Biblia w rok · Dzień 213 z 365
Dzień 213
Hi 17–18; Hbr 9; Ps 63
Dzień 213 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 17
1 Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają. 2 naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje. 3 Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę. 4 Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; ich nie wywyższysz. 5 Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną. 6 Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi. 7 Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień. 8 Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie. 9 Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy. 10 Wy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego. 11 Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego. 12 Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości. 13 Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje. 14 Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją. 15 Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda? 16 W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.
Hi 18
1 A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł: 2 Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie , a potem mówić będziemy. 3 nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie. 4 Ty, który twoję tracisz w zapalczywości twojej, dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego? 5 , światłość zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich. 6 Światło się zaćmi w jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie. 7 Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego. 8 Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie. 9 Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca. 10 Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce. 11 Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego. 12 Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego. 13 Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci. 14 Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów. 15 Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego. 16 Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego. 17 Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach. 18 Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go. 19 Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego. 20 Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach. 21 Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.
Hbr 9
1 A miałoć i pierwsze ono przymierze ustawy około służby Bożej i świecką. 2 sprawiony był pierwszy, w którym był świecznik, i stół, i pokładne chleby, który zwano świątnicą. 3 A za drugą zasłoną był przybytek, który zwano świątnicą najświętszą, 4 Mając złotą kadzielnicę i przymierza zewsząd złotem powleczoną, w której było wiadro złote, mające w sobie mannę, i laska Aaronowa, która była zakwitnęła, i tablice przymierza. 5 A nad skrzynią byli Cherubinowie chwały, którzy zacieniali ubłagalnię, o których rzeczach teraz nie potrzeba mówić o każdej z osobna. 6 A to gdy tak przygotowano, do pierwszego przybytku zawsze wchodzą kapłani, służby Boże odprawując; 7 Ale do drugiego raz w rok sam najwyższy kapłan, nie bez krwi, którą ofiaruje sam za się i za ludzkie niewiadomości. 8 Przez co daje znać Duch Święty, jeszcze nie była objawiona droga do świątnicy, póki jeszcze trwał pierwszy przybytek, 9 Który był wzorem na ten teraźniejszy czas, w którym dary i ofiary bywają ofiarowane, które nie mogą w sumieniu doskonałym uczynić tego, co służbę Bożą odprawuje; 10 Tylko w pokarmach i w napojach, i w różnych omywaniach, i w ustawach cielesnych aż do czasu naprawienia włożone były. 11 Ale Chrystus przyszedłszy, najwyższy kapłan przyszłych dóbr, przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie tego budynku; 12 Ani przez krew kozłów i cielców, ale przez własną krew swoję wszedł raz do świątnicy, znalazłszy wieczne odkupienie. 13 Albowiem krew wołów i kozłów, i popiół jałowicy pokrapiający splugawione poświęca ku oczyszczeniu ciała: 14 daleko więcej krew Chrystusowa, który przez Ducha wiecznego samego siebie ofiarował nienaganionym Bogu, oczyści sumienie wasze od uczynków martwych ku służeniu Bogu żywemu? 15 I dlatego jest nowego testamentu pośrednikiem, aby gdyby śmierć nastąpiła na odkupienie występków, które były pod pierwszym testamentem, ci którzy są powołani, wzięli obietnicę wiecznego . 16 Albowiem gdzie jest testament, potrzeba, aby śmierć nastąpiła tego, który czyni testament. 17 Bo testament tych, którzy zmarli, mocny jest, gdyż jeszcze nie jest ważny, póki żyje ten, co testament uczynił. 18 Skąd ani on pierwszy testament bez krwi nie był poświęcony. 19 Albowiem gdy Mojżesz przykazanie według opowiedział wszystkiemu ludowi, wziąwszy krew cielców i kozłów z wodą i z wełną szarłatową, i z hizopem, i same księgi, i lud wszystek pokropił, 20 Mówiąc: Tać jest krew przymierza, które wam Bóg przykazał. 21 Do tego i przybytek, i wszystko naczynie do służby Bożej należące krwią także pokropił. 22 A niemal wszystko według zakonu krwią oczyszczone bywa, a bez rozlania krwi nie bywa odpuszczenie grzechów. 23 A tak potrzeba było, aby kształty onych rzeczy, które są na niebie, temi rzeczami były oczyszczone, a same rzeczy niebieskie lepszemi ofiarami, niżeli te. 24 Albowiem Chrystus nie wszedł do świątnicy ręką uczynionej, która by była wizerunkiem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się teraz okazywał przed oblicznością Bożą za nami, 25 A nie iżby często ofiarował samego siebie, jako najwyższy kapłan wchodzi do świątnicy co rok ze krwią cudzą; 26 (Bo inaczej musiałby był częstokroć cierpieć od początku świata), lecz teraz przy skończeniu wieków raz objawiony jest ku zgładzeniu grzechu przez ofiarowanie samego siebie. 27 A jako postanowiono ludziom raz umrzeć, a potem będzie sąd: 28 Tak i Chrystus, raz będąc ofiarowany na zgładzenie wielu grzechów, drugi raz się bez grzechu okaże tym, którzy go oczekują ku zbawieniu.
Ps 63
1 Psalm Dawidowy, gdy był na puszczy Judzkiej. 2 Boże! tyś jest Bogiem moim; z poranku cię szukam; pragnie cię moja, tęskni po tobie ciało moje w ziemi suchej i upragnionej, w której nie masz wody; 3 Abym cię oglądał w twojej, i widział moc twoję i chwałę twoję. 4 ( lepsze jest miłosierdzie twoje, niż ,) aby cię chwaliły wargi moje, 5 Abym cię błogosławił za żywota mego, a w imieniu twojem abym podnosił ręce moje. 6 Jako tłustością i sadłem byłaby tu nasycona dusza moja, a radosnem warg śpiewaniem wychwalałyby cię usta moje. 7 Zaprawdęć na cię wspominam, i na łożu mojem każdej straży nocnej rozmyślam o tobie. 8 Boś mi bywał na pomocy; w cieniu skrzydeł twoich śpiewać będę. 9 Przylgnęła dusza moja do ciebie; prawica twoja podpiera mię. 10 Ale ci, którzy szukają upadku duszy mojej, sami wnijdą do najgłębszej niskości ziemi. 11 Zabije każdego z nich ostrość miecza, i przyjdą liszkom na podział. Lecz król będzie się weselił w Bogu, a będzie się chlubił każdy, kto przezeń przysięga; albowiem zatkane będą usta mówiących kłamstwo.
Słowniczek archaizmów (21)
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- przetoż
- dlatego
- tedy
- wtedy, zatem
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- czemuż
- dlaczego
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- azaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- owszem
- przeciwnie; owszem
- niepobożnych
- bezbożni
- przybytek, przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- świątnicy, świątnicę
- świątynia
- albowiem
- ponieważ, bo
- skrzynię
- skrzynia przymierza, Arka
- iż, iżby
- że
- jeźli
- jeśli
- jakoż
- a więc, jakże
- onych
- ten, tamten
- dziedzictwa
- spadek, własność
- wszystek, wszystko
- cały, każdy
- zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- żywot, żywota
- życie; także: łono, brzuch
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Lepsza niż życie
Ps 63
Dawid pisze na pustyni Judy, w miejscu suchym i bez wody. Fizyczne pragnienie staje się obrazem duchowego: Boże, Ty jesteś moim Bogiem, od świtu Cię szukam, duszę mam spragnioną Ciebie. Wspomina, jak oglądał Bożą chwałę w świątyni, i mówi, że Boża łaska jest lepsza niż życie. Nawet w nocy rozmyśla o Panu na swoim łożu. Pustynia nie jest przeszkodą dla modlitwy, może się stać miejscem pragnienia Boga. Dziś rano, zanim sięgniesz po telefon, poświęć kilka minut na to, by szukać Boga, i powiedz Mu, że Go potrzebujesz. Pragnienie Boga jest już samo w sobie początkiem napełnienia, bo kto Go szuka, ten wcześniej został przez Niego znaleziony.
Modlitwa: Panie, jestem spragniony Ciebie. Nasyć mnie swoją obecnością i łaską.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.