Biblia w rok · Dzień 233 z 365
Dzień 233
Prz 18–19; 1 J 3; Ps 83
Dzień 233 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Prz 18
1 Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się. 2 Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego. 3 Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie. 4 Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający. 5 Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie. 6 Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają. 7 Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem jego. 8 Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a przenikają do wnętrzności . 9 Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika. 10 Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie. 11 Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego. 12 Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie. 13 Kto odpowiada, niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość. 14 Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie? 15 Serce rozumne nabywa , a ucho mądrych szuka jej. 16 Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go. 17 Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go. 18 Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni. 19 Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu. 20 Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony. 21 Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego. 22 Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana. 23 Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie. 24 Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.
Prz 19
1 Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim. 2 bez nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się. 3 Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego. 4 Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa. 5 Fałszywy świadek nie będzie bez ; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie. 6 Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu. 7 Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a ich. 8 Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego. 9 Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie. 10 Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami. 11 Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo. 12 królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie. 13 Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach. 14 Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana. 15 Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła. 16 Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie. 17 Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda. 18 Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja. 19 Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz. 20 Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym. 21 Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi. 22 Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy. 23 Bojażń Pańska prowadzi do , a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście. 24 Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej. 25 Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność. 26 Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania. 27 Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych. 28 Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają . 29 są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.
1 J 3
1 Patrzcie, jaką miłość dał nam Ojciec, abyśmy dziatkami Bożemi nazwani byli. Dlategoć świat nie zna nas, nie zna. 2 Najmilsi! teraz dziatkami Bożemi jesteśmy, ale się jeszcze nie objawiło, czem będziemy; lecz wiemy, iż gdy się on objawi, podobni mu będziemy; ujrzymy go tak, jako jest. 3 A ktokolwiek ma tę nadzieję w nim, oczyszcza się, jako i on czysty jest. 4 Każdy, co czyni grzech, ten i przestępuje; albowiem grzech jest przestępstwo zakonu. 5 A wiecie, iż się on objawił, aby grzechy nasze zgładził, a grzechu w nim nie masz. 6 Wszelki , kto w nim mieszka, nie grzeszy; ale ktokolwiek grzeszy, nie widział go, ani go poznał. 7 Dziateczki! niechaj was nikt nie zwodzi; kto czyni sprawiedliwość, sprawiedliwy jest, jako i on sprawiedliwy jest; 8 Kto czyni grzech, z dyjabła jest; gdyż od początku dyjabeł grzeszy. Na to się objawił Syn Boży, aby zepsował uczynki dyjabelskie. 9 Wszelki, co się narodził z Boga, grzechu nie czyni, iż jego w nim zostaje, i nie może grzeszyć, iż z Boga narodzony jest. 10 Po tem poznać Boże i dzieci dyjabelskie. Wszelki, który nie czyni sprawiedliwości, nie jest z Boga, i który nie miłuje brata swego. 11 Albowiem to jest poselstwo, któreście słyszeli od początku, abyśmy jedni drugich miłowali. 12 Nie jako Kain, który był z tego złośnika i zabił brata swego. A dlaczegoż go zabił? Iż uczynki jego złe były, a brata jego sprawiedliwe. 13 Nie dziwujcie się, bracia moi! was świat nienawidzi. 14 My wiemy, żeśmy przeniesieni z śmierci do , iż miłujemy braci; kto nie miłuje brata, zostaje w śmierci. 15 Każdy, co nienawidzi brata swego, mężobójcą jest; a wiecie, iż żaden mężobójca nie ma żywota wiecznego w sobie zostawającego. 16 Przez tośmy poznali miłość Bożą, iż on swoję za nas położył; i myśmy powinni kłaść duszę za braci. 17 A kto by miał majętność świata tego i widziałby brata swego potrzebującego, a zawarłby wnętrzności swoje przed nim, w nim zostaje miłość Boża? 18 Dziateczki moje! nie miłujmy słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą. 19 A przez to poznajemy, iż z prawdy jesteśmy i przed nim uspokojemy serca nasze. 20 Bo jeźliby nas potępiało serce nasze, daleko większy jest Bóg niż serce nasze i wie . 21 Najmilsi! jeźliby serce nasze nas nie potępiało, ufanie mamy ku Bogu; 22 I o cokolwiek byśmy prosili, bierzemy od niego; bo przykazania jego chowamy i to, co się podoba przed jego, czynimy. 23 A toć jest przykazanie jego, abyśmy wierzyli imieniowi Syna jego, Jezusa Chrystusa, i miłowali jedni drugich, jako nam przykazał. 24 Bo kto chowa przykazania jego, w nim mieszka, a on też w nim; a przez to znamy, iż mieszka w nas, to jest z Ducha, którego nam dał.
Ps 83
1 Pieśń i psalm Asafowy. 2 O Boże! nie milczże, nie bądź jako ten, co nie słyszy, i nie chciej się uspokoić, o Boże! 3 Bo się oto nieprzyjaciele twoi burzą, a ci, którzy cię w nienawiści mają, podnoszą głowę. 4 Przeciwko ludowi twemu wymyślili chytrą radę, a spiknęli się przeciw tym, których ty ochraniasz; 5 Mówiąc: Pójdźcie, a wytraćmy ich, niech nie będą narodem, tak, żeby i nie wspominano więcej imienia Izraelskiego. 6 spiknęli się jednomyślnie, przymierze przeciwko tobie uczynili: 7 Namioty Edomczyków, i Ismaelczyków, Moabczyków, i Agareńczyków, 8 Giebalczyków,i Ammonitczyków, i Amalekitczyków, także Filistyńczyków z tymi, którzy mieszkają w Tyrze; 9 Więc i Assyryjczycy złączyli się z nimi, będąc ramieniem synom Lotowym. Sela. 10 Uczyńże im tak jako Madyjanczykom, jako Sysarze, jako Jabinowi u potoku Cyson. 11 Którzy są wygładzeni w Endor; stali się jako gnój na ziemi. 12 Obchodźże się z nimi, i z ich hetmanami, jako z Orebem, i jako z Zebą, i jako z Zebeem, i jako z Salmanem, ze wszystkimi książętami ich; 13 Bo rzekli: Posiądźmy dziedzicznie przybytki Boże. 14 Boże mój! uczyńże ich jako koło, i jako źdźbło przed wiatrem. 15 Jako ogień, który las pali, i jako płomień, który zapala góry. 16 Tak ich ty wichrem twoim ścigaj, a burzą twą zatrwóż ich. 17 Napełnij twarze ich pohańbieniem, aby szukali imienia twego, Panie! 18 Niech będą zawstydzeni i ustraszeni aż na wieki, a będąc pohańbieni niech zaginą. A tak niech poznają, żeś ty, którego imię jest Pan, tyś sam Najwyższym nad wszystką ziemią.
Słowniczek archaizmów (22)
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- wszakże
- jednak, przecież
- żywot, żywota
- życie; także: łono, brzuch
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- umiejętność, umiejętności
- wiedza, poznanie
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- pomsty
- zemsta; kara
- niemasz
- nie ma
- zapalczywość
- gniew; gorliwość
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- sądy
- wyroki Boże, przepisy
- iż
- że
- onego
- ten, tamten
- albowiem
- ponieważ, bo
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- tedy
- wtedy, zatem
- nasienie
- potomstwo
- dziatki
- dzieci
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- jakoż
- a więc, jakże
- wszystko
- cały, każdy
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Zanim odpowiesz
Prz 18
Przypowieści są zaskakująco praktyczne. W rozdziale osiemnastym czytamy, że kto odpowiada, zanim wysłucha, okazuje głupotę i hańbę. Ile razy dopowiadamy końcówki zdań, przygotowujemy riposty, zanim druga osoba skończy mówić? Wysłuchanie to akt szacunku. Dzięki niemu rozumiemy, co ktoś naprawdę chce powiedzieć, a nie to, co sobie wyobrażamy. Ten sam rozdział mówi też, że bywa przyjaciel bliższy niż brat. Dziś w jednej rozmowie spróbuj wysłuchać do końca, a następnie powtórz własnymi słowami to, co usłyszałeś, i zapytaj: czy dobrze rozumiem? Zobaczysz, jak zmieni się atmosfera i jak wiele się dowiesz. Wieczorem wróć do tego w modlitwie i podziękuj Bogu za wszystko, co zdążył w tobie zrobić.
Modlitwa: Panie, daj mi uszy, które słuchają, i serce, które cierpliwie czeka. Ucz mnie szanować ludzi w rozmowie.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.