Biblia w rok · Dzień 244 z 365
Dzień 244
Koh 10–11; Ap 6; Ps 94
Dzień 244 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Koh 10
1 Jako muchy zdechłe zasmradzają i psują olejek aptekarski: tak człowieka z mądrości i z sławy zacnago trochę głupstwa oszpeca. 2 Serce mądrego jest po prawej stronie jego; ale serce głupiego po lewej stronie jego. 3 I na ten czas, gdy głupi drogą idzie, serce jego niedostatek cierpi; bo pokazuje wszystkim, że głupim jest. 4 duch panującego powstał przeciwko tobie, nie opuszczaj miejsca twego; pokora wstręt czyni grzechom wielkim. 5 Jest złe, którem widział pod słońcem, to jest, błąd, który pochodzi od zwierzchności: 6 Że głupi wywyższani bywają w godności wielkiej, a bogaci w mądrość nisko siadają; 7 Widziałem sługi na koniach, a chodzących piechotą jako sługi. 8 kto kopie dół, sam weń wpada; a kto rozrzuca płot, wąż go ukąsi. 9 Kto przenosi kamienie, urazi się niemi; a kto łupie drwa, niebezpieczen jest od nich. 10 Jeźliże się stępi żelazo, a nie naostrzyłby ostrza jego, mocy przyłożyć musi; ale to daleko lepiej mądrość sprawić może. 11 Jeźli ukąsi wąż przed zaklęciem, nic nie pomogą słowa zaklinacza. 12 Słowa ust mądrego są wdzięczne; ale wargi głupiego pożerają go. 13 Początek słów ust jego głupstwo, a koniec powieści jego wielkie błazeństwo. 14 Bo głupi wiele mówi, choć nie wie ten człowiek, co ma być. Albowiem któż mu oznajmi, co po nim nastanie? 15 Głupi pracują aż do ustania, a przecie nie mogą dojść do miasta. 16 Biada tobie, ziemio! której król jest dziecięciem, i której książęta rano biesiadują. 17 Błogosławionaś ty, ziemio! której król jest synem zacnych, a której książęta czasu słusznego jadają dla posilenia, a nie dla opilstwa. 18 Dla lenistwa się dach pochyla, a dla osłabiałych rąk przecieka dom. 19 Dla uweselenia gotują uczty, i wino rozwesela ; ale pieniądze do dopomagają. 20 Ani w myśli twojej królowi nie złorzecz, ani w skrytym pokoju twoim nie przeklinaj bogatego; albowiem i ptak niebieski doniósłby ten głos; a to, co ma skrzydła, objawiłoby powieść twoję.
Koh 11
1 Puszczaj chleb twój po wodzie; bo po wielu dniach znajdziesz go. 2 Daj cząstkę siedmiom albo ośmiom; bo nie wiesz, co złego będzie na ziemi. 3 Gdy się napełniają obłoki, deszcz na ziemię wypuszcają; a gdy upada drzewo na południe, albo na północy, na któremkolwiek miejscu upadnie to drzewo, tam zostanie. 4 Kto upatruje wiatr, nigdy nie będzie siał; a kto się przypatruje obłokom, nie będzie żął. 5 Jako ty nie wiesz, która jest droga wiatru, i jako się zrastają kości w brzemiennej: tak nie wiesz sprawy Bożej, który czyni. 6 Poranu siej twoje, a w wieczór nie dawaj odpoczynku ręce twojej, gdyż ty nie wiesz, co jest lepszego, toli, czy owo, czyli też oboje jednako dobre. 7 Zaprawdę wdzięczna jest światłość, i miła rzecz oczom widzieć słońce. 8 A , choćby przez wiele lat żyw był człowiek, a przez te wszystkie weseliłby się, przywiódłszy sobie na pamięć dni ciemności, jako ich wiele będzie, cokolwiek przeszło, uzna być marnością. 9 wesel się, młodzieńcze! w młodości twojej, a niech używa dobrej myśli serce twoje za dni młodości twojej, a chodź drogami serca twego, i według zdania oczu twoich; ale wiedz, że cię dla tego wszystkiego Bóg na sąd przywiedzie. 10 A tak oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego, gdyż dzieciństwo i młodość są marnością.
Ap 6
1 I widziałem, gdy otworzył Baranek jedną z pieczęci, i słyszałem ze czterech zwierząt mówiące, jako głos gromu: Chodź, a patrzaj! 2 I widziałem, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, miał łuk, i dano mu koronę, i wyszedł jako zwycięzca, ażeby zwyciężał. 3 A gdy otworzył wtórą pieczęć, słyszałem wtóre zwierzę mówiące: Chodź, a patrzaj! 4 I wyszedł drugi koń rydzy; a temu, który na nim siedział, dano, aby odjął pokój z ziemi, a jedni drugich zabijali, i dano mu miecz wielki. 5 A gdy otworzył trzecią pieczęć, słyszałem trzecie zwierzę mówiące: Chodź, a patrzaj! I widziałem, a oto koń wrony, a ten, co na nim siedział, miał szalę w ręce swojej. 6 I słyszałem głos z pośrodku onych czworga zwierząt mówiący: Miarka pszenicy za grosz, a trzy miarki jęczmienia za grosz; a nie szkodź oliwie i winu. 7 A gdy otworzył czwartą pieczęć, słyszałem głos czwartego zwierzęcia mówiący: Chodź, a patrzaj! 8 I widziałem, a oto koń płowy, a tego, który siedział na nim, imię było śmierć, a piekło szło za nim; i dana im jest moc nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i morem, i przez zwierzęta ziemskie. 9 A gdy otworzył piątą pieczęć, widziałem pod ołtarzem dusze pobitych dla słowa Bożego i dla , które wydawali; 10 I wołali głosem wielkim, mówiąc: Dokądże, Panie święty i prawdziwy! nie sądzisz i nie mścisz się krwi naszej nad tymi, którzy mieszkają na ziemi? 11 I dane są każdemu z nich szaty białe, i powiedziano im, aby odpoczywali jeszcze na mały czas, ażby się dopełnił poczet spółsług ich i braci ich, którzy mają być pobici, jako i oni. 12 I widziałem, gdy otworzył szóstą pieczęć, a oto stało się wielkie trzęsienie ziemi, a słońce sczerniało jako wór włosiany i księżyc stał się jako krew; 13 A gwiazdy niebieskie padały na ziemię, tak jako drzewo figowe zrzuca z siebie figi swoje niedostałe, gdy od wiatru wielkiego bywa zachwiane. 14 A niebo ustąpiło jako księgi zwinione, a wszelka góra i wyspy z miejsca się swego poruszyły; 15 A królowie ziemi i , i bogacze, i , i mocarze, i każdy niewolnik, i każdy wolny pokryli się w jaskinie i w skały gór, 16 I rzekli górom i skałom: Upadnijcie na nas i zakryjcie nas przed tego, który siedzi na i przed gniewem tego Baranka; 17 przyszedł dzień on wielki gniewu jego, i któż się ostać może?
Ps 94
1 Boże pomst! Panie Boże pomst! rozjaśnij się! 2 Podnieś się, o Sędzio ziemi! a daj zapłatę pysznym. 3 Dokądże , Panie! dokądże niepobożni radować się będą? 4 Długoż będą świegotać i hardzie mówić, chlubiąc się wszyscy, którzy czynią ? 5 Lud twój, Panie! trzeć, a twoje trapić? 6 Wdowy i przychodniów mordować? a sierotki zabijać? 7 Mówiąc: Nie widzi tego Pan, ani tego rozumie Bóg Jakóbowy. 8 Zrozumicież, o wy bydlęcy między ludźmi! a wy szaleni kiedyż zrozumiecie? 9 ten, który szczepił ucho, nie słyszy? i który ukształtował oko, izali nie widzi? 10 Izali ten, który ćwiczy narody, nie będzie karał? który uczy człowieka . 11 Pan zna myśli ludzkie, są szczerą marnością. 12 Błogosławiony jest mąż, którego ty ćwiczysz, Panie! a twego uczysz go. 13 Abyś mu sprawił pokój od złych dni, ażby był wykopany dół niezbożnikowi. 14 , nie opuści Pan ludu swego, a dziedzictwa swego nie zaniecha. 15 Ale aż ku sprawiedliwości obróci się sąd, a za nim wszyscy serca uprzejmego. 16 Któżby się był zastawił za mną przeciwko złośnikom? ktoby się był ujął o mnie przeciwko tym, którzy czynią nieprawość? 17 By mi był Pan nie przybył na pomoc, małoby była nie mieszkała moja w milczeniu. 18 Jużem był rzekł: Zachwiała się noga moja; ale miłosierdzie twoje, o Panie! zatrzymało mię. 19 W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję. 20 Izali z tobą towarzyszy nieprawości tych, którzy stanowią krzywdę miasto prawa? 21 Którzy się zbierają przeciwko duszy sprawiedliwego, a krew niewinną potępiają? 22 Ale Pan jest twierdzą moją, a Bóg mój skałą ufności mojej. 23 Onci obróci na nich nieprawość ich, a dla złości ich wytraci ich; wytraci ich Pan, Bóg nasz.
Słowniczek archaizmów (23)
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- albowiem
- ponieważ, bo
- książęta, książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- tedy
- wtedy, zatem
- żywot, żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- wszystek, wszystko, wszystkiej, wszystkiego
- cały, każdy
- nasienie
- potomstwo
- wszakże
- jednak, przecież
- przetoż
- dlatego
- onych
- ten, tamten
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- iż, iżby
- że
- świadectwa
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- hetmani
- dowódca wojska
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- stolica, stolicy
- tron (także: stolica)
- niepobożni
- bezbożni
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- dziedzictwo, dziedzictwa
- spadek, własność
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- umiejętności
- wiedza, poznanie
- zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Pociechy w mnóstwie trosk
Ps 94
Psalm 94 zaczyna się od krzyku niesprawiedliwie traktowanego człowieka: Panie, Boże pomsty, ukaż się! Ale w środku psalmu pojawia się cichy, osobisty wers: gdy mnóstwo myśli trapiło moje serce, Twoje pociechy rozweseliły moją duszę. Psalmista nie ucieka od trosk, lecz doświadcza, że Bóg wchodzi w sam środek tłumu niespokojnych myśli. Jest też wers o tym, że gdy noga się chwiała, miłosierdzie Pana podtrzymywało. Dziś, gdy w głowie zakręci ci się karuzela zmartwień, zatrzymaj się. Wypisz na kartce kilka z nich, a obok napisz jedno zdanie z Pisma, które o Bogu mówi coś pocieszającego. Przeczytaj je na głos. Zapisz na kartce, co z tego rozważania zabierasz ze sobą, i zajrzyj do niej jeszcze przed snem.
Modlitwa: Panie, w mnóstwie moich myśli bądź moją pociechą. Gdy się chwieję, podtrzymaj mnie swoim miłosierdziem.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.