Biblia chronologicznie · Dzień 125 z 365
Dzień 125
Ps 41–44
Dzień 125 z 365
Psalm
Ps 41
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa. 2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan. 3 Pan go będzie strzegł, i żywić go będzie; błogosławony będzie na ziemi, ani go poda na wolę nieprzyjaciół jego. 4 Pan go posili na łożu niemocy jego; leżenie jego odmieni w chorobie jego. 5 Jam rzekł: Panie! zmiłuj się nademną, uzdrów moję, bom tobie zgrzeszył. 6 Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: Kiedyż umrze, a zginie imię jego? 7 też który z nich przychodzi, aby mię nawiedził, na zdradzie mówi; serce jego zgromadza sobie , a odszedłszy roznosi. 8 przeciwko mnie szepczą wszyscy, którzy mię mają w nienawiści, a myślą złe o mnie, 9 Mówiąc: się nań za niezbożność wylała, a się położył, więcej nie wstanie. 10 Także i ten, z którymem żył w pokoju, któremum ufał, który chleb mój jadał, podniósł piętę przeciwko mnie. 11 Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im. 12 A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie. 13 Ale ty w niewinności mojej wesprzesz mię i postawisz mię przed twojem na wieki. Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki. Amen, Amen.
Ps 42
1 śpiewakowi z synów Korego pieśń ćwicząca. 2 Jako jeleń krzyczy do strumieni wód, tak moja woła do ciebie, o Boże! 3 Pragnie dusza moja do Boga, do Boga żywego, mówiąc: Kiedyż przyjdę, a okażę się przed Bożem? 4 Łzy moje są mi miasto chleba we dnie i w nocy, gdy mi mówią co dzień: Kędyż jest Bóg twój? 5 Na to wspominając wylewam sam sobie duszę moję, żem bywał w poczcie innych, i chadzałem z nimi do domu Bożego, z wesołym głosem, i z chwałą, w mnóstwie weselących się. 6 się smucisz, duszo moja! a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; go jeszcze będę wysławiał za wielkie wybawienie twarzy jego. 7 Boże mój! dusza moja tęskni sobie we mnie; na cię wspominam w ziemi Jordańskiej i Hermońskiej, na górze Mizar. 8 Przepaść przepaści przyzywa, na szum upustów twoich: wszystkie powodzi twoje i nawałności twoje na mię się zwaliły. 9 we dnie udzieli mi Pan miłosierdzia swego, a w nocy piosnka jego będzie ze mną, i modlitwa do Boga mego. 10 Rzekę Bogu, skale mojej: Przeczżeś mię zapomniał? I czemu smutno chodzę dla uciśnienia od nieprzyjaciela? 11 Jest jako rana w kościach moich, gdy mi urągają nieprzyjaciele moi, mówiąc do mnie na każdy dzień: jest Bóg twój? Przeczże się smucisz, duszo moja? a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; albowiem go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.
Ps 43
1 Sądź mię, o Boże! a ujmij się o sprawę moję; od narodu niemiłosiernego, i od człowieka zdradliwego i niezbożnego wyrwij mię; 2 Boś ty jest Bóg siły mojej. Przeczżeś mię odrzucił? a smutno chodzę dla uciśnienia od nieprzyjaciela? 3 Ześlij światłość twoję, i prawdę twoję; te mię poprowadzą, i wprowadzą mię na świętą górę twoję, i do przybytków twoich, 4 Abym przystąpił do ołtarza Bożego, do Boga wesela i radości mojej; i będę cię wysławiał na harfie, o Boże, Boże mój! 5 Przeczże się smucisz, duszo moja, a przecz trwożysz sobą we mnie? Czekaj na Boga, go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.
Ps 44
1 śpiewakowi z synów Korego psalm nauczający. 2 Boże! uszami naszemi słyszeliśmy; ojcowie nasi powiadali nam o sprawach, któreś czynił za dni ich, za dni starodawnych. 3 Tyś ręką swą wypędził pogan, a onycheś wszczepił; wytraciłeś narody, a onycheś rozkrzewił. 4 Bo nie przez miecz swój posiedli ziemię, i ramię ich nie wybawiło ich, ale prawica twoja i ramię twoje, a światłość twego, , żeś ich upodobał sobie. 5 Tyś sam król mój, o Boże! sprawże wielkie wybawienie . 6 Przez cię nieprzyjaciół naszych porażaliśmy; w imieniu twojem deptaliśmy powstawających przeciwko nam. 7 Bom w łuku moim nie ufał, ani miecz mój obronił mię; 8 Aleś nas ty wybawiał od nieprzyjaciół naszych, a nienawidzących nas zawstydzałeś. 9 Przetoż chlubimy się w tobie, Boże! na każdy dzień, a imię twoje na wieki wysławiamy. Sela. 10 Ale teraz odrzuciłeś i zawstydziłeś nas, a nie wychodzisz z wojskami naszemi. 11 Sprawiłeś, żeśmy tył podali nieprzyjacielowi, a ci, którzy nas mają w nienawiści, rozchwycili między się dobra nasze. 12 Podałeś nas jako owce na żer, a między pogan rozproszyłeś nas. 13 Sprzedałeś lud twój za nic, a nie podniosłeś ceny ich. 14 Podałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są około nas. 15 Wystawiłeś nas na przypowieść między poganami, tak, że nad nami narody głową kiwają. 16 Na każdy dzień wstyd mój jest przedemną, a hańba twarzy mojej okrywa mię. 17 Dla głosu tego, który mię sromoci i potwarza, dla nieprzyjaciela, i tego, który się mści. 18 To przyszło na nas; a wżdyśmy cię nie zapomnieli, aniśmy wzruszyli przymierza twego. 19 Nie cofnęło się nazad serce nasze, ani się uchyliły kroki nasze od ścieżki twojej, 20 Chociażeś nas był potarł, wrzuciwszy nas na miejsce smoków, i okryłeś nas cieniem śmierci. 21 Byśmyć byli zapomnieli imienia Boga naszego, a podnieśli ręce nasze do Boga cudzego, 22 Iazliby się był Bóg o tem nie pytał? gdyż on wie skrytości serca. 23 Aleć nas dla ciebie zabijają na każdy dzień; poczytają nas jako owce na rzeź zgotowane. 24 Ocuć się; śpisz, Panie! Przebudź się, nie odrzucaj nas na wieki. 25 Przeczże oblicze twoje ukrywasz, a zapominasz utrapienia naszego i ucisku naszego? 26 potłoczona jest aż do prochu nasza, a przylgnął do ziemi nasz. Powstańże na ratunek nasz, a odkup nas dla miłosierdzia twego.
Słowniczek archaizmów (19)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- wszystko
- cały, każdy
- dusza, duszę
- życie, osoba, człowiek
- wżdy
- jednak, mimo to
- jeźli
- jeśli
- tedy
- wtedy, zatem
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- precz
- daleko, na zewnątrz
- społem
- razem
- pomsta
- zemsta; kara
- iż
- że
- oblicze, oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- przecz, przeczże
- dlaczego
- albowiem
- ponieważ, bo
- przeto, przetoż
- dlatego
- wszakże
- jednak, przecież
- żywot, żywota
- życie; także: łono, brzuch
- kędy
- gdzie
- jakóbowi
- Jakub
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.