Biblia w rok · Dzień 250 z 365
Dzień 250
Iz 3–4; Ap 12; Ps 100
Dzień 250 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Iz 3
1 oto panujący Pan zastępów odejmie od i od Judy łaskę, i podporę, wszelaką podporę chleba, i wszelaką podporę wody. 2 Mocarza i męża walecznego, i sędziego, i proroka, i mędrca, i starca; 3 Rotmistrza nad pięćdziesiąt, a męża poważnego, i radcę, i mądrego rzemieślnika, i krasomówcę. 4 I dam im dzieci za ; dzieci mówię panować będą nad nimi. 5 I będzie uciskał między ludem jeden drugiego, i bliźni bliźniego swego: powstanie dziecię przeciwko starcowi, a podły przeciwko zacnemu. 6 A gdy się uchwyci każdy brata swego z domu ojca swego, i rzecze: Masz odzienie, bądźże książęciem naszym, a upadek ten zatrzymaj ręką swą: 7 on przysięże dnia , mówiąc: Nie będę zawiązywał tych ran: albowiem w domu moim chleba, ani odzienia; nie stanowcież mię książęciem nad ludem. 8 Bo Jeruzalem upada, a Juda się wali, dlatego, że język ich, i sprawy ich są przeciwko Panu, pobudzając do gniewu oczy majestatu jego. 9 Postawa ich świadczy przeciwko nim; grzech swój, jako Sodomczycy, opowiadają, a nie tają go. Biada ich! albowiem sami na się złe przywodzą. 10 Powiedzcie sprawiedliwemu, że mu dobrze będzie; bo owocu uczynków swoich pożywać będzie. 11 Ale biada niepobożnemu! źle mu będzie; albowiem odpłata rąk jego dana mu będzie. 12 Książęta ludu mego są dziećmi, a panują nad nimi. O ludu mój! ci, którzy cię wodzą, zwodzą cię, a drogę ścieżek twoich ukrywają. 13 Powstał Pan, aby sądził, stoi, aby sądził lud. 14 Pan przyjdzie na sąd przeciwko starszym ludu swego, i przeciwko książętom ich, a rzecze: spustoszyli winnicę moję, zdzierstwo z ubogiego w domach waszych. 15 trzecie lud mój, a oblicza ubogich bijecie? mówi Pan, Pan zastępów. 16 I rzekł Pan: się wynoszą córki Syońskie, a chodzą szyje wyciągnąwszy, i mrugając oczyma przechodzą się, a drobno postępując nogami swemi szelest czynią: 17 obłysi Pan wierzch głowy córek Syońskich, a Pan sromotę ich obnaży. 18 Dnia onego odejmie Pan ochędóstwo podwiązek, także czepce i zawieszenia, 19 Piżmowe jabłka, i manele, i zatyczki, 20 Bieretki, i zapony, i bindy, i przedniczki, i nausznice; 21 Pierścionki, i naczelniki, 22 Odmienne szaty, i płaszczyki, i podwiki, i wacki, 23 Zwierciadła, i rantuszki, i tkanki, i letniki. 24 I będzie miasto wonnych rzeczy smród, a miasto pasa rozpasanie, a miasto utrefionych włosów łysina, a miasto szerokiej szaty opasanie worem, a miasto piękności ogorzelina. 25 Mężowie twoi od miecza upadną, a mocarze twoi w bitwie. 26 I zasmucą się, a płakać będą bramy jego, a spustoszony na ziemi siedzieć będzie.
Iz 4
1 A w on dzień uchwyci się niewiast męża jednego, mówiąc: Chleb swój jeść będziemy, i odzieniem swem przyodziewać się będziemy; tylko niech nas od imienia twego, a odejmij nasze. 2 W on dzień latorośl Pańska zacna i sławna będzie, a owoc ziemi bujny i pozorny tym, którzy zachowani będą z Izraela. 3 I stanie się, że kto zostanie na , i który zostawiony będzie w , świętym słynąć będzie, każdy, który jest napisany do w Jeruzalemie. 4 Gdy omyje Pan plugastwo córek Syońskich, a krew Jeruzalemską opłócze z niego w duchu sądu, i w duchu zapalenia. 5 I stworzy Pan nad każdem miejscem góry Syońskiej, i nad każdem zgromadzeniem jej obłok we dnie, a dym i jasność pałającego ognia w nocy: bo nad wszystką sławą będzie ochrona. 6 A będzie namiotem na zasłonę we dnie od gorąca, a na ucieczkę i ukrycie przede dżdżem i powodzią.
Ap 12
1 I ukazał się cud wielki na niebie: obleczona w słońce, a księżyc pod nogami jej, a na głowie jej była korona z dwunastu gwiazd; 2 A będąc brzemienna, wołała pracując ku porodzeniu i męczyła się, aby porodziła. 3 I ukazał się drugi cud na niebie, a oto smok wielki rydzy, mając głów i rogów dziesięć, a na głowach jego siedm koron; 4 A ogon jego ciągnął trzecią część gwiazd niebieskich i zrzucił je na ziemię; a smok on stanął przed niewiastą, która miała porodzić, aby skoro by porodziła, pożarł dziecię jej. 5 I urodziła syna, mężczyznę, który ma rządzić wszystkie narody laską żelazną; i porwane jest dziecię jej do Boga i do jego, 6 A niewiasta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce od Boga zgotowane, aby ją tam żywiono przez dni tysiąc dwieście i sześćdziesiąt. 7 I stała się bitwa na niebie. Michał i Aniołowie jego potykali się z smokiem, smok się też potykał i aniołowie jego. 8 Ale nie przemogli, ani miejsce ich dalej znalezione jest na niebie. 9 I zrzucony jest smok wielki, wąż on starodawny, którego dyjabłem i szatanem, który zwodzi okrąg świata; zrzucony jest na ziemię i aniołowie jego z nim są zrzuceni. 10 I słyszałem głos wielki mówiący na niebie: Terazci się stało i moc, i królestwo Boga naszego, i zwierzchność Chrystusa jego, zrzucony jest oskarżyciel braci naszych, który na nich skarżył przed oblicznością Boga naszego we dnie i w nocy. 11 Ale go oni zwyciężyli przez krew Baranka i przez słowa swego, a nie umiłowali swojej aż do śmierci. 12 rozweselcie się nieba! i wy, którzy mieszkacie na nich. Biada mieszkającym na ziemi i na morzu! iż zstąpił dyjabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż krótki czas ma. 13 A gdy wiedział smok, iż był zrzucony na ziemię, prześladował niewiastę, która była porodziła mężczyznę. 14 I dano niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, aby leciała od obliczności wężowej na pustynię, na miejsce swoje, gdzie by ją żywiono przez czas i czasy, i połowę czasu. 15 I wypuścił wąż z gęby swojej za niewiastą wodę jako rzekę, chcąc sprawić, aby ją rzeka porwała. 16 Ale ziemia ratowała niewiastę; i otworzyła ziemia usta swoje, i wypiła rzekę, którą był wypuścił smok z gęby swojej. 17 I rozgniewał się smok na niewiastę, i poszedł, aby walczył z drugimi z nasienia jej, którzy zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa. I stanąłem na piasku morskim.
Ps 100
1 Psalm dla dziękczynienia. Wykrzykajcie Panu, ziemio! 2 Służcie Panu z , przychodźcie przed jego z radością. 3 Wiedzcież, żeć Pan jest Bogiem; on uczynił nas, a nie my samych siebie, abyśmy byli ludem jego, i owcami pastwiska jego. 4 Wnijdźcież w bramy jego z wysławianiem, a do jego z chwałami; wysławiajcież go, dobrorzeczcież imieniowi jego; 5 dobry jest Pan, na wieki trwa miłosierdzie jego, a od narodu aż do narodu prawda jego.
Słowniczek archaizmów (24)
- albowiem
- ponieważ, bo
- jeruzalem, jeruzalemie, jeruzalemu
- Jerozolima
- książęta, książęciem
- przywódca, władca, wódz
- tedy
- wtedy, zatem
- onego
- ten, tamten
- niemasz
- nie ma
- oblicze, oblicza
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- duszy
- życie, osoba, człowiek
- niewiasta, niewiasty, niewiastę
- kobieta
- wyście
- wy jesteście
- przeczże
- dlaczego
- iż
- że
- przetoż
- dlatego
- siedm
- siedem
- zowią
- nazywają
- pohańbienie
- zhańbienie
- syonie
- Syjon (Jerozolima)
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- stolicy
- tron (także: stolica)
- wszystek, wszystka
- cały, każdy
- zbawienie
- wybawienie
- świadectwo, świadectwa
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- weselem
- radość
- sieni
- przedsionek
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Wejdź z dziękczynieniem
Ps 100
Psalm 100 jest bardzo krótki, lecz pełen życia: wykrzykujcie Panu, służcie Mu z weselem, wchodźcie przed Jego oblicze z radosnym śpiewem. Powód jest prosty. Pan jest Bogiem, On nas stworzył i jesteśmy Jego, jesteśmy owcami Jego pastwiska. Dobry jest, a miłosierdzie Jego trwa na wieki, a wierność z pokolenia w pokolenie. Zauważ, że psalm wskazuje drogę: bramy dziękczynienia, dziedzińce uwielbienia. Zaczyna się od wdzięczności. Dziś, zanim zaczniesz prosić Boga o cokolwiek, wypowiedz pięć konkretnych podziękowań. Mogą to być zwykłe rzeczy: posiłek, dach, ktoś, kto się uśmiechnął. Zobaczysz, że wchodzisz do modlitwy w innym nastroju. Zapisz na kartce, co z tego rozważania zabierasz ze sobą, i zajrzyj do niej jeszcze przed snem.
Modlitwa: Boże dobry, dziękuję Ci, że jestem Twoją owcą. Naucz mnie wchodzić do Twojej obecności z radością.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.