyjaszowe, pierwsze i poślednie, opisał prorok Izajasz, syn Amosowy. 23 I zasnął Uzyjasz z ojcami swymi, a pochowano go z ojcami jego na polu grobów królewskich; bo mówili: Trędowaty jest. A królował Joatam, syn jego, miasto niego.

2 Krn 27

1 Dwadzieścia i pięć lat miał Joatam, gdy królować począł, a szesnaście lat królował w . Imię matki jego Jerusa, córka Sadokowa. 2 I czynił, co dobrego było przed oczyma Pańskiemi według , jako czynił Uzyjasz, ojciec jego; nie wchadzał do Pańskiego, a lud jeszcze był zepsowany. 3 On zbudował bramę domu Pańskiego wysoką, i na murach Ofel wiele pobudował. 4 pobudował miasta na górach Judzkich, a w lasach pobudował pałace i wieże. 5 Ten też walczył z królem synów Ammonowych, i zwyciężył ich. I dali mu synowie Ammonowi tegoż roku sto talentów srebra, i dziesięć tysięcy korcy pszenicy, i jęczmienia dziesięć tysięcy korcy; tyleż mu dali synowie Ammonowi i drugiego, i trzeciego roku. 6 A tak zmocnił się Joatam; bo zgotował drogi swoje przed Panem, Bogiem swoim. 7 A inne sprawy Joatamowe, i wszystkie wojny jego, i drogi jego, są napisane w księgach o królach Izraelskich i Judzkich. 8 Dwadzieścia i pięć lat miał, gdy począł królować, a szesnaście lat królował w Jeruzalemie. 9 Potem zasnął Joatam z ojcami swymi, i pochowano go w mieście Dawidowem; a królował Achaz, syn jego, miasto niego.

1 Tes 3

1 nie mogąc dłużej znosić, upodobało się nam, abyśmy sami w Atenach zostali. 2 I posłaliśmy Tymoteusza, brata naszego i sługę Bożego, i pomocnika naszego w Chrystusowej, aby was utwierdził i napominał z strony wiary waszej. 3 Aby się żaden nie poruszał w tych uciskach; gdyż sami wiecie, żeśmy na to wystawieni. 4 gdyśmy byli u was, opowiadaliśmy wam, żeśmy mieli być uciśnieni, się też to stało, i wiecie o tem. 5 Dlatego i ja, nie mogąc tego dłużej znosić, posłałem go, abym się dowiedział o wierze waszej, by was nie kusił ten, co kusi, a nie była daremna praca nasza. 6 Lecz teraz Tymoteusz od was do nas przyszedł i zwiastował nam wesołą nowinę o wierze i miłości waszej, a nas zawsze dobrze wspominacie, żądając nas widzieć, tak jako i my was. 7 Dlatego pocieszeni jesteśmy, bracia! z was w każdym utrapieniu i potrzebie naszej przez wiarę waszę; 8 Bo teraz my żyjemy, wy stoicie w Panu. 9 Albowiem jakież dziękowanie możemy Bogu oddać za was za wszelkie , którem się weselimy dla was przed Bogiem naszym? 10 W nocy i we dnie bardzo się gorliwie modląc, abyśmy oglądali wasze i dopełnili niedostatków wiary waszej. 11 Lecz sam Bóg i Ojciec nasz, i Pan nasz, Jezus Chrystus, niech wyprostuje drogę naszę do was; 12 A was Pan niech pomnoży i obfitującymi uczyni w miłości jednego ku drugiemu, i ku wszystkim, jako i nas ku wam, 13 Aby utwierdzone były serca wasze nienaganione w świętobliwości przed Bogiem i Ojcem naszym, na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa, ze wszystkimi świętymi jego.

Ps 35

1 Psalm Dawidowy. Rozpieraj się, Panie! z tymi, którzy się ze mną spierają; a walcz przeciwko tym, którzy walczą przeciwko mnie. 2 Porwij pukierz i tarczę, a powstań na ratunek mój. 3 Dobądź włóczni, a staw się na drodze przeciwko tym, którzy mię prześladują. Rzeczże mojej: Jam jest zbawieniem twojem. 4 Niech będą pohańbieni i zawstydzeni, którzy szukają duszy mojej; niech tył podadzą, i niech będą zawstydzeni, którzy mi źle myślą. 5 Niech będą jako plewy przed wiatrem, a Anioł Pański niechaj ich rozproszy. 6 Niech będzie droga ich ciemna i śliska, Anioł Pański niech ich goni. 7 bez przyczyny zastawili na mię w dole sieci swoje, i bez przyczyny ukopali dół duszy mojej. 8 Niechaj na nich przyjdzie spustoszenie, którego się nie spodziewali; a sieć ich, którą zastawili, niech ich ułowi na zginienie, a niech w nią wpadną. 9 Ale dusza moja niech się rozraduje w Panu, niech się rozweseli w zbawieniu jego. 10 wszystkie kości moje rzeką: Panie! któż podobny tobie? który wyrywasz utrapionego od mocniejszego nadeń, a nędznego i ubogiego od drapieżcy jego. 11 Powstawają świadkowie fałszywi, a o czem nie wiem, pytają mię. 12 Oddawają mi złem za dobre, chcąc mię pozbawić duszy mojej, 13 Chociażem się ja w wór obłóczył, gdy oni chorowali; trapiłem postem duszę moję, i modliłem się często sam u siebie za nimi. 14 Jako do przyjaciela, jako do brata mego, ustawiczniem chadzał; poniżałem się jako ten, który się smuci, chodząc po matce w żałobie. 15 Lecz oni, gdym ja chorował, weselili się, i zbierali się; zbierali się przeciwko mnie, byli dla mnie utrapieni, czegom ja nie spostrzegł; szczypali mię, a nie milczeli. 16 Z obłudnikami, z naśmiewcami, z pochlebcami zgrzytali na mię zębami swemi. 17 Panie! długoż na to patrzeć będziesz? wyrwijże duszę moję od zguby ich, od lwiąt jedynaczkę moję. 18 Będę cię wysławiał w zgromadzeniu wielkiem; między ludem wielkim będę cię chwalił. 19 Niech się nie weselą ze mnie, którzy mi są nieprzyjaciółmi bez przyczyny; którzy mię mają w nienawiści niesłusznie, niech nie mrugają okiem. 20 Albowiem nie mówią o pokoju; ale przeciwko spokojnym na ziemi zdradliwe słowa zmyślają. 21 , rozdzierają na mię gębę swą, mówiąc: Ehej! ehej! widzić to oko nasze. 22 Widzisz to, Panie! nie milczże Panie! nie oddalaj się odemnie. 23 Obudźże się, a ocuć dla sądu mego, Boże mój i Panie mój! dla sprawy mojej. 24 Sądź mnie według sprawiedliwości twojej, Panie Boże mój! a niech się nie weselą nademną. 25 Niech nie mówią w sercu swojem: Ehej, duszo masza! niech nie mówią: Pożarliśmy go. 26 Niechajże będą pohańbieni, i zawstydzeni wszyscy weselący się ze złego mego; niech będą obleczeni w hańbę, i w sromotę, którzy się chlubią przeciwko mnie. 27 Ale ci, którzy się kochają w sprawiedliwości mojej, niech śpiewają i radują się, a niech mówią : Niech będzie uwielbiony Pan, który życzy pokoju słudze swemu. 28 A język mój będzie opowiadał sprawiedliwość twoję, i na każdy dzień chwałę twoję.

Słowniczek archaizmów (24)

tedy: wtedy, zatem
wszystek, wszystka, wszystkiego: cały, każdy
jeruzalemie, jeruzalemu: Jerozolima
albowiem: ponieważ, bo
przedniejszych: najznamienitszy, naczelny
kroć: razy („siedm kroć” = siedem razy)
siedm: siedem
onemu: ten, tamten
przeto, przetoż: dlatego
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
świątnicy: świątynia
owszem: przeciwnie; owszem
iż: że
wszakże: jednak, przecież
nadto: ponadto
ewangielii: ewangelia, Dobra Nowina
jakoż: a więc, jakże
snać: może, być może
jeźli: jeśli
wesele: radość
oblicze: twarz; „przed obliczem” = w obecności
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
jakoby: jak gdyby; żeby
ustawicznie: ciągle

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Teraz żyjemy

1 Tes 3

Paweł nie mógł dłużej znieść niepewności i wysłał do Tesaloniki Tymoteusza, by dowiedzieć się o ich wierze. Gdy wrócił z dobrą wiadomością, apostoł napisał, że teraz żyje, bo oni stoją w Panu. Widać, jak bardzo przeżywał wiarę innych ludzi. Często jesteśmy tak zajęci własną drogą z Bogiem, że zapominamy o tych, którym w niej towarzyszymy. Dziś zadzwoń lub napisz do kogoś, kogo wiara jest dla ciebie ważna, zapytaj, jak się trzyma, i modl się za niego. Możesz też podziękować komuś, dzięki komu sam trwasz w Panu. Troska o innych nie jest dodatkiem do wiary, lecz jej częścią, bo jesteśmy złączeni w jedno ciało Chrystusa.

Modlitwa: Panie, dziękuję za ludzi, którzy wzmacniają moją wiarę. Pomóż mi być taką pomocą dla innych.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.