Biblia w rok · Dzień 224 z 365

Dzień 224

Hi 40–42; 1 P 2; Ps 74

Dzień 224 z 365

Stary Testament

Hi 40–42

Nowy Testament

1 P 2

Psalm

Ps 74

Hi 40

1 odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł: 2 Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę; 3 wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił? 4 Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on? 5 Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się. 6 Rozpostrzyj gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go. 7 Spojrzyjże na każdego hardego a skróć go, a zetrzyj na miejscu ich. 8 Zakryj ich w prochu, a ich zawiąż w skrytości. 9 Tedyć i Ja przyznam, że cię może zachować prawica twoja. 10 Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół. 11 Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego. 12 Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli. 13 Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny. 14 On jest przedniejszym z uczynków Bożych; który go uczynił, sam nań natrzeć może mieczem swoim. 15 Jemuć pastwę góry przynoszą, a zwierz polny tam igra. 16 Pod cienistem drzewem lega w skrytościach trzciny i błota. 17 Okrywają go drzewa cieniste cieniem swoim, a ogarniają go wierzby nad potokami. 18 Oto zatrzymuje strumień, że się nie spieszy; tuszy sobie, Jordan wypije gębą swoją. 19 Azali go kto przed oczyma jego ułapi? albo powrozy przeciągnie przez nozdrze jego? 20 Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego? 21 Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego? 22 Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie? 23 Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego? 24 Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim? Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców? Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego? Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę. Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?

Hi 41

1 tak śmiałego, coby go obudził; któż się stawi przed twarzą moją? 2 Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod niebem, moje jest. 3 Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego. 4 Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego? 5 Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego. 6 Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone. 7 Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie. 8 Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się. 9 Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy. 10 Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się. 11 Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła. 12 Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi. 13 W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka. 14 Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza. 15 Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego. 16 Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się. 17 Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz. 18 Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe. 19 Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy. 20 Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią. 21 Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie. 22 Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu. 23 Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, przepaść ma siwiznę. 24 Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi. 25 Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

Hi 42

1 odpowiedział Panu, i rzekł: 2 Wiem, że możesz, i nie może być zahamowany zamysł twój. 3 Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć. 4 Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi. 5 Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię. 6 żałuję i pokutuję w prochu i w popiele. 7 A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój. 8 Przetoż teraz, weźmijcie sobie cielców, i siedm baranów, a idźcie do sługi mego Ijoba, i ofiarujcie za się; a Ijob, sługa mój, niech się modli za wami; bo jego przyjmę, abym nie uczynił z wami według głupstwa waszego; boście nie mówili tak przystojnie o mnie, jako Ijob, sługa mój. 9 A tak odeszli Elifas Temańczyk, i Bildad Suhitczyk, i Sofar Naanatczyk, i uczynili, jako im Pan; i przyjął Pan oblicze Ijobowe. 10 Zatem Pan przywrócił to, co było pobrane Ijobowi, gdy się modlił za przyjaciół swoich; i rozmnożył Pan wszystko, cokolwiek miał Ijob, w dwójnasób. 11 Zeszli się tedy do niego wszyscy bracia jego, i wszystki siostry jego, i inni wszyscy, którzy go przedtem znali, i jedli z nim chleb w domu jego, a żałując go cieszyli go z strony wszystkiego złego, które był Pan nań ; i dał mu każdy z nich upominek jeden, i każdy nausznicę złotą jedne. 12 A tak Pan błogosławił ostatnim czasom Ijobowym, więcej niż początkom jego. Bo miał czternaście tysięcy owiec, i sześć tysięcy wielbłądów, i tysiąc jarzm wołów, i tysiąc oślic. 13 Miał też siedm synów, i trzy córki. 14 I dał imię pierwszej Jemina, a imię drugiej Kietzyja, a imię trzeciej Kierenhappuch. 15 A nie znajdowały się tak piękne, jako córki Ijobowe, we wszystkiej ziemi; i dał im ojciec ich między braćmi ich. 16 Potem Ijob żył sto i czterdzieści lat, i oglądał synów swych, i synów synów swoich, aż do czwartego pokolenia. 17 A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym.

1 P 2

1 złożywszy wszelką złość i wszelką zdradę, i obłudę, i zazdrość, i wszelakie obmowiska, 2 Jako dopiero narodzone niemowlątka, szczerego mleka słowa Bożego pożądajcie, abyście przez nie urośli, 3 Jeźliście tylko skosztowali, że dobrotliwy jest Pan. 4 Do którego przystępując, do kamienia żywego, od ludzi odrzuconego, ale od Boga wybranego i kosztownego, 5 I wy jako żywe kamienie budujcie się w dom duchowny, w kapłaństwo święte, ku ofiarowaniu duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. 6 A przetoż mówi Pismo: Oto kładę na kamień narożny węgielny, wybrany, kosztowny; a kto w niego uwierzy, nie będzie zawstydzony. 7 Wam wierzącym jest uczciwością, ale nieposłusznym, kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną, 8 I kamieniem obrażenia, i opoką zgorszenia tym, którzy się obrażają o słowo, nie wierząc, na co też wystawieni są. 9 Ale wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości. 10 Którzyście niekiedy byli nie ludem, aleście teraz ludem Bożym; którzyście niekiedy nie dostąpili byli miłosierdzia, aleście teraz miłosierdzia dostąpili. 11 Najmilsi! proszę was, abyście się jako przychodniowie i goście wstrzymywali od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko , 12 Obcowanie wasze mając poczciwe między poganami, aby zamiast tego, w czem was pomawiają jako złoczyńców, dobrym się uczynkom waszym przypatrując, chwalili Boga w dzień nawiedzenia. 13 Bądźcież tedy poddani wszelkiemu ludzkiemu urzędowi dla Pana, bądź królowi, jako najwyższemu, 14 Bądź przełożonym, jako od niego posłanym ku pomście źle czyniących, a ku chwale dobrze czyniących. 15 taka jest wola Boża, abyście dobrze czyniąc, usta zatkali nieumiejętności głupich ludzi. 16 (Bądźcież) jako wolni, a nie jako ci, którzy wolność zasłoną złości mają, ale jako słudzy Boży. 17 Wszystkich czcijcie, braterstwo miłujcie, Boga się bójcie, króla w uczciwości miejcie. 18 Słudzy! bądźcie poddani panom we wszelakiej , nie tylko dobrym i bacznym, ale i dziwnym. 19 Boć to jest łaska, kto dla sumienia Bożego ponosi frasunki, cierpiąc bezwinnie. 20 Bo jest za chwała, jeźlibyście grzesząc, cierpliwie znosili, by was i pięściami bito? Ale jeźli dobrze czyniąc i cierpiąc znosicie, to jest łaska u Boga. 21 Albowiem na to też powołani jesteście, ponieważ i Chrystus cierpiał za was, zostawiwszy wam przykład, abyście naśladowali stóp jego. 22 Który grzechu nie uczynił, ani znaleziona jest zdrada w ustach jego. 23 Któremu gdy złorzeczono, nie odzłorzeczył; gdy cierpiał, nie groził, ale poruczył krzywdę temu, który sprawiedliwie sądzi. 24 Który grzechy nasze na ciele swoim zaniósł na drzewo, abyśmy obumarłszy grzechom sprawiedliwości żyli, którego sinością uzdrowieni jesteście. 25 Albowiemeście byli jako owce błądzące; ale teraz jesteście nawróceni do pasterza i biskupa dusz waszych.

Ps 74

1 Pieśń wyuczająca, podana Asafowi. Przeczżeś nas, o Boże! do końca odrzucił? się rozpaliła twoja przeciwko owcom pastwiska twego? 2 Wspomnij na zgromadzenie twoje, któreś sobie zdawna nabył i odkupił, na pręt twego, na tę górę , na której mieszkasz. 3 Pospieszże się na srogie popustoszenie; a jako poburzył nieprzyjaciel w ! 4 Ryczeli nieprzyjaciele twoi w pośrodku zgromadzenia twego, a na znak tego zostawili wiele chorągwi swoich. 5 Za rycerza miano tego, który się z wysoka z siekierą zanosił, rąbiąc drzewo wiązania jego. 6 A teraz już i rzezania jego na porząd siekierami i młotami tłuką. 7 Założyli ogień w świątnicy twojej, a obaliwszy na ziemię, splugawili imienia twego. 8 Mówili w sercu swojem: Zburzmy je ; popalili wszystkie przybytki Boże w ziemi. 9 Znaków naszych nie widzimy:już proroka, i niemasz między nami, któryby wiedział, póki to ma trwać. 10 Dokądże, o Boże! przeciwnik będzie urągać? nieprzyjaciel będzie bluźnił imię twoje aż na wieki? 11 Przeczże zstrzymujesz rękę twoję; a prawicy swej z zanadrza swego cale nie dobędziesz? 12 Wszakeś ty, Boże! zdawna królem moim; ty sprawujesz hojne w pośród ziemi. 13 Tyś mocą twoją rozdzielił morze, a potarłeś głowy wielorybów w wodach. 14 Tyś skruszył głowę Lewiatana, dałeś go za pokarm ludowi na puszczy. 15 Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre. 16 Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce. 17 Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił. 18 Wspomnijże na to, że nieprzyjaciel zelżył Pana, a lud szalony jako urąga imieniowi twemu. 19 Nie podawajże tej kupie synogarlicy twojej; na stadko ubogich twoich nie zapominaj na wieki. 20 Obejrzyj się na przymierze twoje; i najciemniejsze kąty ziemi pełne jaskiń drapiestwa. 21 Niechajże nędznik nie odchodzi z hańbą; ubogi i żebrak niechaj chwali imię twoje. 22 Powstańże, o Boże! ujmij się o sprawę twoję; wspomnij na twoje, które się dzieje od szalonych na każdy dzień. 23 Nie zapominajże wykrzykania nieprzyjaciół twoich, i huku tych, co przeciwko tobie powstawają, który się sili.

Słowniczek archaizmów (35)

nadto: ponadto
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
popędliwość: gniew, porywczość
niepobożnych: bezbożni
pospołu: razem
oblicze, oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
wszystek, wszystko, wszystkiem, wszystkiej, wszystkiego: cały, każdy
iż: że
niemasz: nie ma
owszem: przeciwnie; owszem
tedy: wtedy, zatem
ijob: Hiob
przetoż: dlatego
żeście: że jesteście
siedm: siedem
całopalenie: ofiara spalana w całości na ołtarzu
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
przywiódł: przyprowadzę, przyprowadził
niewiasty: kobieta
onej: ten, tamten
dziedzictwo, dziedzictwa: spadek, własność
acz: chociaż
syon, syonie: Syjon (Jerozolima)
duszy: życie, osoba, człowiek
albowiem: ponieważ, bo
bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
jeźli: jeśli
cóż: co
przeczże: dlaczego
zapalczywość: gniew; gorliwość
świątnicy: świątynia
przybytek: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
zbawienie: wybawienie
pohańbienie: zhańbienie
ustawicznie: ciągle

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Modlitwa za tych, którzy zranili

Hi 42

Księga Hioba kończy się zaskakującym zdaniem: Pan odmienił los Hioba, gdy ten modlił się za swoich przyjaciół. Ci sami, którzy przez wiele rozdziałów oskarżali go i bezmyślnie tłumaczyli jego ból. Hiob, który najpierw spotkał Boga, odpowiada pokorą, a potem wstawia się za tymi, którzy go zranili. Przebaczenie nie jest tu uczuciem, lecz konkretną modlitwą wypowiedzianą po imieniu. Pomyśl o kimś, kto cię zawiódł albo powiedział coś niesprawiedliwego. Nie musisz udawać, że nic się nie stało. Dziś poproś Boga w prostych słowach o dobro dla tej osoby i zrób to jeszcze raz jutro. Zobaczysz, co ta modlitwa zrobi z twoim własnym sercem. Jeśli możesz, opowiedz o tym komuś bliskiemu, bo wspólna wiara łatwiej przechodzi w konkretne działanie.

Modlitwa: Boże, daj mi łaskę modlić się za tych, którzy mnie zranili. Uzdrów to, co we mnie obolałe.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.