Biblia w rok · Dzień 212 z 365
Dzień 212
Hi 15–16; Hbr 8; Ps 62
Dzień 212 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 15
1 A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł: 2 mądry ma na wiatr mówić? albo napełniać wschodnim wiatrem myśl swoję? 3 Przytaczając słowa niepożyteczne, i , z których nie masz pożytku? 4 ty psujesz Bożą i znosisz modlitwy do Boga. 5 pokazują twą usta twoje, chociażeś sobie obrał język chytrych, 6 Potępiają cię usta twoje, a nie ja; a wargi twoje świadczą przeciwko tobie. 7 Czyś się najpierwszym człowiekiem urodził? czyś przed pagórkami utworzony? 8 Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości w tobie? 9 ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli? 10 I sędziwyć i starzec między nami jest starszy w latach niż ojciec twój. 11 I lekceż sobie ważysz pociechy Boskie? i maszże jeszcze co tak skrytego w sobie? 12 cię tak uniosło serce twoje? Czemu mrugają oczy twoje? 13 Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy? 14 Cóż jest człowiek, aby miał być czystym, albo żeby miał być sprawiedliwym, urodzony z ? 15 Oto i w świętych jego doskonałości, i niebiosa nie są czyste w oczach jego. 16 Daleko więcej obrzydły jest, i nieużyteczny człowiek, który pije nieprawość jako wodę. 17 Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć, 18 Co mędrzy powiedzieli, a nie zataili, co mieli od przodków swoich; 19 Którym samym dana była ziemia, a żaden obcy nie przeszedł przez nię. 20 Po wszystkie dni swoje sam siebie niepobożny boleśnie trapi, a nie wiele lat zamierzono okrutnikowi. 21 Głos straszliwy brzmi w uszach jego, że czasu pokoju pustoszący przypadnie nań. 22 Nie wierzy, żeby się miał nawrócić z ciemności, obawiając się zewsząd miecza. 23 Tuła się za chlebem, szukając gdzieby był; wie, że zgotowany jest dla niego dzień ciemności. 24 Straszą go i ucisk, i zmocnią się przeciwko niemu jako król gotowy do boju. 25 Bo wyciągną przeciw Bogu rękę swą, a przeciwko Wszechmocnemu zmocnił się. 26 Natrze nań na szyję jego z gęstemi i wyniosłemi tarczami swemi. 27 Bo okrył twarz swą tłustością swoją, a fałdów mu się naczyniło na słabiźnie. 28 I mieszka w miastach popustoszonych, i w domach, w których nie mieszkano, które się miały obrócić w kupę rumu. 29 Nie zbogaci się, i nie ostoi się majętność jego, ani się rozszerzy na ziemi doskonałość takowych. 30 Nie z ciemności; świeżą jego latorośl ususzy płomień, a zginie od ducha ust jego. 31 Nie wierzy, że w próżności jest, który błądzi; a że próżność będzie nagrodą jego. 32 Przed wypełnieniem dni swoich wycięty będzie, a różdżka jego nie zakwitnie. 33 Jako winna macica utraci niedojrzałe grona swoje, a jako oliwa kwiat swój zrzuci. 34 Albowiem zgromadzenie obłudnych spustoszone będzie, a ogień pożre przybytki pobudowane za dary. 35 Poczęli kłopot, a porodzili nieprawość; a ich gotuje zdradę.
Hi 16
1 Ale odpowiedział , i rzekł: 2 Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście. 3 I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz? 4 Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją? 5 Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych. 6 Ale będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, odejdzie odemnie? 7 A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! zgromadzenie moje. 8 Pomarszczyłeś mię na , a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie. 9 jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię. 10 Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie. 11 Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce wydał mię. 12 Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel. 13 Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję. 14 Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym. 15 Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję. 16 Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci. 17 Chociaż żadnego łupiestwa w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,) 18 O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje! 19 Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości. 20 O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje. 21 Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym! 22 Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.
Hbr 8
1 Ale suma tego, co się mówi, ta jest: takiego mamy najwyższego kapłana, który usiadł na prawicy wielmożności na niebiesiech; 2 Sługą będąc , a prawdziwego , który Pan zbudował, a nie człowiek. 3 każdy najwyższy kapłan ku ofiarowaniu darów i ofiar bywa postanowiony, skąd potrzeba było, aby i ten miał, co by ofiarował. 4 Bo gdyby był na ziemi, nie byłby kapłanem, póki by zostawali oni kapłani, którzy według dary ofiarują, 5 Którzy służą kształtowi i cieniowi rzeczy niebieskich, jako Mojżeszowi od Boga powiedziane było, gdy miał dokończyć przybytku: Patrzajże, (mówi), abyś uczynił według kształtu, który ci jest okazany na tej górze. 6 Ale teraz nasz kapłan tem zacniejszego urzędu dostąpił, im jest pośrednikiem lepszego przymierza, które lepszemi obietnicami jest utwierdzone. 7 Bo gdyby ono pierwsze było bez przygany, tedyćby wtóremu nie szukano miejsca. 8 Albowiem ganiąc Żydów, mówi: Oto dni idą, mówi Pan, gdy uczynię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe. 9 Nie według przymierza, którem uczynił z ojcami ich w dzień, któregom ich ujął za rękę ich, abym ich wywiódł z ziemi Egipskiej; albowiem oni nie zostali w tem przymierzu mojem, a Jam ich zaniedbał, mówi Pan. 10 toć jest przymierze, które postanowię z domem Izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Dam prawa moje w myśl ich i na sercach ich napiszę je, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim. 11 I nie będzie uczył żaden bliźniego swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznaj Pana; albowiem wszyscy mię poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich. 12 Bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich i ich nie wspomnę więcej. 13 A gdy mówi: Nowe, pierwsze czyni wiotchem; a to, co wiotszeje i zestarzeje się, bliskie jest zniszczenia.
Ps 62
1 śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy. 2 Tylko na Boga spolega moja, od niegoć jest moje. 3 Tylkoć on jest skałą moją i wybawieniem mojem, twierdzą moją; się bardzo nie zachwieję. 4 Dokądże będziecie myślić złe przeciwko człowiekowi? Wszyscy wy zabici będziecie; będziecie jako ściana pochylona, a jako mur walący się. 5 Przecież jednak radzą, go zepchnąć z dostojeństwa jego; kochają się w kłamstwie, usty swemi dobrorzeczą, ale w sercu swem złorzeczą. Sela. 6 Ty przecież na Bogu spolegaj, duszo moja! bo od niego jest oczekiwanie moje. 7 Onci sam jest skałą moją zbawieniem mojem, i twierdzą moją; przetoż nie zachwieję się. 8 W Bogu wybawienie moje, i chwała moja skała mocy mojej; nadzieja moja jest w Bogu. 9 Ufajcież w nim na każdy czas, o narody! Wylewajcie przed jego serca wasze: Bóg jest ucieczką naszą. Sela. 10 Zaprawdęć marnością są synowie ludzcy, kłamliwi synowie mocarzy; będąli włożeni na wagę, lekciejszymi będą nad marność. 11 Nie ufajcież w krzywdzie ani w drapiestwie, a nie będźcie marnymi; przybędzieli wam majętności, nie przykładajcież serca do nich. 12 Razci rzekł Bóg, dwakrociem to słyszał, moc jest Boża, A że Panie! twoje jest miłosierdzie, a że ty oddasz każdemu według uczynków jego.
Słowniczek archaizmów (33)
- izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- albowiem
- ponieważ, bo
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- cóż
- co
- czemuż
- dlaczego
- niewiasty
- kobieta
- niemasz
- nie ma
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- wynijdzie
- wyjdzie
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
- ijob
- Hiob
- jeźli
- jeśli
- wszystko
- cały, każdy
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- popędliwość
- gniew, porywczość
- niepobożnych
- bezbożni
- iż
- że
- stolicy
- tron (także: stolica)
- świątnicy
- świątynia
- onego
- ten, tamten
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- przeto, przetoż
- dlatego
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- zbawienie
- wybawienie
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- pospołu
- razem
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Tylko w Bogu
Ps 62
Dawid powtarza dwa razy: tylko w Bogu uspokaja się moja dusza, od Niego jest moje wybawienie. Otacza go presja ludzi, którzy chcą go zwalić, mówią dobrze, a w sercu przeklinają. Psalmista rozmawia nawet ze samym sobą: duszo moja, ucisz się. Przypomina też, że ludzie są tchnieniem, a nie można polegać na bogactwie, nawet gdy rośnie. Bóg zaś jest skałą, wybawieniem i warownią. Dziś znajdź piętnaście minut ciszy bez telefonu. Usiądź, powtórz kilka razy w myślach: tylko w Bogu spoczywa moja dusza, i zostaw w tej ciszy swoje troski. Przy Bogu wszystko inne zmniejsza się do właściwych rozmiarów, a lęk przed ludźmi traci część swojej mocy nad nami.
Modlitwa: Boże, Ty jesteś moją skałą i ucieczką. Uspokój moją duszę w Tobie.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.