Biblia chronologicznie · Dzień 124 z 365
Dzień 124
Ps 38–40
Dzień 124 z 365
Psalm
Ps 38
1 Psalm Dawidowy ku przypominaniu. 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 3 strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. 4 nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego. 5 Bo moje przycisnęły głowę moję; jako ciężkie obciążyły mię. 6 Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego. 7 Skurczyłem się, i skrzywiłem się bardzo, na każdy dzień w żałobie chodzę. 8 Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem. 9 Zemdlałem, i startym jest bardzo, ryczę dla trwogi serca mego. 10 Panie! przed tobą jest żądość moja, a wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte. 11 Serce moje skacze; opuściła mię siła moja, a jasności oczów moich nie masz przy mnie. 12 Którzy mię miłują, i przyjaciele moi, stronią od ran moich, a powinowaci moi z daleka stoją. 13 I zastawili sidła ci, którzy szukają mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali. 14 Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera. 15 I stałem się jako człowiek, który nic nie słyszy, i niema odporu w ustach swoich. 16 Albowiem na cię, Panie! oczekuję; ty za mię odpowiesz, Panie, Boże mój! 17 Bom rzekł: Niechaj się nie cieszą ze mnie; gdyby szwankowała noga moja, niechaj się hardzie nie podnoszą przeciwko mnie. 18 Bom ja upadku bliski, a boleść moja jest przedemną. 19 , nieprawość moję wyznaję, a frasuję się dla grzechu mojego. 20 Ale nieprzyjaciele moi weselą się, zmacniają się, i rozmnażają się ci, którzy mię nienawidzą bez przyczyny: 21 A oddawając mi złem za dobre sprzeciwiają mi się, , że naśladuję tego, co jest dobrego. 22 Nie opuszczajże mię, Panie, Boże mój! nie oddalajże się odemnie. Pośpiesz na ratunek mój, Panie mego!
Ps 39
1 śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy. 2 Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną. 3 Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie; ale boleść moja bardziej się wzmagała. 4 Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim: 5 Daj mi poznać, Panie! dokończenie moje, i wymiar dni moich jaki jest, abym wiedział, jak długo trwać będę. 6 Otoś na dłoni wymierzył dni moje, a wiek mój jest jako nic przed tobą; zaprawdę szczerą marnością jest wszelki człowiek, choć najduższy. Sela. 7 Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze. 8 A teraz na oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem. 9 od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię. 10 Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił. 11 Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał. 12 Gdy ty gromiąc karzesz człowieka dla , niszczysz jako mól grzeczność jego; zaisteć marnością jest wszelki człowiek. Sela. 13 Wysłuchajże modlitwę moję, Panie! a wołanie moje przyjmij w uszy swoje, nie milcz na łzy moje; bomci ja przychodniem u ciebie, i komornikiem, jako wszyscy ojcowie moi. Sfolguj mi, abym się posilił, niżeli odejdę, a nie będzie mię.
Ps 40
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Z żądością oczekiwałem Pana; a skłonił się ku mnie, i wysłuchał wołanie moje; 3 I wyciągnął miecz z dołu szumiącego i z błota lgnącego, a postawił na skale nogi moje, i utwierdził kroki moje; 4 A włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu, co gdy wiele ich ogląda, ulękną się, a będą mieć nadzieję w Panu. 5 Błogosławiony człowiek, który pokłada w Panu nadzieję swoję, a nie ogląda się na hardych, ani na tych, którzy się unoszą za kłamstwem. 6 Wieleś uczynił, Panie, Boże mój! cudów twoich, a myśli twoich o nas nikt porządnie wyliczyć nie może przed tobą; chciałlibym je wypowiedzieć i wymówić, daleko ich więcej, niżby wypowiedziane być mogły. 7 Ofiary i obiaty nie chciałeś, aleś mi przekłół uszy; i ofiary za grzech nie żądałeś. 8 rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie; 9 Abym czynił wolę twoję, Boże mój! pragnę, twój jest w pośrodku wnętrzności moich. 10 Opowiadałem sprawiedliwość twoję w zgromadzeniu wielkiem; oto warg moich nie zawściągnąłem, ty wiesz, Panie! 11 Sprawiedliwości twojej nie ukryłem w pośród serca mego, prawdę twoję i twoje opowiadałem; nie taiłem miłosierdzia twego i prawdy twojej w zgromadzeniu wielkiem. 12 ty, Panie! nie zawściągaj odemnie litości twoich; miłosierdzie twoje i prawda twoja niech mię strzegą. 13 Albowiem ogarnęły mię nieszczęścia, którym liczby; doścignęły mię moje, tak, że przejrzeć nie mogę; rozmnożyły się nad włosy głowy mojej, a serce moje opuściło mię. 14 Raczże mię, Panie! wyrwać; o Panie! na ratunek mój pospiesz. 15 Niech będą pohańbieni, (a niech się zawstydzą wszyscy,) którzy szukają mojej, aby ją zatracili; niechajże się na wstecz cofną, a niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego. 16 Niech będą spustoszeni za to, ze mię shańbić usiłują, mówiąc mi: Ehej! ehej! 17 Ale niech się rozradują i rozweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i miłują zbawienie twoje; niech mówią zawżdy: Niechaj będzie Pan uwielbiony. Jamci wprawdzie ubogi i nędzny; aleć Pan myśli o mnie. Tyś jest pomocnikiem moim i wybawicielem moim; Boże mój! nie omieszkujże.
Słowniczek archaizmów (17)
- albowiem
- ponieważ, bo
- niemasz
- nie ma
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- brzemię
- ciężar; także: proroctwo
- wszystka
- cały, każdy
- duszy
- życie, osoba, człowiek
- zawżdy
- zawsze
- owszem
- przeciwnie; owszem
- przeto, przetoż
- dlatego
- zbawienie, zbawienia
- wybawienie
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- cóż
- co
- wnet
- zaraz
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- tedym
- wtedy, zatem
- zakon
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.