Biblia w rok · Dzień 219 z 365

Dzień 219

Hi 30–31; Jk 2; Ps 69

Dzień 219 z 365

Stary Testament

Hi 30–31

Nowy Testament

Jk 2

Psalm

Ps 69

Hi 30

1 Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami mojej. 2 na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła. 3 dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce; 4 Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich. 5 Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem, 6 Tak, w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach. 7 Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się. 8 Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi. 9 Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią. 10 Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą. 11 Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili. 12 Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego. 13 Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika. 14 Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się. 15 Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje. 16 A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia; 17 Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku. 18 Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię. 19 Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi. 20 Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię. 21 Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się. 22 Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz. 23 Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego. 24 na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą. 25 Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? się nie smuciła dusza moja nad ubogim? 26 Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność. 27 Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia. 28 Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu. 29 Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych. 30 Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia. 31 Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

Hi 31

1 Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abym nie pomyślał o pannie. 2 Bo za dział od Boga z góry? a co za Wszechmocnego z wysokości? 3 nie nagotowane zginienie złośnikom, a sroga czyniącym ? 4 Azaż on nie widzi dróg moich, a wszystkich kroków moich nie liczy? 5 chodził w kłamstwie, a spieszyła się na zdradę noga moja: 6 Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję. 7 Jeźliż ustąpiła noga moja z drogi, a za oczyma memi szłoli serce moje, i do rąk moich jeźliż przylgnęła jaka zmaza: 8 niechże ja sieję, a inszy niech pożywa, a moje latorośle niech będą wykorzenione. 9 Jeźli zwiedzione jest serce moje do , i jeźlim czyhał u drzwi przyjaciela mego: 10 Niechajże mele innemu żona moja, a niechaj się nad nią inni schylają. 11 Boć to jest sprosny , a nieprawość osądzenia godna, 12 Gdyż ten ogień aż do zatracenia pożera, a dochody moje wszystkie wykorzenić może. 13 Jeźlim stronił od sądu z sługą moim, albo z służebnicą moją, gdy ze mną sprzeczkę mieli, 14 (Bo cóżbym czynił, gdyby powstał Bóg? albo gdyby pytał, cobym mu odpowiedział? 15 Izaż nie ten, który mię w uczynił, nie uczynił też i ? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?) 16 Jeźliżem odmówił ubogim, czego chcieli, a oczy wdowy jeźliżem zasmucił; 17 Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej; 18 ( sierota z młodości mojej rosła ze mną, jako u ojca; a jakom wyszedł z żywota matki mojej, byłem wdowie za wodza.) 19 Jeźliżem widział kogo ginącego dla tego, że szaty nie miał, a nie dałem żebrakowi odzienia; 20 Jeźliże mi nie błogosławiły biodra jego, że się wełną owiec moich zagrzał; 21 Jeźliżem podniósł przeciwko sierocie rękę swoję, gdym widział w bramie pomoc moję: 22 Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie. 23 Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać. 24 Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje; 25 Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a wiele nabyła ręka moja; 26 Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził; 27 I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje: 28 I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości. 29 Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło. 30 (I nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa jego.) 31 Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść? 32 Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu. 33 Jeźlim zakrywał, jako ludzie zwykli, przestępstwa moje, i chowałem w skrytości mojej nieprawość moję; 34 I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi. 35 Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój. 36 Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony? 37 Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego. 38 Jeźliż przeciw mnie ziemia moja wołała, a jeźliże z nią zagony jej płakały; 39 Jeźliżem pożytków jej używał bez pieniędzy, i jeźlim do wzdychania przywodził dzierżawców jej: 40 Miasto pszenicy niech wznijdzie oset, a miasto jęczmienia kąkol. Tu się skończyły słowa Ijobowe.

Jk 2

1 Bracia moi! nie miejcie z brakowaniem osób wiary Pana naszego Jezusa Chrystusa, który chwalebny jest. 2 gdyby wszedł do zgromadzenia waszego mąż, mając pierścień złoty w szacie świetnej, a wszedłby też i ubogi w podłym odzieniu: 3 I wejrzelibyście na tego, co ma świetną szatę, a rzeklibyście mu: Ty! siądź sam poczciwie! a ubogiemu byście rzekli: Ty! tam stój, albo siądź tu pod podnóżkiem moim! 4 Azażeście już nie uczynili różności między sobą i nie staliście się sędziami myśli złych? 5 Słuchajcie, bracia moi mili! Bóg nie obrał ubogich na tym świecie, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują? 6 Aleście wy znieważyli ubogiego. Azaż bogacze gwałtem was nie uciskają i do was nie pociągają? 7 Azaż oni nie bluźnią zacnego imienia, które jest wzywane nad wami? 8 A jeźliże pełnicie królewski według Pisma: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie, dobrze czynicie. 9 Lecz osobami brakujecie, grzech popełniacie i bywacie przekonani od zakonu jako przestępcy. 10 Albowiem ktobykolwiek zachował zakon, a w jednym by upadł, stał się winien wszystkich przykazań. 11 Bo który rzekł: Nie będziesz cudzołożył, ten też rzekł: Nie będziesz zabijał, a jeźlibyś nie cudzołożył, ale byś zabił, stałeś się przestępcą zakonu. 12 Tak mówcie i tak czyńcie jako ci, którzy według zakonu wolności macie być sądzeni. 13 Albowiem sąd bez miłosierdzia będzie temu, co nie czynił miłosierdzia; ale miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi. 14 pomoże, bracia moi! jeźliby kto rzekł, ma wiarę, a uczynków by nie miał? izali go ona wiara może zbawić? 15 A gdyby brat albo siostra byli nieodziani i schodziłoby im na powszedniej żywności, 16 I rzekłby im kto z was: Idźcie w pokoju, ugrzejcie się i najedzcie się, a nie dalibyście im potrzeb ciału należących, cóż to pomoże? 17 Także i wiara, nie mali uczynków, martwa jest sama w sobie. 18 Ale rzecze kto: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; ukaż mi wiarę twoję bez uczynków twoich, a ja tobie ukażę wiarę moję z uczynków moich. 19 Ty wierzysz, iż jeden jest Bóg, dobrze czynisz; i dyjabli temu wierzą, drżą, 20 Ale chceszli wiedzieć, o człowiecze marny! iż wiara bez uczynków martwa jest? 21 Abraham, ojciec nasz, izali nie z uczynków usprawiedliwiony jest, gdy ofiarował Izaaka, syna swego, na ołtarzu? 22 Widzisz, iż wiara spólnie robiła z uczynkami jego, a z uczynków wiara doskonała się stała. 23 A tak wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu, i przyczytano mu to ku sprawiedliwości, i przyjacielem Bożym nazwany jest. 24 A widzicież, iż z uczynków usprawiedliwiony bywa człowiek, a nie z wiary tylko. 25 Także też i Rachab, wszetecznica, izali nie z uczynków jest usprawiedliwiona, gdy przyjęła onych posłów i inszą drogą wypuściła? 26 Albowiem jako ciało bez jest martwe, tak i wiara bez uczynków martwa jest.

Ps 69

1 śpiewakowi na Sosannim psalm Dawidowy. 2 Wybaw mię, o Boże! boć przyszły wody aż do mojej. 3 Pogrążony jestem w głębokiem błocie, gdzie dna ; przyszedłem w głębokości wód, a nawałność ich porwała mię. 4 Spracowałem się wołając, wyschło gardło moje; ustały oczy moje, gdym oczekiwał Boga mojego. 5 Więcej jest tych, którzy mię mają w nienawiści bez przyczyny, niż włosów na głowie mojej; zmocnili się ci, którzy mię wygubić usiłują, a są nieprzyjaciółmi mymi niesłusznie; czegom nie wydarł, musiałem nagradzać. 6 Boże! ty znasz głupstwo moje, a występki moje nie są tajne przed tobą. 7 Niechajże nie będą zawstydzeni dla mnie ci, którzy na cię oczekują, Panie, Panie zastępów! niech nie przychodzą dla mnie do hańby ci, którzy cię szukają, o Boże Izraelski! 8 Bo dla ciebie ponoszę urąganie, a zelżywość okryła moje. 9 Stałem się obcym braciom moim, a cudzoziemcem synom matki mojej, 10 , że gorliwość domu twego zżarła mię, a urąganie urągających tobie przypadło na mię. 11 Gdym płakał i trapił postem duszę moję, stało mi się to . 12 Gdym wziął na się wór miasto szaty, byłem u nich przypowieścią. 13 Mówili o mnie ci, którzy siedzieli w bramie, a byłem piosnką u tych, którzy pili mocny napój. 14 Ale ja obracam modlitwę moję do ciebie, Panie! czas jest upodobania twego; o Boże! według wielkości miłosierdzia twego wysłuchajże mię, dla prawdy twego. 15 Wyrwij mię z błota, abym nie był pogrążony; niech będę wyrwany od tych, którzy mię nienawidzą, jako z głębokości wód; 16 Aby mię nie zatopiły strumienie wód, i nie pożarła głębia i nie zawarła nademną studnia wierzchu swego. 17 Wysłuchajże mię, Panie! boć dobre jest miłosierdzie twoje; według wielkiej litości twojej wejrzyj na mię. 18 Nie zakrywajże oblicza twego od sługi swego, bom jest w utrapieniu; pośpieszże się, wysłuchaj mię. 19 Przybliż się do duszy mojej, a wybaw ją; dla nieprzyjaciół moich odkup mię. 20 Ty znasz pohańbienie moje, i zelżywość moję, i wstyd mój: przed tobąć są wszyscy nieprzyjaciele moi. 21 Pohańbienie pokruszyło serce moje, z czegom był żałośny; oczekiwałem, azaliby się mię kto użalił, ale nikt nie był; azaliby mię kto pocieszył, alem nie znalazł. 22 , miasto pokarmu podali mi żółć, a w pragnieniu mojem napoili mię octem. 23 Niechajże im będzie stół ich przed nimi sidłem, a szczęście ich na upadek. 24 Niech się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli, a biodra ich niech się chwieją. 25 Wylij na nich rozgniewanie swoje, a gniewu twego niech ich ogarnie. 26 Niech będzie mieszkanie ich puste, w namiotach ich niech nikt nie mieszka. 27 Bo tego, któregoś ty ubił, prześladują, a o boleści poranionych twoich rozmawiają. 28 Przydajże ku nieprawości ich, a niech nie przychodzą do sprawiedliwości twojej. 29 Niech będą wymazani z ksiąg żyjących, a z sprawiedliwymi niech nie będą zapisani. 30 Jamci utrapiony, i zbolały; lecz zbawienie twoje, Boże! na miejscu bezpiecznem postawi mię. 31 będę chwalił imię Boże pieśnią, a będę je wielbił z dziękczynieniem. 32 A będzie to przyjemniejsze Panu, niżeli wół albo cielec rogaty z rozdzielonemi kopytami. 33 To widząc pokorni rozradują się, szukając Boga, a ożyje serce ich; 34 wysłuchiwa Pan ubogich, a więźniami swymi nie gardzi. 35 Niech go chwalą niebiosa i ziemia, morze i , co się w nich rucha. 36 Bógci zachowa , i pobuduje miasta Judzkie; i będą tam mieszkać, a ziemię tę dziedzicznie otrzymają. Także i sług jego dziedzicznie ją otrzyma, a którzy miłują imię jego, będą w niej mieszkać.

Słowniczek archaizmów (33)

trzody: stado
acz: chociaż
albowiem: ponieważ, bo
iż: że
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
wszakże: jednak, przecież
azaż, izali, izaż: czyż? (pytanie retoryczne)
cóż: co
dziedzictwo: spadek, własność
pomsta: zemsta; kara
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
jeźli, jeźliby, jeźliż, jeźlibyś, jeźlim: jeśli
tedy: wtedy, zatem
niewiasty: kobieta
występek: grzech, przestępstwo
żywota, żywocie: życie; także: łono, brzuch
onego, onych: ten, tamten
owszem: przeciwnie; owszem
społem: razem
sądów: wyroki Boże, przepisy
zakon, zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
wszystek, wszystko: cały, każdy
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
niemasz: nie ma
oblicze, oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
przeto: dlatego
pohańbienie: zhańbienie
zbawienie, zbawienia: wybawienie
zawżdy: zawsze
popędliwość: gniew, porywczość
zaiste: naprawdę, zaprawdę
syon: Syjon (Jerozolima)
nasienie: potomstwo

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Wiara, która działa

Jk 2

Jakub ostrzega przed faworyzowaniem: jeśli do zgromadzenia wchodzi bogacz w złotym pierścieniu i biedak w brudnej szacie, nie należy sadzać pierwszego na honorowym miejscu, a drugiego odsyłać do kąta. Potem pisze, że wiara bez uczynków jest martwa. Jeśli ktoś głodny lub nagi prosi o pomoc, a my mówimy tylko: idź w pokoju, nic nie dając, to jaki z tego pożytek? Wiara prawdziwa objawia się czynem. Dziś zauważ osobę, którą zwykle pomijasz, na przykład w pracy, w sąsiedztwie czy w zborze, i zrób dla niej jedną konkretną, praktyczną rzecz. Miłosierdzie triumfuje nad sądem, więc działaj w sposób, który pokazuje, że doświadczyłeś Bożej łaski i chcesz ją przekazać dalej.

Modlitwa: Panie, niech moja wiara będzie żywa. Otwórz moje oczy i ręce na potrzeby ludzi wokół mnie.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.