Biblia chronologicznie · Dzień 102 z 365

Dzień 102

2 Sm 20–22

Dzień 102 z 365

Stary Testament

2 Sm 20–22

2 Sm 20

1 się tam pojawił mąż niepobożny, którego zwano Seba, syn Bichry, mąż Jemini. Ten zatrąbił w trąbę, i rzekł: Nie mamy my działu w Dawidzie, ani mamy w synu Isajego; wróć się każdy do namiotów swoich, o Izraelu! 2 A tak odstąpili wszyscy mężowie Izraelscy od Dawida za Sebą, synem Bichry; ale mężowie Judzcy trzymali się króla swego, od Jordanu aż do . 3 I przyszedł Dawid do domu swego w Jeruzalemie; a wziąwszy król dziesięć niewiast założnic, które był zostawił, aby strzegły domu, oddał je pod straż, i żywił je, ale do nich nie wchodził; i były pod strażą aż do dnia śmierci swojej, we wdowim stanie. 4 Potem rzekł król do Amazy: Zbierz mi męże Judzkie za trzy dni; ty się też tu staw. 5 A tak poszedł Amaza, aby zebrał lud Judzki; lecz się zabawił nad czas naznaczony, który mu był naznaczył. 6 I rzekł Dawid do Abisajego: Teraz gorzej nam uczyni Seba, syn Bichry, niż Absalom; ty weźmij sługi pana twego, a goń go, by nie znalazł sobie miast obronnych, i nie uszedł z oczu naszych. 7 Tedy wyszli z nim mężowie Joabowi, i Chertczycy i Feletczycy, i rycerstwo, a wyszli z Jeruzalemu w pogoń za Sebą, synem Bichry. 8 A gdy byli u wielkiego kamienia, który jest w Gabaon, tedy im Amaza zabieżał. A Joab miał przepasaną szatę swą, w której chodził, a na niej pas z mieczem przypasany do biódr swoich w pochwach swych, którego snadnie mógł dobyć, i zaś schować. 9 I rzekł Joab do Amazy: się masz, bracie mój? I ujął ręką prawą Joab Amazę za brodę, go całować miał. 10 Ale Amaza nie postrzegł miecza, który był w ręce Joabowej: i przebił go nim pod piąte żebro, i wylał trzewa jego na ziemię, a tak za jadną raną umarł. A Joab i Abisaj, brat jego, szli w pogoń za Sebą, synem Bichry. 11 Tedy stanął jeden nad nim z sług Joabowych, i rzekł: Ktokolwiek jest życzliwy Joabowi, a ktokolwiek trzyma z Dawidem, niech idzie za Joabem. 12 Lecz Amaza walał się w krwi w pośród drogi. A widząc on mąż, się zastanawiał wszystek lud nad nim, zwlekł Amazę z drogi na pole, i przyrzucił go szatą, gdyż widział, że ktokolwiek szedł mimo niego, zastanawiał się. 13 A gdy był zwleczony z drogi, bieżał każdy mąż za Joabem, goniąc Sebę, syna Bichry. 14 Który już był przeszedł przez wszystkie pokolenia Izraelskie, aż do Abel i Betmaacha, ze wszystkimi Berymczykami, którzy się też byli zebrali, a szli za nim. 15 A gdy się tam ściągnęli, oblegli go w Abeli Betmaacha, i usypali szańce przeciw miastu, tak iż stali przed murem, a wszystek lud, który był z Joabem, usiłował obalić mury. 16 Wtem zawołała z miasta niektóra mądra: Słuchajcie, słuchajcie! rzeczcie proszę do Joaba: Przystąp sam, a rozmówię się z tobą. 17 Który gdy do niej przystąpił, rzekła mu ona niewiasta: Tyżeś jest Joab? I odpowiedział: Jestem. Tedy mu rzekła: Słuchaj słów służebnicy twojej; i odpowiedział: Słucham. 18 Przetoż rzekła, mówiąc: Powiadano przedtem, mówiąc: Koniecznie pytać się będą w Abelu, a tak się wszystko sprawi. 19 Jam jest miasto z spokojnych i wiernych w Izraelu, a ty szukasz, abyś zatracił miasto i matkę w Izraelu; chcesz zburzyć dziedzictwo Pańskie? 20 I odpowiedział jej Joab, mówiąc: Niedaj, niedaj mi tego Boże, abym miał podwrócić i zburzyć je. 21 Nie takci się rzecz ma. Ale mąż z góry Efraim, imieniem Seba, syn Bichry, podniósł rękę swą przeciw królowi Dawidowi; wydajcież go samego, a odciągnę od miasta. Zatem rzekła niewiasta do Jaoba: Oto głowę jego zrzucą do ciebie z muru. 22 A tak sprawiła to ona niewiasta u wszystkigo ludu mądrością swoją, że ściąwszy głowę Sebie, synowi Bichry, zrzucili ją do Jaoaba; który zatrąbił w trąbę, i rozeszli się wszyscy od miasta, każdy do namiotów swoich; Joab się też wrócił do króla do Jeruzalemu. 23 I był Joab nad wszystkiem wojskiem Izraelskiem, a Banajas, syn Jojady, nad Chretczykami i nad Feletczykami. 24 Adoram był poborcą, a Jozafat, syn Ahiluda, kanclerzem. 25 Seja pisarzem, a Sadok i Abijatar byli kapłanami. 26 Hira także Jairtczyk był u Dawida.

2 Sm 21

1 I był głód za dni Dawidowych przez trzy lata, jednego roku po drugim. szukał Dawid Pańskiego, któremu rzekł Pan: Dla Saula, i dla domu jego krwawego, pomordował Gabaonity. 2 Przyzwał tedy król Gabaonitów, i rzekł do nich: (A ci Gabaonitowie nie byli z synów Izraelskich, ale z ostatków Amorejczyków, którym byli synowie Izraelscy przysięgli, je usiłował Saul wyplenić z gorliwości swej dla synów Izraelskich i Judzkich.) 3 I rzekł Dawid do Gabaonitów: wam mam uczynić? a czem was ubłagać, abyście błogosławili dziedzictwu Pańskiemu? 4 I odpowiedzieli mu Gabaonitowie: Nie idzie nam o srebro ani o złoto z Saulem, i z domem jego, ani o to, żebyśmy zabili kogo w Izraelu. A on rzekł: Cokolwiek rzeczecie, uczynię wam. 5 Którzy rzekli do króla: Męża, który nas wygubił, i na tem był, aby nas do szczętu wytracił, żeby nas nic nie zostało we wszystkich granicach Izraelskich. 6 Wydajcie nam siedmiu mężów z synów jego, a powiesimy je Panu w Gabaa Saula, niekiedy wybranego Pańskiego. Tedy rzekł: Wydam. 7 Lecz sfolgował król Mefibosetowi, synowi Jonatana, syna Saulowego, dla przysięgi Pańskiej, która była między nimi, między Dawidem i między Jonatanem, synem Saulowym. 8 Ale wziął król dwóch synów Resfy, córki Ai, które porodziła Saulowi, Armoniego i Mefiboseta, i pięciu synów Micholi, córki Saulowej, które porodziła Adryjelowi, synowi Barsyla Meholatyckiego, 9 I wydał je w ręce Gabaonitów, i powiesili je na górze przed Panem. I umarli oni siedmiu , a pobici są w pierwsze dni żniwa, na początku żniwa jęczmiennego. 10 A wziąwszy Resfa, córka Ai, wór, ropostarła go na skale, na początku żniwa, ażby na nie kropił deszcz z nieba, i nie dopuszczała ptastwu powietrznemu, padać na nie we dnie, ani zwierzowi polnemu w nocy. 11 Tedy oznajmiono Dawidowi, co uczyniła Resfa, córka Ai, założnica Saulowa. 12 Przetoż szedłszy Dawid wziął kości Saulowe, i kości Jonatana, syna jego od starszych Jabez Galaadskiego, którzy je byli ukradli z ulicy Betsańskiej, je byli zawiesili Filistynowie dnia, gdy porazili Filistynowie Saula w Gielboe. 13 A tak wziął stamtąd kości Saulowe i kości Jonatana, syna jego; zebrano też kości powieszonych, 14 I pogrzebli kości Saulowe i Jonatana, syna jego, w ziemi Benjamina w Sela, grobie Cysa, ojca jego, a uczynili , co był król; a tak potem ubłagany był Bóg ziemi. 15 I była wojna między Filistynami i Izraelem; i ciągnął Dawid i słudzy jego z nim, a walczył przeciwko Filistynom, tak, że ustał Dawid. 16 Tedy Jesbibenob, który był z synów jednego olbrzyma, (a grot drzewca jego ważył trzy sta miedzi, a miał przepasany miecz nowy) umyślił był zabić Dawida. 17 Ale go ratował Abisaj, syn Sarwii, a raniwszy Filistyna zabił go. Przetoż przysięgli mężowie Dawidowi, mówiąc mu: Nie pójdziesz więcej z nami na wojnę, abyś nie zgasił pochodni Izraelskiej. 18 I stało się potem, że była znowu wojna w Gob z Filistynami, i zabił Sobochaj Husatycki Safa, który był z synów tegoż olbrzyma. 19 Była też jeszcze inna wojna w Gob z Filistynami, kędy zabił Elhana, syna Jaara Oregim, Betlehemczyk, brata Golijatowego z Giet, którego drzewce u włóczni było jako nawój tkacki. 20 jeszcze była wojna w Giet, kędy był mąż wielkiego wzrostu, mając po sześć palców u rąk swoich, i po sześć palców u nóg swoich, wszystkich dwadzieścia i cztery; a ten też był synem tegoż olbrzyma. 21 Ten gdy urągał Izraelowi, zabił go Jonatan, syn Samaa, brata Dawidowego. 22 Ci czterej byli synowie jednego olbrzyma z Giet, a ci polegli od ręki Dawidowej, i od ręki sług jego.

2 Sm 22

1 I mówił Dawid Panu słowa tej pieśni w on dzień, gdy go wybawił Pan z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowej. 2 I rzekł: Pan opoka moja i twierdza moja, i wybawiciel mój ze mną. 3 Bóg, skała moja, w nim będę ufał, tarcz moja, róg mego, podwyższenie moje, i ucieczka moja, mój, który mię od gwałtu wybawia. 4 Wzywałem Pana chwały godnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony. 5 ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię. 6 Boleści grobu ogarnęły mię, zachwyciły mię sidła śmierci. 7 W utrapieniu mojem wzywałem Pana, a do Boga mego wołałem, i wysłuchał z swego głos mój, a wołanie moje przyszło do uszów jego. 8 się wzruszyła, a zadrżała ziemia, a fundamenty nieba zatrząsnęły, i wzruszyły się dla gniewu jego. 9 Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego. 10 Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego. 11 I jeździł na Cherubinach, i latał, i widzian jest na skrzydłach wiatrowych. 12 Położył ciemność około siebie miasto , zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi. 13 Od jasności jego rozpaliły się węgle ogniste. 14 Zagrzmiał Pan z nieba, a najwyższy wydał głos swój. 15 Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je. 16 I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego. 17 Posławszy z wysokości, przyjął mię, wyrwał mię z wód wielkich. 18 Wybawił mię od nieprzyjaciela mego potężnego, od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię. 19 Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją. 20 I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał. 21 Oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich oddał mi, 22 Gdyżem strzegł dróg Pańskich, anim niezbożnie nie odstawał od Boga mego. 23 Albowiem wszystkie jego są przed obliczem mojem i ustawy jego, nie odstąpiłem od nich. 24 A będąc doskonały przed nim, wystrzegałem się mojej. 25 oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości mojej przed oblicznością oczu swych. 26 Z miłosiernym miłosiernie postępujesz, z mężem doskonałym doskonałym jesteś. 27 Z czystym czysty jesteś, a z przewrotnym surowie się obchodzisz. 28 Ale wybawiasz lud ubogi, a oczy twoje przed wyniosłymi opuszczasz. 29 Tyś pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje. 30 Bo w tobie przebiegłem wojsko, w Bogu moim przekroczyłem mur. 31 Droga Boża jest doskonała, wyrok Pański nader czysty, tarczą jest wszystkim, którzy w nim ufają. 32 Albowiem któż jest Bogiem oprócz Pana? a kto opoką oprócz Boga naszego? 33 Bóg jest mocą moją w wojsku, on czyni doskonałą drogę moję. 34 Równa nogi moje z jeleniemi, na wysokich miejscach moich stawia mię. 35 Ćwiczy ręce me do boju, tak że kruszę łuk miedziany ramiony swemi. 36 Albowiem dałeś mi tarcz zbawienia mego, a w cichości twojej rozmnożyłeś mię. 37 Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak się nie zachwiały kostki moje. 38 Goniłem nieprzyjacioły moje, i wytraciłem je, a nie wróciłem się, ażem je wyplenił. 39 I wyniszczyłem je, i poprzebijałem je, tak iż nie powstaną: upadli pod nogami mojemi. 40 Tyś mię przepasał mocą ku bitwie, a powaliłeś pod mię powstające przeciwko mnie. 41 podałeś mi szyję nieprzyjaciół moich, którzy mię mieli w nienawiści, i wykorzeniłem je. 42 Poglądali, ale nie był wybawiciel; wołali na Pana, ale ich nie wysłuchał. 43 I potarłem je jako proch ziemi, jako błoto na ulicach podeptawszy je, rozmiotałem je. 44 Tyś mię od sporu ludu mego wyrwał; zachowałeś mię, abym był głową narodów; lud, któregom nie znał, służy mi. 45 Synowie obcy kłamali mną, a skoro usłyszeli, byli mi posłuszni. 46 Synowie obcy opadali, a drżeli i w zamknieniu swem. 47 Żyje Pan, i błogosławiona skała moja; niechże będzie wywyższony Bóg, opoka zbawienia mego. 48 Bóg jest, który mi dawa , a podbija narody pod mię. 49 Który mię wywodzi od nieprzyjaciół moich, a nad tymi, którzy powstają przeciwko mnie, wywyższasz mię, od człowieka niepobożnego wybawiasz mię. 50 Przetoż będę cię wyznawał Panie między narodami; a imieniowi twemu śpiewać będę. 51 On jest wieżą zbawienia króla swego, a czyniący miłosierdzie nad pomazańcem swoim Dawidem, i nad nasieniem jego aż na wieki.

Słowniczek archaizmów (34)

tedy: wtedy, zatem
dziedzictwo, dziedzictwa: spadek, własność
jeruzalemie, jeruzalemu: Jerozolima
przeto, przetoż: dlatego
snać: może, być może
wszystek, wszystko, wszystkiem: cały, każdy
jakoż: a więc, jakże
jakoby: jak gdyby; żeby
iż: że
niewiasta: kobieta
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
przeczże: dlaczego
hetmanem: dowódca wojska
książęciem: przywódca, władca, wódz
oblicza, obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
acz: chociaż
wszakże: jednak, przecież
cóż: co
pospołu: razem
kędy: gdzie
onegoż: ten, tamten
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
zasię: zaś, natomiast
syklów: miara wagi srebra, ok. 11 g
nadto: ponadto
zbawienia: wybawienie
zbawiciel: ten, który wybawia
albowiem: ponieważ, bo
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
przybytku: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
sądy: wyroki Boże, przepisy
nieprawości: bezprawie, grzech
zaiste: naprawdę, zaprawdę
pomsty: zemsta; kara

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.