Biblia w rok · Dzień 80 z 365
Dzień 80
Pwt 16–17; J 12; Ps 80
Dzień 80 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Pwt 16
1 Przestrzegaj miesiąca Abib, abyś weń obchodził święto przejścia Panu, Bogu twemu, ponieważ miesiąca Abiba wywiódł cię Pan, Bóg twój, z Egiptu w nocy. 2 A będziesz ofiarował ofiarę świętą przejścia Panu, Bogu twemu, z owiec i z wołów, na miejscu, które obierze Pan, aby tam mieszkało imię jego. 3 Nie będziesz z nimi jadł kwaszonego; przez siedem dni jeść będziesz z nimi przaśniki, chleb utrapienia, (boś z kwapieniem wyszedł z ziemi Egipskiej), abyś pamiętał dzień wyjścia twego z ziemi Egipskiej po wszystkie dni twego. 4 A nie pokaże się u ciebie kwas we wszystkich granicach twoich przez siedem dni, i nie zostanie nic przez noc z mięsa, które byś ofiarował w wieczór pierwszego dnia, aż do poranku. 5 Nie będziesz mógł ofiarować ofiary święta przejścia w któremkolwiek mieście twojem, z , które Pan, Bóg twój, dawa tobie. 6 Ale na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, aby tam mieszkało imię jego, ofiarować będziesz ofiarę świętą przejścia w wieczór przy zajściu słońca, w ten czas, któregoś wyszedł z Egiptu. 7 To upieczesz i jeść będziesz na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój; potem wrócisz się rano, i pójdziesz do namiotów swoich. 8 Przez sześć dni będziesz jadł przaśniki, ale w dzień siódmy święto uroczyste będzie Pana, Boga twego; nie będziesz czynił weń żadnej roboty. 9 Siedem też tygodni odliczysz sobie; gdy zapuścisz sierp w zboże twoje, poczniesz liczyć siedem tygodni. 10 A potem będziesz obchodził święto tygodni Panu, Bogu twemu; z dostatku ręki twej dobrowolnie dasz według tego, jako cię ubłogosławił Pan, Bóg twój. 11 A będziesz się weselił przed Panem, Bogiem twoim, ty i syn twój, i córka twoja, i sługa twój, i służebnica twoja, i , który jest w bramach twoich, i przychodzień, i sierota, i wdowa, którzy będą w pośrodku ciebie, na miejscu, które obierze Pan, Bóg twój, aby tam mieszkało imię jego. 12 A będziesz wspominał, żeś był niewolnikiem w Egipcie; strzedz i czynić będziesz te ustawy. 13 Przytem święto kuczek obchodzić będziesz przez siedem dni, gdy zbierzesz pożytki z bojewiska twego, i z prasy twojej. 14 I będziesz się weselił w święto uroczyste twoje, ty, i syn twój, i córka twoja, i sługa twój, i służebnica twoja, i Lewita, i przychodzień, i sierota, i wdowa, którzy będą w bramach twoich. 15 Przez siedem dni będziesz obchodził święto uroczyste Panu, Bogu twemu, na miejscu, które obierze Pan, gdyć błogosławić będzie Pan, Bóg twój, we wszystkich urodzajach twoich, i we wszelkiej pracy rąk twoich; a tak będziesz wesół. 16 Trzy do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed Panem, Bogiem twoim, na miejscu, które obierze, w święto przaśników, i w święto tygodni, i w święto kuczek, a nie ukaże się nikt przed Panem próżny. 17 Każdy ukaże się z darem ręki swojej według błogosławieństwa Pana, Boga twego, które on da tobie. 18 Sędzie i urzędniki postanowisz sobie we wszystkich bramach twoich, które Pan, Bóg twój, da tobie w każdem pokoleniu twojem, aby sądzili lud sądem sprawiedliwym. 19 Nie będziesz podwracał sądu, ani będziesz miał względu na osobę, i daru brać nie będziesz; dar zaślepia oczy mądrych, a podwraca słowa sprawiedliwych. 20 Sprawiedliwości, sprawiedliwości naśladować będziesz, abyś żył, i posiadł ziemię, którą Pan, Bóg twój, dawa tobie. 21 Nie sadź sobie gaju z żadnego drzewa przy ołtarzu Pana, Boga twego, który sobie zbudujesz. 22 Ani sobie wystawiaj słupa, gdyż to ma w nienawiści Pan, Bóg twój.
Pwt 17
1 Nie będziesz ofiarował Panu, Bogu twemu, wołu, ani bydlęcia, na którem by była skaza, albo jakakolwiek wada, gdyż to jest Panu, Bogu twemu. 2 się znalazł między wami w któremkolwiek mieście twem, które Pan, Bóg twój, dawa tobie, mąż albo , któryby się czego złego dopuścił przed oczyma Pana, Boga twego, przestępując przymierze jego, 3 A poszedłszy, służyłby obcym bogom, i kłaniałby się im, albo słońcu, albo miesiącowi, albo wszystkim zastępom niebieskim, czegom nie przykazał; 4 I oznajmionoć by to, a usłyszawszy, wywiadowałbyś się pilno, a oto, byłaby prawda, i rzecz pewna, że się stała ta obrzydliwość w Izraelu: 5 wywiedziesz męża, albo onę niewiastę, którzy uczynili tę złą rzecz, do bram twoich, męża onego, albo niewiastę, i ukamionujesz je, a pomrą. 6 W uściech dwóch świadków, albo trzech świadków zabity będzie, kto umrzeć ma; niech nie umiera na słowo świadka jednego. 7 Ręka świadków będzie na nim najpierwsza, na zabicie jego, a ręka ludu potem; a tak odejmiesz złe z pośrodku siebie. 8 Byłoliby też co trudnego przy sądzie, między krwią a krwią, między sprawą a sprawą, i między raną a raną, i około poswarków w bramach twoich, tedy wstaniesz, a pójdziesz na miejsce, które obierze Pan, Bóg twój. 9 I przyjdziesz do kapłanów , i do sędziego, który będzie na on czas, i będziesz ich pytał, a oznajmiąć, jako to osądzić masz. 10 I uczynisz według tego, jakoć powiedzą z miejsca tego, które obrał Pan, i postąpisz sobie według wszystkiego, jako cię nauczą. 11 Według słów , którego cię nauczą, i według sądu, któryć powiedzą, sprawować się będziesz; nie ustąpisz od słowa, któreć powiedzą, ani na prawo ani na lewo. 12 A jeźliby kto uczynił to z hardości, żeby nie chciał usłuchać kapłana tam postanowionego ku służbie przed Panem, Bogiem twoim, albo sędziego, niech umrze on mąż; i odejmiesz to złe z Izraela, 13 Aby wszystek lud usłyszawszy bał się, a więcej hardzie sobie nie poczynał. 14 Gdy do ziemi, którą Pan, Bóg twój, dawa tobie, a opanujesz ją, i będziesz mieszkał w niej, i rzeczesz: Postanowię nad sobą króla, jako i wszystkie narody okoliczne: 15 Tego tylko postanowisz nad sobą króla, którego obierze Pan, Bóg twój; z pośrodku braci twej postanowisz nad sobą króla; nie będziesz mógł przełożyć nad sobą cudzoziemca, któryby nie był bratem twoim. 16 Tylko niech nie chowa wiele koni, ani nawraca ludu do Egiptu, aby wiele koni nabył, ponieważ wam Pan rzekł: Nie wracajcie się zaś tą drogą więcej. 17 Nie będzie też miał wiele żon, aby się nie odwróciło serce jego; srebra też i złota niech nazbyt wiele nie nabywa. 18 A gdy usiędzie na królestwa swego, przepisze sobie ten powtórzony zakon w księgi od kapłanów Lewitów. 19 A będzie go miał przy sobie a będzie go czytał po wszystkie dni swego, aby się uczył bać Pana, Boga swego, i przestrzegał wszystkich słów zakonu tego, i ustaw tych, a czynił je; 20 Aby się nie wynosiło serce jego nad bracią jego, i żeby się nie unosiło od tego przykazania na prawo, ani na lewo, aby długo żył na królestwie swojem, on i synowie jego w pośrodku Izraela.
J 12
1 Jezus szóstego dnia przed wielkanocą przyszedł do Betanii, był Łazarz, który był umarł, którego wzbudził od umarłych. 2 Tamże mu sprawili wieczerzę, a Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z , którzy z nim u stołu siedzieli. 3 A Maryja wziąwszy funt maści szpikanardowej bardzo drogiej, namaściła nogi Jezusowe, i utarła włosami swojemi nogi jego, i napełniony był on dom wonnością onej maści. 4 Tedy rzekł jeden z uczniów jego, Judasz, syn Szymona, Iszkaryjot, który go miał wydać: 5 tej maści nie sprzedano za trzysta groszy, a nie dano ubogim? 6 A to mówił, nie miał pieczą o ubogich, ale iż był złodziejem, i mieszek miał, a cokolwiek włożono, nosił. 7 Tedy rzekł Jezus: Zaniechaj jej; na dzień pogrzebu mego to chowała. 8 ubogie zawsze z sobą macie, ale mnie nie zawsze mieć będziecie. 9 Dowiedział się tedy lud wielki z Żydów, iż tam był, i przyszli nie tylko dla Jezusa, ale też aby Łazarza widzieli, którego był wzbudził od umarłych. 10 I radzili się kapłani, żeby i Łazarza zabili. 11 Bo wiele z Żydów dla niego odstępowali i wierzyli w Jezusa. 12 wielki lud, który był przyszedł na święto, usłyszawszy, iż Jezus idzie do , 13 Nabrali gałązek palmowych i wyszli naprzeciwko niemu i wołali: Hosanna! błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem, król Izraelski! 14 A dostawszy Jezus oślęcia, wsiadł na nie, jako jest napisane: 15 Nie bój się, córko Syońska! oto król twój idzie, siedząc na oślęciu. 16 Ale tego z przodku nie zrozumieli uczniowie jego, ale gdy był Jezus uwielbiony, tedy wspomnieli, iż to było o nim napisane, a że mu to uczynili. 17 Świadczył tedy lud, który z nim był, iż Łazarza zawołał z grobu i wzbudził go od umarłych. 18 Dlatego też wyszedł przeciwko niemu lud, że słyszał, iż on ten cud uczynił. 19 Tedy mówili Faryzeuszowie między sobą: Widzicie, że nic nie sprawicie; oto świat za nim poszedł. 20 A byli niektórzy Grekowie z tych, którzy przychodzili do Jeruzalemu, żeby się modlili w święto. 21 Ci tedy przyszli do Filipa, który był z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go, mówiąc: Panie, chcemy Jezusa widzieć. 22 Przyszedł Filip i powiedział Andrzejowi, a Andrzej i Filip powiedzieli Jezusowi. 23 A Jezus odpowiedział im, mówiąc: Przyszła godzina, aby był uwielbiony Syn człowieczy. 24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: ziarno pszeniczne wpadłszy do ziemi, nie obumarło, ono samo zostaje; lecz jeźliby obumarło, wielki pożytek przynosi. 25 Kto miłuje swoję, utraci ją, a kto nienawidzi duszy swojej na tym świecie, ku wiecznemu żywotowi strzeże jej. 26 Jeźli mnie kto służy, niechże mię naśladuje, a gdziem ja jest, tam i sługa mój będzie; a jeźli mnie kto służyć będzie, uczci go Ojciec mój. 27 Terazci dusza moja zatrwożona jest; i rzekę? Ojcze! zachowaj mię od tej godziny; alemci dlatego przyszedł na tę godzinę. 28 Ojcze! uwielbij imię twoje. Przyszedł tedy głos z nieba: Uwielbiłem i jeszcze uwielbię. 29 A lud ten, który stał i słyszał, mówił: Zagrzmiało; a drudzy mówili: Anioł do niego mówił. 30 Odpowiedział Jezus i rzekł: Nie dla mnie się ten głos stał, ale dla was. 31 Teraz jest sąd świata tego, teraz świata tego wyrzucony będzie. 32 A ja jeźli będę podwyższony od ziemi, pociągnę wszystkich do siebie. 33 (A mówił to, oznajmując, jaką śmiercią miał umrzeć.) 34 Odpowiedział mu on lud: Myśmy słyszeli z , iż Chrystus trwa na wieki; a ty mówisz, że musi być podwyższony Syn człowieczy? i któryż to jest Syn człowieczy? 35 Tedy im rzekł Jezus: Jeszcze do małego czasu jest z wami światłość; chodźcież tedy, póki światłość macie, żeby was ciemność nie ogarnęła; bo kto w ciemności chodzi, nie wie, kędy idzie. 36 Póki światłość macie, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości. To powiedział Jezus, a odszedłszy schronił się od nich. 37 A choć tak wiele cudów uczynił przed nimi, przecię nie uwierzyli weń, 38 Aby się wypełniło słowo Izajasza proroka, które powiedział: Panie! i któż uwierzył kazaniu naszemu, a ramię Pańskie komuż jest objawione? 39 Dlatego uwierzyć nie mogli, iż jeszcze powiedział Izajasz: 40 Zaślepił oczy ich, i zatwardził serce ich, aby oczyma nie widzieli i sercem nie zrozumieli, i nie nawrócili się, abym je uzdrowił. 41 To powiedział Izajasz, gdy widział chwałę jego, i mówił o nim. 42 jednak i z książąt wiele ich weń uwierzyło; ale dla Faryzeuszów nie wyznali, aby z nie byli wyłączeni. 43 Bo umiłowali chwałę ludzką więcej, niż chwałę Bożą. 44 I wołał Jezus, a mówił: Kto wierzy w mię, nie w mię wierzy, ale w onego, który mię posłał. 45 I kto mię widzi, widzi onego, który mię posłał. 46 Ja światłość przyszedłem na świat, aby żaden, kto wierzy w mię, w ciemnościach nie został. 47 A jeźliby kto słuchał słów moich, a nie uwierzyłby, jać go nie sądzę; bom nie przyszedł, ażebym sądził świat, ale ażebym zbawił świat. 48 Kto mną gardzi, a nie przyjmuje słów moich, ma kto by go sądził; słowa, którem ja mówił, one go osądzą w ostateczny dzień. 49 Bom ja z siebie samego nie mówił, ale ten, który mię posłał, Ojciec, on mi dał, co bym mówił i co bym powiadać miał; 50 I wiem, że rozkazanie jego jest wieczny; to, co ja wam mówię, jako mi powiedział Ojciec, tak mówię.
Ps 80
1 śpiewakowi na Sosannim psalm Asafowi. 2 O Pasterzu Izraelski! posłuchaj, który prowadzisz Józefa jako stado owiec; który siedzisz na Cherubinach, rozjaśnij się. 3 Wzbudź moc swoję przed Efraimem, i Benjaminem, i Manasesem, a przybądź na wybawienie nasze. 4 O Boże! przywróć nas, a rozjaśnij nad nami twoje, a będziemy zbawieni. 5 Panie, Boże zastępów! dokądże się będziesz gniewał na modlitwę ludu swego? 6 Nakarmiłeś ich chlebem płaczu, i napoiłeś ich łzami miarą wielką. 7 Wystawiłeś nas na zwadę sąsiadom naszym; a nieprzyjaciołom naszym, aby sobie z nas śmiech stroili. 8 O Boże zastępów; przywróć nas, a rozjaśnij nad nami oblicze twoje, a będziemy zbawieni. 9 Tyś macicę winną z Egiptu przeniósł; wyrzuciłeś pogan, a wsadziłeś ją. 10 Uprzątnąłeś dla niej, i sprawiłeś, że się rozkorzeniła i napełniła ziemię. 11 Okryte są góry cieniem jej, a gałęzie jej jako najwyższe cedry. 12 Rozpuściła latorośle swe aż do morza, i aż do rzeki gałązki swe. 13 Przeczżeś rozwalił płot winnicy, tak, że ją szarpają wszyscy, którzy mimo drogą idą? 14 Zniszczył ją wieprz dziki, a zwierz polny spasł ją. 15 O Boże zastępów! nawróć się proszę, spojrzyj z nieba, i , a nawiedź tę winną macicę; 16 Tę winnicę, którą szczepiła prawica twoja, i latorosłki, któreś sobie zmocnił. 17 Spalona jest ogniem, i wyrąbana; ginie od zapalczywości oblicza twego. 18 Niech będzie ręka twoja nad mężem prawicy twojej, nad synem człowieczym, któregoś sobie zmocnił. 19 A nie odstąpimy od ciebie; zachowaj nas przy , a imienia twego wzywać będziemy. O Panie, Boże zastępów! nawróćże nas ; rozjaśnij nad nami oblicze twoje, a będziemy zbawieni.
Słowniczek archaizmów (33)
- żywot, żywota, żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- onego, onej, onych
- ten, tamten
- lewita, lewitów
- członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
- przetoż
- dlatego
- kroć
- razy („siedm kroć” = siedem razy)
- albowiem
- ponieważ, bo
- obrzydliwość, obrzydliwością
- coś odrażającego w oczach Boga
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- niewiasta, niewiastę
- kobieta
- tedy
- wtedy, zatem
- wszystek, wszystkiego
- cały, każdy
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- wnijdziesz
- wejdzie, wejść
- stolicy
- tron (także: stolica)
- kędy
- gdzie
- społem
- razem
- przeczże
- dlaczego
- iż, iżby
- że
- przedniejsi, przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- nazajutrz
- następnego dnia
- jeruzalemu
- Jerozolima
- zasię
- zaś, natomiast
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- cóż
- co
- książę, książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- precz
- daleko, na zewnątrz
- jakoż
- a więc, jakże
- wszakże
- jednak, przecież
- bóżnicy
- synagogi
- rozkazanie
- polecić, nakazać; polecenie
- świadectwa
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- oblicze, oblicza
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- obacz
- zobaczyć, spojrzeć
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Rozjaśnij oblicze
Ps 80
Autor psalmu powtarza trzy razy tę samą prośbę: Boże, przywróć nas, rozjaśnij nad nami swoje oblicze, a będziemy ocaleni. Lud jest w kryzysie, przeżywa porażki, a poeta nie szuka najpierw rozwiązania sytuacji, tylko Bożej bliskości. Wie, że gdy Bóg odwraca się z łaską, wszystko może się zmienić. Powtarzanie tej samej prośby też jest zachętą. Nie musisz wymyślać nowych słów, gdy cierpisz. Możesz wracać do tej samej modlitwy dzień po dniu. Dziś wybierz jedną sprawę, która cię przytłacza, i powtórz przy niej krótką prośbę z tego psalmu kilka razy w ciągu dnia. Bóg nie zniecierpliwi się twoim powtarzaniem, bo chce, byś wracał do Niego z tym samym zaufaniem, jakie miał psalmista.
Modlitwa: Boże, przywróć mnie i rozjaśnij nade mną Swoje oblicze. Tylko w Tobie jest moje ocalenie.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.