Biblia w rok · Dzień 207 z 365
Dzień 207
Hi 4–5; Hbr 3; Ps 57
Dzień 207 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 4
1 odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł: 2 będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać? 3 Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał. 4 Upadającego wspierały twoje, a kolana zemdlone posilałeś. 5 A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a cię dotknęło, trwożysz sobą. 6 pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem? 7 Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli? 8 Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też żęli. 9 Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją. 10 Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają. 11 Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają. 12 doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego. 13 W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi, 14 Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło. 15 A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem. 16 Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący: 17 Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego? 18 Oto w sługach jego doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek; 19 Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól. 20 Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą. 21 Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.
Hi 5
1 Zawołajże , kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz? 2 głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść. 3 Jam widział głupiego, się rozkorzenił; alem źle tuszył mieszkaniu jego. 4 Oddaleni będą synowie jego od , i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał. 5 Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych. 6 nie z prochu wychodzi , ani z ziemi wyrasta kłopot. 7 Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę. 8 Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję; 9 Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby ; 10 Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola; 11 Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu; 12 Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego; 13 Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy. 14 We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe. 15 Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika. 16 Mać uciśniony nadzieje; ale stuli usta swe. 17 Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj, 18 Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają. 19 Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe. 20 W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza. 21 Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie. 22 W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz. 23 Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi. 24 I poznasz, że jest spokojny twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz. 25 Doznasz też, iż rozmnożone będzie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi. 26 w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego. 27 Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
Hbr 3
1 , bracia święci, powołania niebieskiego uczestnicy! Apostoła i najwyższego kapłana wyznania naszego, Chrystusa Jezusa, 2 Wiernego temu, który go postanowił, jako i Mojżesz był we wszystkim domu jego. 3 tem większej chwały ten nad Mojżesza godzien, im większą cześć ma budownik domu, niżeli sam dom. 4 Bo każdy dom bywa budowany od kogo; ale który wszystkie rzeczy zbudował, Bóg jest. 5 A byłci Mojżesz wiernym we wszystkim domu jego, jako sługa, na tego, co potem miało być mówione. 6 Ale Chrystus jako syn nad domem swoim panuje, którego domem my jesteśmy, tylko tę pewną ufność i tę chwałę nadziei aż do końca stateczną zachowamy. 7 Przetoż jako mówi Duch Święty: Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, 8 Nie zatwardzajcież serc waszych, jako w rozdrażnieniu, w dzień pokuszenia na puszczy. 9 Gdzie mię kusili ojcowie wasi i doświadczali mię, i widzieli sprawy moje przez czterdzieści lat. 10 Dlategom się rozgniewał na ten naród i rzekłem: Ci zawsze błądzą sercem, a oni nie poznawają dróg moich. 11 Jakom przysiągł w gniewie moim, że nie wnijdą do mojego. 12 Patrzcież, bracia! by nie było w którym z was serce złe i niewierne, które by odstępowało od Boga żywego; 13 Ale napominajcie jedni drugich na każdy dzień, póki się Dziś nazywa, aby kto z was nie był zatwardzony oszukaniem grzechu. 14 Albowiem staliśmy się uczestnikami Chrystusa, jeźliże tylko początek tego gruntu aż do końca stateczny zachowamy. 15 Przetoż póki bywa rzeczone: Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcież serc waszych, jako w onem rozdrażnieniu. 16 Albowiem niektórzy usłyszawszy, rozdrażnili Pana, ale nie wszyscy, którzy byli wyszli z Egiptu przez Mojżesza. 17 A na którychże się gniewał przez czterdzieści lat? nie na tych, którzy grzeszyli, których ciała poległy na puszczy? 18 A którymże przysiągł, że nie mieli do odpocznienia jego? Azaż nie tym, którzy byli nieposłusznymi? 19 I widzimy, tam nie mogli wnijść dla niedowiarstwa.
Ps 57
1 śpiewakowi, jako: Nie zatracaj, złoty psalm Dawidowy, kiedy uciekał przed Saulem do jaskini. 2 Zmiłuj się nademną, o Boże! zmiłuj się nademną; w tobie ufa moja, a do cienia skrzydeł twoich uciekam się; aż przeminie . 3 Będę wołał do Boga najwyższego, do Boga, który wykonywa sprawę moję. 4 On pośle z nieba, i wybawi mię od pohańbienia tego, który mię chce pochłonąć. Sela. Pośle mi Bóg miłosierdzie swoje i prawdę swą. 5 Dusza moja jest w pośród lwów; leżę miedzy palącymi, między synami ludzkimi, których zęby jako włócznie i strzały, i język ich miecz ostry. 6 Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja. 7 Sieci zastawili na nogi moje, nachylili duszę moję, wykopali dół przed mojem; ale sami wpadli weń. Sela. 8 Gotowe jest serce moje, Boże! gotowe jest serce moje; śpiewać i wychwalać cię będę. 9 Ocuć się chwało moja! ocuć się, lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję. 10 Będę cię wysławiał między ludem, Panie! a będęć śpiewał między narodami. 11 Albowiem wielkie jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja. Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemię wywyż chwałę twoję.
Słowniczek archaizmów (26)
- tedy
- wtedy, zatem
- jeźli
- jeśli
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- iż
- że
- azaż, izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- zasię
- zaś, natomiast
- nadto
- ponadto
- niemasz
- nie ma
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- wnet
- zaraz
- zbawienia
- wybawienie
- albowiem
- ponieważ, bo
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- przetoż
- dlatego
- przybytek
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- nasienie
- potomstwo
- wnijść, wnijdziesz
- wejdzie, wejść
- obaczcie
- zobaczyć, spojrzeć
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- onego, onem
- ten, tamten
- odpocznienia
- odpoczynek
- snać
- może, być może
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- dusza, duszę
- życie, osoba, człowiek
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Gdy dobra rada rani
Hi 4–5
Do cierpiącego Hioba przychodzi Elifaz. Zaczyna łagodnie, przypomina, że Hiob pocieszał innych, a teraz sam jest w ciemności. Potem jednak sugeruje, że niewinni nie giną, a więc Hiob musi za coś odpowiadać. Mówi rzeczy częściowo prawdziwe, ale w niewłaściwym czasie i do niewłaściwej osoby. Księga później pokaże, że Elifaz się mylił. Gdy ktoś cierpi, bywa, że ma większą potrzebę naszej obecności niż wyjaśnień. Dziś odwiedź lub zadzwoń do kogoś w trudnej sytuacji i po prostu go wysłuchaj. Jeśli nie wiesz, co powiedzieć, wystarczy: jestem z tobą i modlę się za ciebie. Prawda wypowiedziana bez miłości może ranić, więc zanim kogoś pouczysz, najpierw okaż mu życzliwość i uważną obecność.
Modlitwa: Panie, uczyń mnie słuchaczem, nie sędzią. Daj mi towarzyszyć cierpiącym z miłością.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.