Dzień 16

Hi 38–41

Dzień 16 z 365

Stary Testament

Hi 38–41

Hi 38

1 odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł: 2 Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi? 3 Przepasz teraz jako mąż biodra swoje, a będę cię pytał, a ty mi daj sprawę. 4 Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum. 5 Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął? 6 Na czem są podstawki jej ugruntowane? albo kto założył kamień jej węgielny? 7 Gdy śpiewały gwiazdy zaranne, a weselili się wszyscy synowie Boży. 8 Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, z wychodząc? 9 Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego; 10 Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego, 11 I rzekłem: Aż dotąd wychodzić będziesz, a dalej nie postąpisz, a tu położysz nadęte wały twoje. 12 Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej? 13 Aby ogarnęła kończyny ziemi, a byli z niej wyrzuceni . 14 Aby się odmieniała jako glina, do której pieczęć przykładają, a oni aby się stali jako szatą nakryci. 15 I aby była zawściągniona od niepobożnych światłość ich, a ramię wysokie było pokruszone. 16 Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się? 17 odkryte są tobie bramy śmierci? bramy cienia śmierci widziałżeś? 18 Izaliś rozumem twym doszedł szerokości ziemi? Powiedz mi, to wiesz? 19 Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje? 20 Abyś ją ująwszy odprowadził do granicy jej, ponieważ zrozumiewasz ścieszki do domu jej. 21 Wiedziałżeś na on czas, żeś się miał urodzić? i liczba dni twoich jak wielka być miała? 22 Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli? 23 Które zatrzymywam na czas ucisku, na dzień bitwy i wojny. 24 Którąż się drogą dzieli światłość, i gdzie się rozchodzi wiatr wschodni po ziemi? 25 Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów? 26 Aby szedł deszcz na ziemię, w której nikt nie mieszka, i na pustynię, gdzie człowieka; 27 Aby nasycił miejsce puste i niepłodne, a wywiódł z niego zieloną trawę. 28 Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi? 29 Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi? 30 się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza. 31 Możeszże związać jasne gwiazdy Bab? albo związek Oryjona rozerwać? 32 Izali wywiedziesz gwiazdy południowe czasu swego, albo Wóz niebieski z gwiazdami jego powiedziesz? 33 I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi? 34 Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła? 35 Izali możesz wypuścić błyskawice, aby przyszły, i rzekłyć: Otośmy? 36 Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość? 37 Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi? 38 Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?

Hi 39

1 lwowi łup łowisz, a lwiąt napełniasz? 2 Gdy się tulą w jaskiniach swoich, i czyhają w cieniu jam swoich? 3 Któż gotuje krukowi pokarm jego, gdy dzieci jego do Boga wołają a tułają się, nie mając pokarmu? 4 Izali wiesz czas rodzenia kóz skalnych, a kiedy rodzą łanie, postrzegłżeś? 5 Możeszże zliczyć miesiące, jako długo płód noszą? a czas rodzenia ich wieszże? 6 Jako się kurczą, płód swój wyciskają, a rozstępując się z boleścią go pozbywają; 7 Jako moc biorą dzieci ich, i odchowywują się po zbożach, a odszedłszy nie wracają się do nich. 8 Któż wypuścił osła dzikiego na wolność? a pęta osła dzikiego któż rozwiązał? 9 Któremu dał pustynię miasto domu jego, a miasto mieszkania jego miejsca słone. 10 On się naśmiewa ze zgrai miejskiej, a na głos tego, co go goni, nic niedba. 11 Patrzy po górach pastwy, a wszelkiej zielonej trawy szuka. 12 Izalić będzie chciał jednorożec służyć, albo będzie nocował u jaśli twoich? 13 Izali możesz zaprządz w powróz swój jednorożca do orania? izali powleka będzie brózdy za tobą? 14 Izali się spuścisz nań, , że wielka moc jego? albo poruczyszli mu robotę twoję? 15 Powierzyszże mu się, żeby zwiózł twoje, a do gumna twojego zgromadził? 16 Izaliś dał pawiowi piękne skrzydła, a pierze bocianowi i strusiowi? 17 Który niesie na ziemi jajka swoje, a w prochu ogrzewa je. 18 A nie pomni na to, że je noga zetrzeć, a zwierzę polne zdeptać może. 19 Zatwardza się przeciwko dzieciom swoim, nie były jego, a żeby nie była próżna praca jego, nie obawia się. 20 Bo mu nie dał Bóg mądrości, i nie udzielił mu wyrozumienia. 21 Według czasu podnosi się ku górze, a naśmiewa się z konia i z jeźdźca jego. 22 Izali możesz dać koniowi moc? izali rzaniem ozdobisz szyję jego? 23 Izali go ustraszysz jako szarańczę? i chrapanie nozdrzy jego jest straszne. 24 Kopie dół, a weseli się w mocy swej, i bieży przeciwko zbrojnym. 25 Śmieje się z postrachu, a ani się lęka, ani nazad ustępuje przed ostrzem miecza. 26 Choć na nim chrzęści sajdak, i błyszczy się oszczep, i drzewce. 27 Z grzmotem i z gniewem kopie ziemię, a nie stoi spokojnie na głos trąby. 28 Między trąbami poryza, a z daleka czuje bitwę, krzyk , i wołanie. 29 Izali według twego rozumu lata jastrząb, i rozciąga skrzydła swe ku południowi? 30 Izali na twoje wzbija się orzeł w górę, i składa na wysokich miejscach gniazdo swoje? Na opoce mieszka, i bawi się na ostrej skale, jako na zamku. Stamtąd upatruje sobie pokarm, a daleko oczy jego widzą. Dzieci też jego piją krew, a gdzie są pobici, tam on jest. A tak odpowiedział Pan Ijobowi, i rzekł: Izali ten, co wiedzie spór z Wszechmogącym, uczyć go będzie? a kto chce strofować Boga, niech na to odpowie. Zatem odpowiedział Panu, i rzekł: Otom ja lichy, ci mam odpowiedzieć? Rękę moję włożę na usta moje. Mówiłem raz i drugi, ale więcej nie odpowiem, i nic więcej nie przydam.

Hi 40

1 odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł: 2 Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę; 3 wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił? 4 Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on? 5 Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się. 6 Rozpostrzyj gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go. 7 Spojrzyjże na każdego hardego a skróć go, a zetrzyj na miejscu ich. 8 Zakryj ich w prochu, a ich zawiąż w skrytości. 9 Tedyć i Ja przyznam, że cię może zachować prawica twoja. 10 Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół. 11 Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego. 12 Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli. 13 Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny. 14 On jest przedniejszym z uczynków Bożych; który go uczynił, sam nań natrzeć może mieczem swoim. 15 Jemuć pastwę góry przynoszą, a zwierz polny tam igra. 16 Pod cienistem drzewem lega w skrytościach trzciny i błota. 17 Okrywają go drzewa cieniste cieniem swoim, a ogarniają go wierzby nad potokami. 18 Oto zatrzymuje strumień, że się nie spieszy; tuszy sobie, Jordan wypije gębą swoją. 19 Azali go kto przed oczyma jego ułapi? albo powrozy przeciągnie przez nozdrze jego? 20 Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego? 21 Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego? 22 Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie? 23 Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego? 24 Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim? Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców? Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego? Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę. Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?

Hi 41

1 tak śmiałego, coby go obudził; któż się stawi przed twarzą moją? 2 Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod niebem, moje jest. 3 Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego. 4 Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego? 5 Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego. 6 Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone. 7 Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie. 8 Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się. 9 Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy. 10 Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się. 11 Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła. 12 Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi. 13 W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka. 14 Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza. 15 Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego. 16 Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się. 17 Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz. 18 Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe. 19 Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy. 20 Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią. 21 Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie. 22 Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu. 23 Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, przepaść ma siwiznę. 24 Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi. 25 Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

Słowniczek archaizmów (21)

tedy: wtedy, zatem
pospołu, wespół: razem
jakoby: jak gdyby; żeby
żywot, żywota: życie; także: łono, brzuch
iż, iżby: że
niepobożni, niepobożnych: bezbożni
azaż, izali: czyż? (pytanie retoryczne)
jeźli: jeśli
wszystek, wszystko, wszystkiem: cały, każdy
niemasz: nie ma
jakoż: a więc, jakże
przeto: dlatego
nasienie: potomstwo
owszem: przeciwnie; owszem
książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
rozkazanie: polecić, nakazać; polecenie
ijob: Hiob
cóż: co
nadto: ponadto
popędliwość: gniew, porywczość
oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.