Biblia w rok · Dzień 361 z 365
Dzień 361
Za 8–9; Dz 12; Ps 61
Dzień 361 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Za 8
1 Potem stało się słowo Pana zastępów, mówiąc: 2 Tak mówi Pan zastępów: Zapaliłem się nad Syonem gorliwością wielką, , rozgniewaniem wielkiem zapaliłem się. 3 Tak mówi Pan: Nawróciłem się do Syonu, i mieszkam w pośród , aby Jeruzalem zwano miastem wiernem, a górę Pana zastępów, górą świętobliwości. 4 Tak mówi Pan zastępów: Jeszcze siadać będą starcy i baby na ulicach Jeruzalemskich, mając każdy z nich laskę w ręce swej dla zeszłości wieku. 5 Ulice także miasta pełne będą chłopiąt i dziewcząt grających na ulicach jego. 6 Tak mówi Pan zastępów: , że się to niepodobna widzi przed oczyma ostatków ludu tego tych dni, będzie też to niepodobna przed oczyma mojemi? mówi Pan zastępów. 7 Tak mówi Pan zastępów: Oto Ja wybawię lud mój z ziemi na wschód, i z ziemi na zachód słońca. 8 I ich zaś; a będą mieszkać w pośród Jeruzalemu, i będą ludem moim, a Ja będę Bogiem ich w prawdzie i w sprawiedliwości. 9 Tak mówi Pan zastępów: Niech się zmocnią ręce wasze, którzyście słuchali w tych dniach słów tych z ust proroków, którzy byli ode dnia, którego założony jest dom Pana zastępów, że ma być dobudowany. 10 Bo się przed temi dniami praca ludzka i praca bydląt nie nagradzała, nawet wychodzącemu i wchodzącemu nie było pokoju dla nieprzyjaciela; bom Ja spuścił wszystkich ludzi jednego z drugim. 11 Lecz teraz nie tak jako za dni przeszłych czynię ostatkowi ludu tego, mówi Pan zastępów: 12 Ale siewy macie spokojne; winna macica wydaje owoc swój, i ziemia wydaje urodzaj swój, niebiosa także wydawają rosę twoję, a to daję w osiadłość ostatkom ludu tego. 13 I stanie się, że jakoście byli przeklęstwem między poganami, o domie Judzki i domie Izraelski! tak was zaś będę ochraniał, i będziecie błogosławieństwem; nie bójcie się, niech się zmacniają ręce wasze. 14 Bo tak mówi Pan zastępów: Jakom wam był umyślił źle uczynić, gdy mię do gniewu pobudzali ojcowie wasi, mówi Pan zastępów, a nie żałowałem tego, 15 Tak nawróciwszy się umyśliłem w te dni dobrze czynić Jeruzalemowi i domowi Judzkiemu; nie bójcież się. 16 Teć są rzeczy, które czynić będziecie: Prawdę mówcie każdy z bliźnim swoim, prawy i spokojny sąd czyńcie w bramach waszych; 17 A jeden drugiemu nic złego nie myślcie w sercach waszych, a w krzywoprzysięstwie się nie kochajcie; bo to wszystko jest, czego nienawidzę, mówi Pan. 18 I stało się słowo Pana zastępów do mnie, mówiąc: 19 Tak mówi Pan zastępów: Post czwartego, i post piątego, i post siódmego, i post dziesiątego miesiąca obróci się domowi Judzkiemu w radość i , i w rozkoszne uroczyste święta; ale prawdę i pokój miłujcie. 20 Tak mówi Pan zastępów: Jeszczeć będą przychodzić narody i obywatele wielu miast; 21 Przychodzić, mówię, będą obywatele jednego miasta do drugiego, mówiąc: Pójdźmy ochotnie błagać Pańskie, a szukać Pana zastępów; i rzecze każdy: Pójdę i ja. 22 A tak wiele ludu i narodów niezliczonych przyjdzie szukać Pana zastępów w Jeruzalemie, i błagać oblicze Pańskie. 23 Tak mówi Pan zastępów: W one dni uchwycą się dziesięć mężów ze wszystkich języków narodów; uchwycą się, mówię, podołka jednego Żyda, mówiąc: Pójdziemy z wami, bo słyszymy, że Bóg jest z wami.
Za 9
1 słowa Pańskiego przeciwko ziemi, która jest w około ciebie, a Damaszek będzie odpocznieniem jego; oko Pańskie przypatruje się ludziom i wszystkim pokoleniom Izraelskim; 2 Nawet i do Emat dosięże, i do Tyru i do Sydonu, choć jest mądry bardzo. 3 Bo sobie Tyr obronę zbudował, i nazbierał srebra jako prochu, a złota jako błota po ulicach. 4 Oto Pan go wypędzi, a wrazi w morze siłę jego, a sam od ognia pożarty będzie. 5 Co widząc Aszkalon, ulęknie się, także Gaza wielce żałośne będzie, i Akaron, , że je zawstydziła nadzieja ich; i zginie król z Gazy, a Aszkalon nie będzie osadzone; 6 I będzie mieszkał bękart w Azocie, a tak wykorzenię pychę Filistyńczyków. 7 I odejmę krew każdego od ust jego, i jego od zębów jego; zostawiony też będzie i on Bogu naszemu, aby był jako w Judzie, a Akaron jako Jebuzejczycy. 8 I położę się obozem u domu swego dla wojska, i dla przechodzącego a wracającego się; i nie przejdzie więcej przez nich łupieżca, przeto, że się tak teraz podoba w oczach moich. 9 Wesel się bardzo, córko Syońska! wykrzykaj, córko Jeruzalemska! Oto król twój przyjdzie tobie sprawiedliwy i ubogi i siedzący na ośle, to jest, na oślęciu, źrebiątku oślicy. 10 Bo wytracę wozy z Efraima, i konie z , i będzie połamany łuk wojenny; i ogłosi pokój narodom, a władza jego (będzie) od morza aż do morza, i od rzeki aż do kończyn ziemi. 11 , ty wesel się dla krwi przymierza swego; albowiem wypuściłem więźniów twoich z dołu, w którym wody. 12 Wróćcież się do twierdzy, o więźniowie, którzy nadzieję macie! albowiemci i dziś dwojako opowiadam i nagrodzę. 13 Gdyż sobie naciągnę Judę, a łuk napełnię Efraimem; i wzbudzę synów twoich, o ! przeciwko synom twoim, o Jawanie! i zgotuję cię jako miecz mocarza. 14 Bo się Pan ukaże przeciwko nim, a jako blask wyniknie strzała jego; panujący, mówię, Pan zatrąbi w trąbę, a pójdzie w wichrach południowych. 15 Pan zastępów ochraniać będzie lud swój, aby podbiwszy sobie kamienie z procy, jedli i pili wykrzykając jako od wina; i napełnią, jako miednice, tak i rogi ołtarza. 16 A tak wybawi ich dnia Pan, Bóg ich, jako trzodę ludu swego; bo kamienie wieńcami ozdobione, wystawione będą miasto chorągwi w ziemi jego. 17 Albowiem oto o jakie błogosławieństwo jego! i jako wielka ozdoba jego! Zboże młodzieńców, a moszcz panny mowne uczyni.
Dz 12
1 A pod onże czas, udał się na to Herod król, aby trapił niektóre ze zboru. 2 I zabił , brata Janowego, mieczem. 3 A widząc, że się to podobało Żydom, umyślił pojmać i Piotra: (a były dni przaśników). 4 Którego pojmawszy, podał do więzienia, poruczywszy go szesnastu żołnierzom, aby go strzegli, chcąc go po wielkanocy wywieść ludowi. 5 strzeżono Piotra w więzieniu, a modlitwa ustawiczna działa się od zboru do Boga za nim. 6 A gdy go już miał wywieść Herod, onejże nocy spał Piotr między dwoma żołnierzami, związany dwoma łańcuchami, a stróże przed drzwiami strzegli więzienia. 7 A oto Anioł Pański przystąpił, a światłość się rozświeciła w gmachu; a trąciwszy w bok Piotra, obudził go, mówiąc: Wstań rychło! I opadły łańcuchy z rąk jego. 8 I rzekł Anioł do niego: Opasz się, a powiąż obuwie twoje. I uczynił tak. I rzekł mu: Odziej się w płaszcz twój, a pójdź za mną. 9 Tedy wyszedłszy Piotr, szedł za nim, a nie wiedział, że się to działo po prawdzie, co się działo przez Anioła; lecz mniemał, że widzenie widział. 10 A gdy minęli pierwszą i wtórą straż, przyszli do bramy żelaznej, która wiedzie do miasta; a ta się im sama przez się otworzyła. A wyszedłszy, przeszli jednę ulicę, a zarazem odstąpił Anioł od niego. 11 Tedy Piotr przyszedłszy do siebie rzekł: Teraz znam prawdziwie, posłał Pan Anioła swego i wyrwał mię z ręki Herodowej i ze oczekiwania ludu żydowskiego. 12 A obaczywszy się, przyszedł do domu Maryi, matki Janowej, którego nazywano Markiem, gdzie się ich było wiele zgromadziło i modlili się. 13 A gdy Piotr kołatał we drzwi u przysionka, wyszła dzieweczka, imieniem Rode, aby posłuchała: 14 A poznawszy głos Piotrowy, od radości nie otworzyła drzwi, ale wbieżawszy oznajmiła, iż Piotr stoi u drzwi. 15 A oni rzekli do niej: Szalejesz! ona twierdziła, iż się tak rzecz ma. A oni rzekli: Anioł jego jest. 16 Ale Piotr nie przestał kołatać; a gdy otworzyli, ujrzeli go i zdumieli się. 17 A skinąwszy na nie ręką, aby umilknęli, rozpowiedział im, jako go Pan wywiódł z więzienia i rzekł: Oznajmijcie to Jakóbowi i braciom. A wyszedłszy, szedł na inne miejsce. 18 A gdy był dzień, stał się rozruch niemały między żołnierzami o to, co by się z Piotrem stało. 19 Lecz Herod, gdy się o nim wywiadywał, a nie znalazł go, uczyniwszy sąd o stróżach, kazał je na stracenie wywieść; a wyjechawszy z Judzkiej ziemi do Cezaryi, mieszkał tam. 20 A natenczas Herod myślił o wojnie przeciwko Tyryjczykom i Sydończykom; ale oni jednomyślnie przyszli do niego, a namówiwszy Blasta, podkomorzego królewskiego, prosili o pokój, dlatego iż kraina ich miała z dzierżawy królewskiej. 21 A dnia pewnego Herod oblekłszy się w szatę królewską i siadłszy na , uczynił rzecz do nich. 22 A lud wołał: Głos Boży a nie człowieczy. 23 A zarazem uderzył go Anioł Pański, , że nie dał chwały Bogu, a będąc roztoczony od robactwa, zdechł. 24 A słowo Pańskie rozrastało się i rozmnażało. 25 A Barnabasz i Saul wrócili się z , wykonawszy posługę, wziąwszy z sobą Jana, którego nazywano Markiem.
Ps 61
1 śpiewakowi na Neginot pieśń Dawidowa. 2 Wysłuchaj, o Boże! wołanie moje, miej pozór na modlitwę moję. 3 Od końca ziemi wołam do ciebie w zatrwożeniu serca mego; wprowadź mię na skałę, która jest wywyżą nad mię. 4 Albowiemeś ty był ucieczką moją, i basztą mocną przed twarzą nieprzyjaciela. 5 Będę mieszkał w twoim na wieki, schraniając się pod zasłonę skrzydeł twoich. Sela. 6 Albowiemeś ty, Boże! wysłuchał żądości moje; tyś dał tym, którzy się boją imienia twego. 7 Dni do dni królewskich przydaj; niech będą lata jego od narodu do narodu. 8 Niech mieszka na wieki przed Bożem; zgotuj miłosierdzie i prawdę, niech go strzegą. Tak będę śpiewał imieniowi twemu na wieki, a śluby moje oddawać będę na każdy dzień.
Słowniczek archaizmów (26)
- owszem
- przeciwnie; owszem
- jeruzalem, jeruzalemie, jeruzalemu, jeruzalemowi, jeruzalemskich
- Jerozolima
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- przywiodę
- przyprowadzę, przyprowadził
- kościół
- zbór; wspólnota wierzących
- wszystko, wszystkiego
- cały, każdy
- wesele
- radość
- oblicze, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- onego, onych
- ten, tamten
- brzemię
- ciężar; także: proroctwo
- albowiem
- ponieważ, bo
- przeto
- dlatego
- obrzydliwości
- coś odrażającego w oczach Boga
- książę
- przywódca, władca, wódz
- zbawiciel
- ten, który wybawia
- niemasz
- nie ma
- tedy
- wtedy, zatem
- syonie
- Syjon (Jerozolima)
- jakóba, jakóbowi
- Jakub
- iż
- że
- wszakże
- jednak, przecież
- żywność
- pożywienie
- stolicy
- tron (także: stolica)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- dziedzictwo
- spadek, własność
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Kościół się modli
Dz 12
Herod wtrąca Piotra do więzienia, pilnowanego przez cztery oddziały żołnierzy. Tekst zaznacza jedno: Kościół gorliwie modlił się za niego do Boga. W nocy anioł uwalnia Piotra, a ten idzie do domu, gdzie zebrani się modlą. Służąca Rode z radości zapomina otworzyć drzwi, a zgromadzeni nie wierzą, że Piotr tam stoi. To pocieszająco ludzkie: modlili się i byli zaskoczeni odpowiedzią. Bóg działa nawet wtedy, gdy nasza wiara jest niedoskonała. Dziś pomódl się wytrwale za osobę w trudnym położeniu. Spróbuj to robić codziennie przez tydzień, a potem obserwuj, co Bóg zrobi, także w tobie. Wspólna modlitwa jest realną siłą Kościoła.
Modlitwa: Panie, ucz mnie wytrwałej modlitwy za innych. Wzmacniaj moją słabą wiarę.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.