Biblia w rok · Dzień 195 z 365

Dzień 195

Ne 2–3; 1 Tm 5; Ps 45

Dzień 195 z 365

Stary Testament

Ne 2–3

Nowy Testament

1 Tm 5

Psalm

Ps 45

Ne 2

1 I stało się miesiąca Nisan roku dwudziestego Artakserksesa króla, gdy było wino przed nim, że wziąwszy wino, podałem je królowi, a nie bywałem przedtem tak smutny przed nim. 2 I rzekł mi król: twarz twoja tak smutna, gdyż nie chorujesz? Nic to innego, smutek serca. I zlękłem się nader bardzo. 3 I rzekłem do króla: Niech król na wiki żyje. nie ma być smutna twarz moja, gdyż miasto, dom grobów ojców moich, zburzono, a bramy jego ogniem popalono? 4 Znowu rzekł do mnie król: Czegoż ty żądasz? A jam się modlił Bogu niebieskiemu. 5 I rzekłem do króla: Zdali się to za rzecz dobrą królowi, i jeżli ma łaskę sługa twój przed twojem, proszę, abyś mię posłał do ziemi Judzkiej, do miasta grobów ojców moich, abym je pobudował. 6 rzekł mi król (a królowa siedziała podle niego): Długoż będziesz na tej drodze, i kiedy się wrócisz? I podobało się to królowi, i posłał mię, gdym mu zamierzył pewny czas. 7 Zatemem rzekł do króla: Zdali się to za rzecz dobrą królowi, niech mi dadzą listy do starostów za rzeką, aby mię przeprowadzili, ażbym przyszedł do ziemi Judzkiej; 8 I list do Asafa, dozorcy lasów królewskich, aby mi dał drzewa na przykrycie bram pałacu przy domu Bożym, i na mur miejski, i na dom, do którego wnijdę. I dał mi król listy według ręki Boga mego łaskawej nademną. 9 A gdym przyszedł do starostów za rzeką, oddałem im listy królewskie. Posłał też był ze mną król rotmistrzów i jezdnych: 10 Co gdy usłyszał Sanballat Horonitczyk, i Tobijasz, sługa Ammonitczyk, bardzo ich to mierziało, że przyszedł człowiek, który się starał o dobro synów Izraelskich. 11 Zatem przyszedłszy do , mieszkałem tam przez trzy dni. 12 A wstawszy w nocy, ja i mężów trocha ze mną, nie oznajmiłem nikomu, co Bóg mój podał do serca mego, abym uczynił w Jeruzalemie; bydlęcia też nie miałem z sobą, oprócz bydlęcia, na któremem jechał. 13 I wyjechałem bramą nad doliną w nocy, ku żródłu smoczemu, i ku bramie gnojowej, i oglądałem mury Jeruzalemskie, które były rozwalone, i bramy jego, które były popalone ogniem. 14 Potem jechałem ku bramie żródła, i ku sadzawce królewskiej, gdzie nie było miejsca bydlęciu, na któremem jechał, aby przejść mogło. 15 jechałem nad potokiem w nocy, a oglądałem mury; skąd wracając się, wyjechałem bramą nad doliną, i takiem powrócił. 16 Ale nie wiedzieli, gdziem jeżdził, i com czynił; bom Żydom, ani kapłanom, ani książętom, ani urzędnikom, ani żadnemu rzemieślnikowi tego aż dotąd nie oznajmił. 17 Przetożem rzekł do nich: Wy widzicie, w jakiemeśmy uciśnieniu, a jako Jeruzalem spustoszone, i bramy jego popalone są ogniem. Pójdżcież, a budujmy mury Jeruzalemskie, abyśmy nie byli więcej na hańbę. 18 A gdym im oznajmił, że ręka Boga mego była łaskawa nademną, także i słowa królewskie, które do mnie mówił, rzekli: Wstańmyż a budujmy. I zmocnili ręce swe ku dobremu. 19 Co słysząc Sanballat Horonitczyk, i Tobijasz, sługa Ammonitczyk i Giesem Arabczyk, szydzili z nas, i lekce nas sobie poważyli mówiąc: to za rzecz, którą czynicie? albo się przeciw królowi buntujecie? 20 I odpowiedziałem im, a rzekłem do nich: Bóg niebieski, ten nam poszczęści, a my słudzy jego, wstańmy a budujmy; ale wy nie macie działu, ani prawa, ani pamiątki w Jeruzalemie.

Ne 3

1 Potem powstał Elijasyb, kapłan najwyższy, i bracia jego kapłani, i budowali bramę owczą. I zbudowali ją, i przyprawili wrota do niej; aż do wieży Mea zbudowali ją, i aż do wieży Chananeel. 2 A podle niego budowali mężowie z Jerycha, a podle nich budował Zachur, syn Immrego. 3 A bramę rybną budowali synowie Senaa, którzy ją też przykryli i przyprawili wrota do niej, i zamki jej, i zawory jej. 4 A podle nich poprawiał Meremot, syn Uryjasza, syna Kosowego; a podle nich poprawiał Mesullam, syn Barachyjaszowy, syna Mesezabelowego; a podle nich poprawiał Sadok, syn Baany. 5 Podle nich poprawiali Tekuitczycy; ale ci, co byli zacniejsi z nich, nie podłożyli szyi swej pod robotę pana swego. 6 A bramę starą poprawiali Jojada, syn Faseachowy, i Mesullam, syn Besodyjaszowy; ci ją przykryli, i przyprawili wrota do niej, i zamki jej, i zawory jej. 7 A podle nich poprawiał Melatyjasz Gabaonitczyk, Jadon Meronitczyk, mężowie z Gabaon i z Masfa, aż do książęcej, z tej strony rzeki. 8 Podle nich poprawiał Husyjel, syn Charchajaszowy, z złotnikami; a podle niego poprawiał Chananijasz, syn aptekarski; a zaniechali aż do muru szerokiego. 9 A podle nich poprawiał Rafajasz, syn Churowy, przełożony nad połową powiatu Jeruzalemskiego. 10 A podle nich poprawiał Jedajasz, syn Harumafowy, i przeciw swemu domowi; a podle niego poprawiał Hattus, syn Hasbonijaszowy. 11 Części zaś drugiej poprawiał Malchyjasz, syn Harymowy, i Hasub, syn Pachatmoabowy, także i wieżę Tannurym. 12 A podle niego poprawiał Sallum, syn Hallochesowy, przełożony nad połową powiatu Jeruzalemskiego, sam i córki jego. 13 Bramy nad doliną poprawiał Chanun, i obywatele Zanoe; cić ją budowali, i przyprawili wrota do niej, zamki jej, i zawory jej; i na tysiąc muru aż do bramy gnojowej. 14 Bramy zaś gnojowej poprawiał Melchyjasz, syn Rechaby, przełożony nad powiatem Betcherem; tenci ją zbudował, i przyprawił wrota do niej, zamki jej, i zawory jej, 15 Dotego bramy żródła poprawiał Sallon, syn Cholhozowy, przełożony nad powiatem Masfa; a ten ją zbudował, i przykrył ją, i przyprawił wrota do niej, i zamki jej, i zawory jej, i mur nad stawem Selach ku ogrodowi królewskiemu aż do schodu, po którym schodzą z miasta Dawidowego. 16 Zatem poprawiał Nehemijasz, syn Hasbuka, przełożony nad połową powiatu Betsur, aż przeciwko grobom Dawidowym i aż do stawu urobionego, i aż do domu mocarzów. 17 Za nim poprawiali Rehum, syn Bani; podle niego poprawiał Hasabijasz, przełożony nad połową powiatu Ceile z powiatem swoim. 18 Za nim zasię poprawiali bracia ich, Bawaj, syn Chenadadowy, przełożony nad połową powiatu Ceile. 19 A podle niego poprawiał Eser, syn Jesui, przełożony nad Masfą, części drugiej przeciw miejscu, chodzą do zbrojowni nazwanej Mikzoa. 20 Po nim wzruszony gorliwością poprawiał Baruch, syn Zabbajowy, części drugiej od Mikzoa aż do drzwi domu Elijasyba, najwyższego kapłana. 21 Za nim poprawiał Meremot, syn Uryjasza, syn Kosowego, części drugiej, ode drzwi domu Elijasybowego aż do końca domu jego. 22 A za nim poprawiali kapłani, którzy mieszkali w równinie. 23 Za nimi poprawiał Benjamin i Hasub, przeciw domom swoim; za nimi poprawiał Azaryjasz, syn Maasejasza, syna Ananijaszowego, podle domu swego. 24 Za nim poprawiał Bennui, syn Chenadadowy, części drugiej od domu Azaryjaszowego aż do Mikzoa, i aż do rogu. 25 Palal, syn Uzajego przeciw Mikzoa, i wieży wysokiej, wywiedzionej z domu królewskiego, która była w więzienia; po nim poprawiał Fadajasz, syn Farosowy. 26 A Netynejczycy, co mieszkali w Ofel, poprawiali aż na przeciwko bramie wodnej na wschód słońca, i wieży wysokiej. 27 Za nimi poprawiali Tekuitczykowie drugą część przeciw wieży wielkiej i wysokiej aż do muru Ofel. 28 Od bramy końskiej poprawiali kapłani, każdy przeciw domowi swemu. 29 Za nimi poprawiał Sadok, syn Immerowy, przeciw domowi swemu, a za nim poprawiał Semejasz, syn Sechenijaszowy, stróż barmy wschodniej. 30 Za nim poprawiał Chananijasz, syn Selemijaszowy, i Chanun, syn Salafowy szósty, części drugiej; za nim poprawiał Mesullam, syn Berechyjaszowy, przeciw gmachowi swemu. 31 Za nim poprawiał Malchijasz, syn złotniczy, aż do domu Netynejczyków, i kupców, przeciw bramie sądowej, i aż do sali narożnej. 32 A między salą narożną aż do bramy owczej poprawiali złotnicy i kupcy.

1 Tm 5

1 Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci, 2 Starsze jako matki, młodsze jako siostry, ze wszelaką czystością. 3 Wdowy miej w uczciwości, które prawdziwie są wdowami. 4 A która wdowa dzieci albo wnuczęta ma, niech się uczą przeciwko domowi własnemu być pobożnemi i wzajem oddawać rodzicom; to jest rzecz chwalebna i przyjemna przed Bożem. 5 A która jest prawdziwie wdowa i osierociała, ma nadzieję w Bogu i trwa w prośbach i w modlitwach w nocy i we dnie. 6 Ale która w rozkoszach żyje, ta żyjąc umarłą jest. 7 To rozkazuj, żeby były nienaganione. 8 A jeźli kto o swoich, a najwięcej o domowych starania nie ma, wiary się zaprzał i gorszy jest niż niewierny. 9 Wdowa niech będzie obrana, która by nie miała mniej niż sześćdziesiąt lat, która była żoną jednego męża, 10 Mająca w dobrych uczynkach, jeźli dzieci wychowała, jeźli gości przyjmowała, jeźli świętych nogi umywała, jeźli utrapionych wspomagała, jeźli każdego uczynku dobrego naśladowała. 11 Wdów młodszych chroń się; bo gdyby się zbestwiły przeciw Chrystusowi, chcą za mąż iść, 12 Mając osądzenie, pierwszą wiarę odrzuciły; 13 też próżnując uczą się chodzić od domu do domu; a nie tylko są próżnujące, ale też świegotliwe, niepotrzebnemi rzeczami się bawiące, mówiąc, co nie przystoi. 14 Chcę tedy, aby młodsze szły za mąż, dzieci rodziły, gospodyniami były; przeciwnikowi żadnej przyczyny nie dawały ku obmowisku; 15 Albowiem się już niektóre obróciły za szatanem. 16 , jeźli który wierny albo która wierna ma wdowy, niechże je opatruje, a niech nie będzie obciążony, aby tym, które są prawdziwie wdowami, starczyło. 17 Starsi, którzy się w przełożeństwie dobrze sprawują, niech będą mieni za godnych dwojakiej czci, a zwłaszcza ci, którzy pracują w słowie i w nauce. 18 Albowiem Pismo mówi: Wołowi młócącemu nie zawiążesz gęby; i: Godzien jest robotnik zapłaty swojej. 19 Przeciwko starszemu nie przyjmuj skargi, chyba za dwoma albo trzema świadkami. 20 A tych, którzy grzeszą, strofuj przed wszystkimi, aby i drudzy mieli. 21 Oświadczam się przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, i przed Anioły wybranymi, abyś tych rzeczy przestrzegał, w osobach nie brakując, nic nie czyniąc z przychylności. 22 Rąk z prędka na nikogo nie wkładaj, ani bądź uczestnikiem cudzych grzechów: samego siebie czystym zachowaj. 23 Samej wody więcej nie pijaj, ale używaj po trosze wina dla żołądka twego i częstych chorób twoich. 24 Grzechy niektórych ludzi przedtem są jawne i uprzedzają na sąd, a za niektórymi idą pozad. 25 Także też dobre uczynki przedtem są jawne; ale które są insze, utaić się nie mogą.

Ps 45

1 śpiewakowi z synów Korego na Sosannim psalm nauczający, a pieśń weselna. 2 Wydało serce moje słowo dobre; rozprawiać będę pieśni moje, o królu! język mój będzie jako pióro prędkiego pisarza. 3 Piękniejszyś nad synów ludzkich; rozlała się wdzięczność po wargach twoich, , że cię pobłogosławił Bóg aż na wieki. 4 Przypasz miecz twój na biodra, o mocarzu! pokaż chwałę twoję, i zacności twoje. 5 A w dostojności twojej szczęśliwie wywiedź z słowem prawdy, cichości, i sprawiedliwości, a dokaże strasznych rzeczy prawica twoja. 6 Strzały twoje ostre; od nich narody pod cię upadną, a serce nieprzyjaciół królewskich przenikną. 7 twoja, o Boże! na wieki wieków; laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego. 8 Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś ; przetoż cię, o Boże! Bóg twój olejkiem wesela nad uczęstników twoich. 9 Myrrą, aloe, i kassyją wszystkie szaty twoje pachną, gdy wychodzisz z pałaców z kości słoniowych urobionych, nad tych, którzy cię uweselają. 10 Córki królewskie są między twemi zacnemi białemi głowami; stanęła małżonka po prawicy twojej w kosztownem złocie z Ofir. 11 Słuchajże córko, a , i nakłoń ucha twego, a zapomnij narodu twego, i domu ojca twojego. 12 A zakocha się król w piękności twojej, on jest Panem twoim; przetoż kłaniaj się przed nim. 13 Tyryjczycy także z upominkami przed twojem kłaniać się będą, najbogatsi z narodów. 14 zacność córki królewskiej jest wewnątrz, a szaty jej bramowane są złotem. 15 W odzieniu haftowanem przywiodą ją do króla; także panny za nią, towarzyszki jej, przywiodą do ciebie. 16 Przywiodą je z i z radością, a wnijdą na pałac królewski. 17 Miasto ojców twych będziesz mieć synów twych, których postanowisz książętami po wszystkiej ziemi. Wspominać będę imię twoje od każdego rodzaju do rodzaju: dlatego cię narody wysławiać będą na wieki wieków.

Słowniczek archaizmów (31)

czemuż: dlaczego
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
jakoż: a więc, jakże
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
nadto: ponadto
jeruzalem, jeruzalemie, jeruzalemu: Jerozolima
przeto, przetoż: dlatego
książęta: przywódca, władca, wódz
cóż: co
zasię: zaś, natomiast
stolica, stolicy: tron (także: stolica)
łokci: miara długości, ok. 45 cm
lewitowie: członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
kędy: gdzie
sieni: przedsionek
niewiasty: kobieta
jeźli: jeśli
pierwej: wcześniej, najpierw
albowiem: ponieważ, bo
tedy: wtedy, zatem
świadectwo: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
iż: że
owszem: przeciwnie; owszem
zbór: zgromadzenie
bojaźń: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
nieprawości: bezprawie, grzech
pomazał: namaścił
obacz: zobaczyć, spojrzeć
wszystka, wszystkiej: cały, każdy
weselem: radość

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Wstańmy i budujmy

Ne 2

Nehemiasz boi się, gdy król pyta go o smutną twarz, ale odpowiada szczerze. Gdy władca pyta, czego pragnie, Nehemiasz zanim odpowie, w ułamku sekundy zwraca się do Boga w niebie. Później objeżdża nocą mury, ocenia zniszczenia i wzywa lud: wstańmy i budujmy. Mamy tu połączenie krótkiej modlitwy w trakcie rozmowy i rzetelnej oceny sytuacji. Dobra odpowiedź ludu brzmi: umacniajmy ręce do dobrego dzieła. Dziś w trakcie ważnej rozmowy lub decyzji spróbuj wypowiedzieć w myślach krótką modlitwę, na przykład: Panie, daj mi mądrość. Potem zrób jeden realny krok w sprawie, którą odkładasz. Bóg słyszy także najkrótsze modlitwy, dlatego nie czekaj z rozmową z Nim na wygodne chwile, bo możesz to robić w drodze.

Modlitwa: Panie, daj mi mądre słowa w chwili potrzeby. Wzmocnij moje ręce do dobrego dzieła.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.