Biblia w rok · Dzień 215 z 365

Dzień 215

Hi 21–22; Hbr 11; Ps 65

Dzień 215 z 365

Stary Testament

Hi 21–22

Nowy Testament

Hbr 11

Psalm

Ps 65

Hi 21

1 A odpowiadając rzekł: 2 Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą. 3 Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się. 4 do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, się niema trapić duch mój? 5 Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze. 6 Bo co sobie wspomnę, się lękam, a strach zdejmuje ciało moje. 7 żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa? 8 ich trwałe jest przed ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich. 9 Domy ich bezpieczne od strachu, a rózgi Bożej nad nimi. 10 Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata. 11 Wypuszczają maluczkie swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują. 12 Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki. 13 Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują. 14 Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy. 15 Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili? 16 Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; rada niepobożnych daleka jest odemnie. 17 Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim. 18 Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa. 19 Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł. 20 Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie. 21 Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest? 22 Izali Boga kto nauczy , gdyż on wysokich sądzi? 23 Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest; 24 Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się, 25 Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą. 26 Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją. 27 Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie. 28 Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych? 29 Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie? 30 Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa. 31 Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci? 32 i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zostanie. 33 Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby. 34 Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?

Hi 22

1 A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł: 2 Bogu człowiek może być pożytecznym? raczej pożyteczny jest sam sobie, mądrze się sprawując. 3 Izali się kocha Wszechmogący w tem, że się ty usprawiedliwiasz? albo co za zysk ma, gdy doskonałe pokazujesz drogi twoje? 4 Aza cię będzie karał bojąc się ciebie? albo z tobą pójdzie do sądu? 5 Azaż złość twoja nie jest wielka, i końca nieprawościom twoim? 6 Albowiemeś pobierał zastaw od braci twoich bez przyczyny, a z szat odzierałeś nagich. 7 Wodyś spracowanemu nie podał, a głodnemu odmówiłeś chleba. 8 Ale człowiekowi możnemu dałeś ziemię, a ten, który był w powadze, mieszkał w niej. 9 Wdowy puszczałeś próżne, a sierót ramiona potarłeś. 10 A ogarnęły cię sidła, a trwoży cię strach nagły. 11 Albo cię ogarnęły ciemności, nie widzisz? a wielkości wód okryły cię. 12 Mówisz: Izali Bóg nie jest na wysokości niebios? Spojrzyj proszę na wierzch gwiazd, jako są wysokie. 13 Przetoż mówisz: A wie Bóg? izaż przez chmury sądzić będzie? 14 Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się. 15 Izaż ścieszki wieku przeszłego nie baczysz, którą deptali ludzie złośliwi? 16 Którzy są wykorzenieni przed czasem, a powodzią zalały się grunty ich. 17 Którzy mawiali Bogu: Odejdź od nas; cóżby im uczynił Wszechmogący? 18 Gdyż on był napełnił dobrem domy ich; (ale rada daleka jest odemnie.) 19 Co widząc sprawiedliwi, weselili się, a niewinny naśmiewał się z nich. 20 Zwłaszcza, iż nie była wycięta majętność nasza, lecz ich ogień pożarł. 21 Przyuczaj się, proszę, z nim przestawać, a uczyń sobie z nim pokój: boć się tak będzie szczęściło. 22 Przyjmij, proszę, z ust jego , a złóż wyroki jego w sercu twojem. 23 się nawrócisz do Wszechmocnego, zbudowany będziesz, a oddalisz od twego: 24 nakładziesz po ziemi wybornego złota; a złota z Ofir, jako kamienia z potoku. 25 I będzie Wszechmocny wybornem złotem twojem, i srebrem, i siłą twoją. 26 Tedy się w Wszechmocnym rozkochasz, a podniesiesz ku Bogu twoje. 27 Będziesz mu się modlił, a wysłucha cię, i śluby twoje oddasz mu. 28 Bo cokolwiek postanowisz, będzieć się darzyło, a na drogach twoich rozjaśni się światłość. 29 Gdy inni zniżeni będą, ty rzeczesz: Jam jest wywyższon; bo tego, co jest uniżonych oczów, Bóg zbawia. 30 Wybawi i tego, który nie jest niewinny, i wybawion będzie w czystości rąk twoich.

Hbr 11

1 A wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy i dowodem rzeczy niewidzialnych. 2 przez nią doszli przodkowie. 3 Wiarą rozumiemy, świat jest sprawiony słowem Bożem, tak iż rzeczy, które widzimy, nie stały się z rzeczy widzialnych, ale z niczego. 4 Wiarą lepszą ofiarę ofiarował Abel Bogu, niżeli Kain, przez którą świadectwo otrzymał, że jest sprawiedliwy, sam Bóg świadectwo dał o darach jego, a przez te umarłszy jeszcze mówi. 5 Wiarą Enoch jest przeniesiony, aby nie oglądał śmierci i nie jest znaleziony, że go Bóg przeniósł; albowiem niż jest przeniesiony, miał świadectwo, że się podobał Bogu. 6 A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają. 7 Wiarą obwieszczony będąc od Boga Noe o tem, czego jeszcze nie było widzieć, uczciwości wyświadczając, przygotował korab ku zachowaniu domu swego, przez który potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości tej, która jest z wiary. 8 Wiarą powołany będąc Abraham, usłuchał Boga, aby poszedł na ono miejsce, które miał wziąć za i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. 9 Wiarą mieszkał w ziemi obiecanej jako w cudzej, mieszkając w namiotach z Izaakiem i z Jakóbem, spólnymi dziedzicami tejże obietnicy. 10 Albowiem oczekiwał miasta mającego grunty, którego sprawcą i budownikiem jest Bóg. 11 Wiarą także Sara wzięła moc ku przyjęciu nasienia i mimo czasu wieku porodziła, gdyż miała za wiernego tego, który obiecał. 12 A przetoż z jednego, i to obumarłego, rozpłodziło się potomstwo jako mnóstwo gwiazd niebieskich i jako piasek niezliczony, który jest na brzegu morskim. 13 Według wiary umarli ci wszyscy, nie wziąwszy obietnic, ale z daleka je upatrując i cieszyli się niemi, i witali je i wyznawali, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi. 14 Bo ci, którzy tak mówią, jawnie okazują, iż ojczyzny szukają. 15 A wprawdzie, gdyby byli na onę pamiętali, z której byli wyszli, mieli dosyć czasu wrócić się zaś. 16 Ale oni lepszej żądają, to jest niebieskiej; przetoż i sam Bóg nie wstydzi się nazywać Bogiem ich, bo im miasto zgotował. 17 Wiarą ofiarował Abraham Izaaka, będąc kuszony, a ofiarował jednorodzonego ten, który był wziął obietnicę. 18 Do którego rzeczono: W Izaaku tobie będzie nazwane ; 19 Uważając to, iż Bóg może i od umarłych wzbudzić; skąd go też w podobieństwie zmartwychwstania przyjął. 20 Wiarą około przyszłych rzeczy błogosławił Izaak i Ezawa. 21 Wiarą Jakób umierając, każdemu z synów Józefowych błogosławił i pokłonił się podparłszy się na wierzch laski swojej. 22 Wiarą Józef umierając, o wyjściu synów Izraelskich wzmiankę uczynił i z strony kości swoich . 23 Wiarą narodziwszy się Mojżesz, był ukryty przez trzy miesiące od rodziców swoich, przeto że widzieli nadobne dzieciątko i nie bali się wyroku królewskiego. 24 Wiarą Mojżesz, będąc już dorosłym, zbraniał się być zwany synem córki Faraonowej, 25 Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć z grzechu rozkosz, 26 Za większe pokładając bogactwo nad skarby Egipskie urąganie Chrystusowe; bo się oglądał na odpłatę. 27 Wiarą opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu królewskiego; bo widział niewidzialnego, mężnie sobie poczynał. 28 Wiarą obchodził wielkanoc i wylanie krwi, aby ten, który tracił pierworodnych, nie dotknął się ich. 29 Wiarą przeszli przez morze Czerwone, jako po suszy, o co kusiwszy się Egipczanie, potonęli. 30 Wiarą mury Jerycha upadły, gdy je obchodzono przez dni. 31 Wiarą Rachab wszetecznica nie zginęła z nieposłusznymi, przyjąwszy z pokojem szpiegów do gospody. 32 A więcej mam mówić? Bo by mi czasu nie stało, gdybym miał powiadać o Giedeonie i o Baraku, i o Samsonie, i o Jefcie, i o Dawidzie, i o Samuelu, i o prorokach. 33 Którzy przez wiarę zwalczyli królestwa, czynili sprawiedliwość, dostępowali obietnic, lwom paszczęki zawierali; 34 Zagaszali moc ognia, uchodzili ostrza mieczów, mocnymi się stawali z niemocnych, mężnymi bywali na wojnie, wojska cudzoziemców do uciekania przywodzili. 35 odbierały umarłych swoich wzbudzonych; a drudzy są na próbach rozciągnieni, nie przyjąwszy wybawienia, aby lepszego dostąpili zmartwychwstania. 36 Drudzy pośmiewisk i biczowania doświadczyli, i związek i więzienia. 37 Byli kamionowani, piłą przecierani, kuszeni, mieczem zabijani, chodzili w owczych i kozich skórach; byli w niedostatku, w ucisku, w niewczasach; 38 (Których nie był świat godzien;) tułali się po pustyniach i po górach, i jaskiniach, i jamach ziemi. 39 A ci wszyscy świadectwo otrzymawszy przez wiarę, nie dostąpili obietnicy. 40 Przeto, że Bóg o nas coś lepszego przejrzał, aby oni bez nas nie stali się doskonałymi.

Ps 65

1 śpiewakowi psalm i pieśń Dawidowa. 2 Tobie przynależy, o Boże! chwała na , a tobie ma być oddany. 3 Ty wysłuchiwasz modlitwy; do ciebie przychodzi wszelkie ciało. 4 Wielkie , które wzięły górę nad nami, i przestępstwa nasze ty oczyszczasz. 5 Błogosławiony, kogo ty obierasz a przyjmujesz, aby mieszkał w sieniach twoich; będziemy nasyceni dobrami domu twego, w twego. 6 Przedziwne rzeczy podług sprawiedliwości mówisz do nas, Boże naszego, nadziejo wszystkich krajów ziemi, i morza dalekiego! 7 Który utwierdzasz góry mocą swoją, siłą przepasany będąc; 8 Który uśmierzasz szum morski, szum nawałności jego, i wzruszenie narodów, 9 Tak, że się bać muszą cudów twoich, którzy mieszkają na krajach ziemi; których nastawaniem poranku i wieczora do wesela pobudzasz. 10 Nawiedzasz ziemię, i odwilżasz ją; obficie ją ubogacasz strumieniem Bożym, napełnionym wodami, i gotujesz zboże ich, gdy ją tak przyprawiasz. 11 Zagony jej napawasz, bruzdy jej zniżasz, dżdżami ją odmiękczasz, a urodzajom jej błogosławisz. 12 Koronujesz rok dobrocią twą, a ścieżki twoje skrapiasz tłustością. 13 Skrapiasz pastwiska na pustyniach; tak, że i pagórki radością przepasane bywają. Przyodziewają się pola stadami owiec, a doliny okrywają się zbożem; tak, że wykrzykają i śpiewają.

Słowniczek archaizmów (39)

ijob: Hiob
azaż, aza, izali, izaż: czyż? (pytanie retoryczne)
jakoż: a więc, jakże
tedy: wtedy, zatem
przeczże: dlaczego
niepobożni, niepobożnych: bezbożni
nasienie: potomstwo
oblicze, obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
niemasz: nie ma
dziatki: dzieci
cóż: co
przeto, przetoż: dlatego
umiejętności: wiedza, poznanie
wszakże: jednak, przecież
zawżdy: zawsze
iż: że
ostatki: reszta
zakon: Prawo Mojżeszowe (Tora)
jeźli: jeśli
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
przybytku: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
albowiem: ponieważ, bo
świadectwo, świadectwa: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
pierwej: wcześniej, najpierw
dziedzictwo: spadek, własność
jakób, jakóba: Jakub
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
jakoby: jak gdyby; żeby
siedm: siedem
wespół: razem
niewiasty: kobieta
zasię: zaś, natomiast
nadto: ponadto
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
syonie: Syjon (Jerozolima)
ślub: przyrzeczenie złożone Bogu
świątnicy: świątynia
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
zbawienia: wybawienie

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Wyszedł, nie wiedząc dokąd

Hbr 11

Rozdział wiary zaczyna się od definicji: wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, i przekonaniem o rzeczach niewidzialnych. Potem pojawiają się imiona: Abel, Henoch, Noe, Abraham. O Abrahamie napisano, że wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Wiara nie oznaczała znajomości całego planu, lecz posłuszeństwo wobec wezwania. Wielu z tych bohaterów nie zobaczyło za życia wypełnienia obietnic, a mimo to trwali. Dziś pomyśl o kroku, który Bóg ci wskazuje, choć nie widzisz całej drogi. Wykonaj ten jeden krok i powierz resztę Panu. Wiara jest czymś, co się robi, a nie tylko tym, co się czuje, i polega na zaufaniu temu, który prowadzi.

Modlitwa: Panie, daj mi wiarę, która idzie, nawet gdy nie widzi całej drogi. Ucz mnie ufać Tobie krok po kroku.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.