Biblia chronologicznie · Dzień 194 z 365
Dzień 194
Iz 32–34
Dzień 194 z 365
Stary Testament
Iz 32
1 Oto król będzie królował w sprawiedliwości, a w sądzie panować będą. 2 Bo mąż on będzie jako zasłona od wiatru, i jako zakrycie przed powodzią; jako strumienie wód na miejscu suchem, jako cień skały wielkiej w ziemi upragnionej; 3 I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą. 4 Serce głupich zrozumie , a język jąkających się prędko i rzetelnie mówić będzie. 5 I nie będą więcej zwać nieszlachetnego szlachetnym, a skąpy nie będzie słyną szczodrym. 6 , że nieszlachetny o nieszlachetności mówi, a serce jego zmyśla , aby wykonał obłudność, a mówił przeciwko Panu zdrożnie; aby wyniszczył łaknącego, a napój pragnącego odjął. 7 Skąpego też usiłowania złe są: bo chytrze obmyśla, wniwecz obrócił utrapionych słowy kłamliwemi, i mówił przeciwko nędznemu przed sądem. 8 Ale szczodrobliwy o szczodrobliwości myśli, a przy szczodrobliwości stać będzie. 9 spokojne! powstańcie, słuchajcie głosu mego; córki bezpieczne! bierzcie w uszy swe powieści moje. 10 Przez wiele dni i lat trwożyć się będziecie, wy bezpieczne! ustanie zbieranie wina, a sprzątania urodzajów nie będzie. 11 Zatrwożcie się, a ulęknijcie się, bezpieczne! zewleczcie się, i obnażcie się, a przepaszcie biodra wasze. 12 Kwiląc nad piersiami, nad rolami rozkosznemi, i nad winną macicą urodzajną. 13 Na ziemi ludu mojego ciernie i oset wyrośnie, , na wszystkich domach wesołych miasta radującego się. 14 Albowiem pałac opuszczony będzie, huk miasta ustanie, zamek i baszty jaskiniami zostaną aż na wieki, na radość dzikim osłom i na pastwiska trzodom. 15 Póki nie będzie wylany na nas duch z wysokości, a nie obróci się pustynia w pole urodzajne, a pole urodzajne za las poczytane nie będzie. 16 I będzie sąd przemieszkiwał na puszczy, a sprawiedliwość pole urodzajne osiądzie. 17 I będzie pokój dzieło sprawiedliwości, a skutek sprawiedliwości i bezpieczność aż na wieki. 18 Bo będzie mieszkał lud mój w pokoju, i w przybytkach bezpiecznych, i w odpoczywaniu spokojnem. 19 Choćby i grad spadł na las, a miasto bardzo poniżone było. 20 Błogosławieni jesteście, którzy siejecie na wszelakich miejscach urodzajnych, wpuszczając tam woły i osły.
Iz 33
1 Biada tobie, który łupisz, chociażeś sam nie złupiony, i który zdradzasz, chociażeś sam nie był zdradzony! Gdy łupić przestaniesz, będziesz też złupiony; gdy zdradzać przestaniesz, będą cię też zdradzać. 2 Panie! zmiłuj się nad nami, ciebie oczekujemy. Bądź ramieniem swoich na każdy poranek, a zbawieniem naszem czasu utrapienia. 3 Przed głosem ogromnym rozpierzchną się narody; przed wywyższeniem twojem rozproszą się poganie. 4 I będą zebrane łupy wasze, jako zbierają chrząszcze; a jako przypada szarańcza, tak oni przypadną na nie. 5 Pan będzie wywyższony, bo mieszka na wysokości; napełni sądem i sprawiedliwością. 6 Mądrość i będą utwierdzeniem czasów twoich, siłą i obfitem zbawieniem twem, a Pańska skarbem twoim. 7 Oto mocarze ich wołają na dworze, posłowie pokoju gorzko płaczą. 8 Spustoszały drogi, przestano ścieszką chodzić; złamał przymierze, znieważył miasta, a człowieka za nic sobie nie ma. 9 Płakała i zwątlała ziemia; zawstydzony jest Liban i uwiądł; Saron się stał jako pustynia, i otłuczono Basan i Karmel. 10 Teraz powstanę, mówi Pan, teraz się wywyższę, teraz się podniosę. 11 Począwszy słomę, urodzicie mierzwę; duch wasz was pożre jako ogień. 12 I będą narody, jako wypalone wapno; będą jako ciernie wycięte, ogniem spalone. 13 Słuchajcie, którzyście daleko, com uczynił, a bliscy poznajcie moc moję. 14 Zlękli się na Syonie grzesznicy, strach zdjął obłudników mówiących: Któż z nas ostać się może przed ogniem pożerającym? Któż z nas ostać się może przed płomieniem wiecznym? 15 Ten, który chodzi w sprawiedliwości, a mówi, co jest prawego; który się zyskiem niesprawiedliwym brzydzi; który otrząsa ręce swe, aby darów nie brał; który zatula uszy swe, aby nie słuchał o rozlaniu krwi, i zamruża oczy swoje, aby nie patrzał na złe: 16 Ten na wysokościach mieszkać będzie, zamki na skałach będą ucieczką jego; chleb jego dany mu będzie, wody jego nie ustaną. 17 Króla w piękności jego oglądają oczy twoje, ujrzą i ziemię daleką. 18 Serce twoje będzie rozmyślało o starchu, mówiąc: Gdzie teraz jest pisarz? gdzież teraz jest poborca? gdzież jest obliczający wieże? 19 Ludu okrutnego nie oglądasz, ludu głębokiej , któregoś nie słyszał, i języka obcego, któregobyś nie rozumiał. 20 Wejrzyj na Syon, miasto uroczystych swiąt naszych, oczy twoje niechaj patrzą na , na mieszkanie spokojne, na namiot,który nie będzie przeniesion; kołki jego na wieki się nie poruszą, a żaden powróz jego nie zerwie się, 21 , że nam na tem miejscu Pan wielmożny jest rzekami strumieni szerokich, po których nie pójdą z wiosłami, ani okręt wielki po nich przechodzić będzie. 22 Bo Pan jest sędzia nasz, Pan zakonodawca nasz; Pan król nasz; on nas zbawi. 23 Osłabiały powrozy twoje, nie będą mogły w klubie zatrzymać masztu twego, ani rozciągną żaglów. rozdzielone będą łupy korzyści wielkiej, że i chromi rozchwycą łupy. 24 A nie rzecze żaden z obywateli: Zachorowałem; lud, który mieszka w nim, uwolniony będzie od .
Iz 34
1 Przystąpcie, narody! ku słuchaniu, a wy ludzie pilnie uważajcie! Niech słucha ziemia, i pełność jej, okrąg ziemi, i , co się rodzi na niej. 2 Bo rozgniewanie Pańskie jest na wszystkie narody, a jego na wszystko wojsko ich; wytraci je jako przeklęte, a poda je na zabicie. 3 I będą wyrzuceni pobici ich, a z trupów ich smród , a krew ich z gór popłynie. 4 I niszczeć będzie wszystko wojsko niebieskie, a niebiosa jako księgi zwinione będą, i wszystko wojsko ich opadnie, jako opada liść z winnej macicy, i jako opada niedojrzały owoc z figowego drzewa. 5 opojony jest na niebie miecz mój; oto zstąpi na Edomczyków, i na sąd ludu przeklętego odemnie. 6 Miecz Pański pełny będzie krwi, utłuści się w łoju i we krwi baranków i kozłów, w łoju nerek baranich; bo ofiara Pańska będzie w Bocra, a porażka wielka w ziemi Edomskiej. 7 Zstąpią z nimi i jednorożce, i byki z wołami, i opojona będzie krwią ziemia ich, a proch ich będzie opojony tukiem. 8 Albowiem to dzień Pańskiej będzie, i rok odpłaty, aby się pomszczono Syonu. 9 I obrócą się potoki jej w smołę, a proch jej w siarkę, a ziemia jej obróci się w smołę gorejącą; 10 Ani w nocy ani we dnie nie zagaśnie, na wieki będzie występował dym jej; od narodu do narodu pustą zostanie; na wieki wieczne nie będzie, ktoby szedł przez nią. 11 Ale ją pelikan i bąk posiędą, a sowa i kruk mieszkać w niej będą; i rozciągnie po niej sznur spustoszenia, i wagi próżności. 12 Szlachty jej na królestwo wzywać będą, ale nie będzie tam żadnego; bo wszyscy jej wniwecz się obrócą. 13 I urosną na pałacach ich ciernie, pokrzywy i oset na zamkach ich; i będzie przybytkiem smoków, a mieszkaniem strusiów. 14 Tam się będą potykały dzikie zwierzęta z koczkodanami, i pokusa jedna drugiej ozywać się będzie; tam leżeć będzie jędza, a znajdzie sobie . 15 Tam sobie sęp gniazdo uczyni, zniesie jajka, i wylęże, a schowa pod cień swój; tamże się zlecą kanie jedna do drugiej. 16 Szukajcież w księgach Pańskich, a czytajcie; ani z tych nie uchybi, a jedno bez drugiego nie będzie; albowiem usta Pańskie to rozkazały, a duch jego sam zgromadzi je. 17 Bo im on los rzucił, a ręka jego onę im sznurem rozmierzyła; aż na wieki dziedzicznie ją posiądą, od narodu do narodu mieszkać w niej będą.
Słowniczek archaizmów (21)
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- umiejętność
- wiedza, poznanie
- przeto
- dlatego
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- niewiasty
- kobieta
- albowiem
- ponieważ, bo
- owszem
- przeciwnie; owszem
- odpocznienie
- odpoczynek
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- syon, syonie
- Syjon (Jerozolima)
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- jeruzalem
- Jerozolima
- tedy
- wtedy, zatem
- wszystko
- cały, każdy
- popędliwość
- gniew, porywczość
- wynijdzie
- wyjdzie
- pomsty
- zemsta; kara
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.