Biblia w rok · Dzień 338 z 365

Dzień 338

Oz 8–9; J 10; Ps 38

Dzień 338 z 365

Stary Testament

Oz 8–9

Nowy Testament

J 10

Psalm

Ps 38

Oz 8

1 Przyłóż trąbę do ust twoich, a rzecz: Oto leci na dom Pański jako orzeł, , że przestąpili przymierze moje, a przeciwko zakonowi mojemu wykroczyli. 2 Będąć do mnie wołać: Boże mój! My, lud twój Izrael, znamy cię; 3 Ale Izrael opuścił dobro; przetoż go nieprzyjaciel gonić będzie. 4 Oni stanowią królów, ale bezemnie: obierają, do których się Ja nie znam; ze srebra swego i ze złota swego czynią sobie na swoje zginienie. 5 Opuści ich cielec twój, o Samaryja! gdy się zapali na nich gniew mój; dokądże nie będą mogli przestrzegać niewinności? 6 Wszak i on jest z Izraela; rzemieślnik go urobił, a nie jest Bogiem; bo się w proch obróci cielec Samaryjski. 7 Bo wiatr siali, wicher też żąć będą, a żadnego źdźbła mieć nie będą; urodzaj nie wyda mąki, a choćby wydał, cudzoziemcy to zjedzą. 8 Izrael pożarty będzie, wnetże będzie między poganami jako naczynie, z którego żadnej uciechy. 9 Przeto, że się oni do Assyryjczyka, osła leśnego, uciekają, który się samotnie chowa, a że Efraim sobie miłośników najmuje, 10 A iż dary posyłali między pogan: przetoż i Ja ich wnetże zbiorę, , już cośkolwiek ucierpieli dla brzemienia króla książąt. 11 Bo iż rozmnożył Efraim ołtarze ku grzeszeniu, stały mu się one ołtarze ku grzeszeniu. 12 Spisałem mu wielkie rzeczy w moim; ale tak je sobie waży jako co obcego. 13 Z ofiar darów moich ofiarują mięso i jedzą, ale ich Pan nie przyjmuje; już wspomnę ich, i nawiedzę grzechy ich, że się oni do Egiptu nawracają; 14 A że zapomniał Izrael stworzyciela swego, i nabudował kościołów, a Juda rozmnożył miasta obronne, przetoż poślę ogień na miasta jego, który pożre pałace jego.

Oz 9

1 Nie wesel się, Izraelu! nie raduj się jako inne narody, że nierząd płodzisz, odwracając się od Boga swego, a miłujesz zapłatę wszetecznicy na wszystkich bojewiskach zboża. 2 Bojewisko ani prasa nie będzie ich żywiła, a moszcz omyli ich. 3 Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiej; ale się Efraim wróci do Egiptu, a w Assyryi nieczyste rzeczy jeść będą. 4 Nie będą Panu wina ofiarowali, ani mu będą przyjemne. Ofiary ich będą im jako chleb płaczących; którzybykolwiek z niego jedli, zmazaliby się, , że chleb ich za umarłych ich nie do domu Pańskiego. 5 będziecie czynić w dzień uroczysty i w dzień święta Pańskiego? 6 Bo oto zaginą przez spustoszenie, Egipt zgromadzi ich a Memfis pogrzebie ich; srebro ich pożądane pokrzywa odziedziczy, a ciernie porosną w przybytkach ich. 7 Przyjdą dni nawiedzenia, przyjdą dni zapłaty; pozna to Izrael, że ten prorok ich jest głupi, szalony, mąż nikczemny dla mnóstwa twojej i dla wielkiej nienawiści twojej, o Izraelu! 8 Prorok, który straż trzyma nad Efraimem z Bogiem moim, stał się sidłem ptasznika na wszystkich drogach jego, nienawiść jest w domu boga jego. 9 Głęboko zabrnęli, popsuli się jako za dni Gabaa; wspomnić Pan na nieprawości ich, i nawiedzi grzechy ich. 10 Znalazłem Izraela jako jagody winne na puszczy; widziałem ojców waszych jako pierwszy owoc figowy na początku ich; ale oni poszli za Baal Fegorem, a oddali się tej ; przetoż będą obrzydłymi, tak jako się im upodobało. 11 Efraim uleci jako ptak, a sława ich zaraz od porodzenia, i od , i od poczęcia. 12 A choćby odchowali synów swych, przecie ich pozbawię wieku męskiego; , i biada, gdy Ja ich odstąpię. 13 Efraim, jako widzę, jest jako Tyr wszczepiony na miejscu rozkosznem; Efraim wywiedzie do mordercy synów swoich. 14 Daj im Panie! Cóż im dasz? Daj im żywot niepłodny a piersi wyschłe. 15 złość ich jest w Galgal, przetoż i tam ich nienawidzę; dla złości uczynków ich z domu mego wyrzucę ich, nie będę ich więcej miłował, wszyscy ich odporni są. 16 Efraim porażony będzie, korzeń ich uschnie, owocu nie przyniosą; a choćby też spłodzili, wybiję najmilsze żywota ich. 17 Odrzuci ich Bóg mój, bo go słuchać nie chcą; a między poganami tułaczami będą.

J 10

1 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi drzwiami do owczarni, ale wchodzi inędy, ten jest złodziej i zbójca; 2 Lecz kto wchodzi drzwiami, pasterzem jest owiec. 3 Temu odźwierny otwiera i owce słuchają głosu jego, a on swoich własnych owiec z imienia woła i wywodzi je. 4 A gdy wypuści owce swoje, idzie przed niemi, a owce idą za nim; bo znają głos jego. 5 Ale za cudzym nie idą, lecz uciekają od niego; bo nie znają głosu obcych. 6 Tę im przypowieść Jezus powiedział; lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił. 7 Rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, iżem ja jest drzwiami owiec. 8 Wszyscy, ile ich przede mną przyszło, złodzieje są i zbójcy; ale ich nie słuchały owce. 9 Jamci jest drzwiami; kto przez mię , zbawiony będzie, a wnijdzie i , a pastwisko znajdzie. 10 Złodziej nie przychodzi, żeby kradł, a zabijał i tracił; jam przyszedł, aby miały, i obficie miały. 11 Jam jest on dobry pasterz; dobry pasterz swoję kładzie za owce. 12 Lecz najemnik i ten, który nie jest pasterzem, którego nie są owce własne, widząc wilka przychodzącego, opuszcza owce i ucieka, a wilk porywa i rozprasza owce. 13 A najemnik ucieka, jest najemnik i nie ma pieczy o owcach. 14 Jam jest on pasterz dobry i znam moje, a moje mię też znają. 15 Jako mię zna Ojciec i ja znam Ojca, i duszę moję kładę za owce. 16 A mam i drugie owce, które nie są z tej owczarni, i teć muszę przywieść; i głosu mego słuchać będą, a będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. 17 Dlatego mię miłuje Ojciec, iż ja kładę duszę moję, abym ją zasię wziął. 18 Żaden jej nie bierze ode mnie, ale ja kładę ją sam od siebie; mam moc położyć ją i mam moc zasię wziąć ją. Toć wziąłem od Ojca mego. 19 Tedy się stało znowu rozerwanie między Żydami dla tych słów. 20 I mówiło ich wiele z nich: Dyjabelstwo ma i szaleje; go słuchacie? 21 Drudzy mówili: Te słowa nie są dyjabelstwo mającego; dyjabeł może ślepych oczy otwierać? 22 A było w poświęcanie , a zima była. 23 I przechadzał się Jezus w kościele, w przysionku Salomonowym. 24 Tedy go obstąpili i rzekli mu: Dokądże dusze nasze na rzeczy trzymasz? Jeźliżeś ty jest Chrystus, powiedz nam jawnie. 25 Odpowiedział im Jezus: Powiedziałem wam, a nie wierzycie; sprawy, które ja czynię w imieniu Ojca mego, te o mnie świadczą. 26 Ale wy nie wierzycie; bo nie jesteście z owiec moich, jakom wam powiedział. 27 Owce moje głosu mego słuchają, a ja je znam i idą za mną; 28 A ja żywot wieczny daję im i nie zginą na wieki, ani ich żaden wydrze z ręki mojej. 29 Ojciec mój, który mi je dał, większy jest nad wszystkie, a żaden nie może ich wydrzeć z ręki Ojca mego. 30 Ja i Ojciec jedno jesteśmy. 31 Porwali tedy znowu kamienie Żydowie, aby go ukamionowali. 32 Odpowiedział im Jezus: Wiele dobrych uczynków ukazałem wam od Ojca mego, dla któregoż z tych uczynków kamionujecie mię? 33 Odpowiedzieli mu Żydowie, mówiąc: Dla dobrego uczynku nie kamionujemy cię, ale dla bluźnierstwa, to jest, że ty będąc człowiekiem, czynisz się sam Bogiem. 34 Odpowiedział im Jezus: Izali nie jest napisano w waszym: Jam rzekł: Bogowie jesteście? 35 Jeźliżeć one nazwał bogami, do których się stało słowo Boże, a nie może być Pismo skażone; 36 A mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, żem rzekł: Jestem Synem Bożym? 37 Jeźliż nie czynię spraw Ojca mego, nie wierzcież mi. 38 A jeźliż czynię, chociażbyście mnie nie wierzyli, wierzcież uczynkom, abyście poznali i wierzyli, żeć Ojciec jest we mnie, a ja w nim. 39 Tedy zasię szukali, go pojmać; ale uszedł z rąk ich. 40 I odszedł zasię za Jordan na ono miejsce, gdzie przedtem Jan chrzcił, i tamże mieszkał. 41 A wiele ich do niego przychodziło i mówili: Janci wprawdzie żadnego cudu nie uczynił; , cokolwiek Jan o tym powiedział, prawdziwe było. 42 I wiele ich tam uwierzyło weń.

Ps 38

1 Psalm Dawidowy ku przypominaniu. 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 3 strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. 4 nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego. 5 Bo moje przycisnęły głowę moję; jako ciężkie obciążyły mię. 6 Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego. 7 Skurczyłem się, i skrzywiłem się bardzo, na każdy dzień w żałobie chodzę. 8 Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem. 9 Zemdlałem, i startym jest bardzo, ryczę dla trwogi serca mego. 10 Panie! przed tobą jest żądość moja, a wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte. 11 Serce moje skacze; opuściła mię siła moja, a jasności oczów moich nie masz przy mnie. 12 Którzy mię miłują, i przyjaciele moi, stronią od ran moich, a powinowaci moi z daleka stoją. 13 I zastawili sidła ci, którzy szukają mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali. 14 Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera. 15 I stałem się jako człowiek, który nic nie słyszy, i niema odporu w ustach swoich. 16 Albowiem na cię, Panie! oczekuję; ty za mię odpowiesz, Panie, Boże mój! 17 Bom rzekł: Niechaj się nie cieszą ze mnie; gdyby szwankowała noga moja, niechaj się hardzie nie podnoszą przeciwko mnie. 18 Bom ja upadku bliski, a boleść moja jest przedemną. 19 , nieprawość moję wyznaję, a frasuję się dla grzechu mojego. 20 Ale nieprzyjaciele moi weselą się, zmacniają się, i rozmnażają się ci, którzy mię nienawidzą bez przyczyny: 21 A oddawając mi złem za dobre sprzeciwiają mi się, , że naśladuję tego, co jest dobrego. 22 Nie opuszczajże mię, Panie, Boże mój! nie oddalajże się odemnie. Pośpiesz na ratunek mój, Panie mego!

Słowniczek archaizmów (34)

przeto, przetoż: dlatego
książęta, książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
bałwany: bożek, posąg bałwochwalczy
iż: że
niemasz: nie ma
owszem: przeciwnie; owszem
zakonie: Prawo Mojżeszowe (Tora)
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
wnijdzie: wejdzie, wejść
cóż: co
pospołu: razem
obrzydliwości: coś odrażającego w oczach Boga
żywot, żywota: życie; także: łono, brzuch
onym: ten, tamten
wszakże: jednak, przecież
wszystka, wszystko: cały, każdy
tedy: wtedy, zatem
dziatki: dzieci
zasię: zaś, natomiast
jeźli, jeźliż: jeśli
wynijdzie: wyjdzie
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
rozkazanie: polecić, nakazać; polecenie
czemuż: dlaczego
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
jeruzalemie: Jerozolima
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
żydowie: Żydzi
jakoby: jak gdyby; żeby
albowiem: ponieważ, bo
brzemię: ciężar; także: proroctwo
zawżdy: zawsze
zbawienia: wybawienie

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Zna je po imieniu

J 10

Jezus mówi: ja jestem dobrym pasterzem, który oddaje życie za owce. Owce rozpoznają jego głos, a on woła je po imieniu. Nie jesteś dla niego numerem w stadzie ani anonimową jednostką. Pasterz zna twoje historie, lęki i potrzeby. Jednocześnie obiecuje, że nikt nie wyrwie owiec z jego ręki. Pewność ta nie wynika z siły owiec, lecz z siły ręki, która je trzyma. Słuchać jego głosu oznacza spędzać czas w jego słowie i szukać jego woli. Dziś, zanim sięgniesz po telefon, poświęć kilka minut na ciszę i przeczytanie jednego fragmentu Pisma, pytając: Panie, co chcesz mi dziś powiedzieć? Bliskość Pasterza jest pewniejsza niż nasza siła.

Modlitwa: Dobry Pasterzu, dziękuję, że znasz mnie po imieniu. Pomóż mi rozpoznawać twój głos.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.