Biblia chronologicznie · Dzień 264 z 365
Dzień 264
Iz 47–49
Dzień 264 z 365
Stary Testament
Iz 47
1 Zstąp, a usiądź w prochu, panno, córko Babilońska! siądź na ziemi, a nie na , córko Chaldejska! bo cię nie będą więcej nazywać kochanką i rozkosznicą. 2 Weźmij żarna, a miel mąkę; odkryj warkocze swoje, obnaż nogi, odkryj golenie, brnij przez rzekę. 3 Odkryta będzie nagość twoja, a hańba twoja widziana będzie; wezmę pomstę z ciebie, a nie dam się nikomu zahamować. 4 To mówi odkupiciel nasz, imię jego Pan zastępów, Święty Izraelski. 5 Siedź milcząc, a do ciemności, córko Chaldejska! bo cię więcej nie będą nazywać panią królestw. 6 Rozgniewałem się był na lud mój, splugawiłem moje, a dałem je w ręce twoje; aleś im ty nie okazała miłosierdzia, i starców obciążałaś jarzmem twojem bardzo, 7 I rzekłaś: Na wieki panią będę; i tak nie przypuściłaś tego do serca swego, aniś sobie przywodziła na pamięć dokończenia tego. 8 słuchaj tego teraz, rozkosznico! (która mieszkasz bezpiecznie, a mówisz w sercu swem: Jam jest, a oprócz mnie innej, nie będę wdową, ani uznam sieroctwa;) 9 Że to oboje przyjdzie na cię nagle dnia jednego, sieroctwo i wdowstwo, a doskonale przypanie na cię dla mnóstwa guseł twoich, i dla wielkości czarów twoich. 10 Bo ufasz w złości twojej, a mówisz: Nie widzi mię nikt. Mądrość twoja i twoja, ta cię przewrotną uczyniła, abyś mówiła w sercu swem: Jam jest, a niemasz oprócz mnie innej. 11 Dlatego przyjdzie na cię złe, którego wyjścia nie wiesz, i przypadnie na cię bieda, której nie będziesz mogła zbyć; a przyjdzie na cię nagle spustoszenie, nim wzwiesz. 12 Stańże teraz z czarami swemi, i z mnóstwem guseł twoich, któremiś się parała od młodości twojej, azażbyś co sobie mogła pomódz, albo się czem zmocnić. 13 Ustawasz z mnóstwem rad twoich; niechajże teraz staną praktykarze, którzy się przypatrują gwiazdom, którzy dawają znać, co ma być każdego miesiąca, a niech cię wybawią z tego, co ma przyjść na cię. 14 Oto są jako plewa; ogień popali ich, nie wybawią ani swej z mocy płomienia; nie zostanie węgla do ogrzania się, ani ognia, coby posiedzieć przy nim. 15 Takci się stanie kupcom twoim, z którymiś się zabawiała od młodości twojej: każdy się z nich w swą stronę uda, nie będzie, ktoby cię wybawił.
Iz 48
1 Słuchajcie tego, domie Jakóbowy! którzy się nazywacie imieniem Izraelowem, a poszliście z wód Judzkich; którzy przysięgacie przez imię Pańskie, a Boga Izraelskiego przypominacie, ale nie w prawdzie ani w sprawiedliwości; 2 od miasta świętego mianujecie się, a na Bogu Izraelskim spolegacie, Pan zastępów imię jego. 3 Pierwsze rzeczy z dawnam opowiadał, a co z ust moich wyszło i com ogłaszał, naglem czynił, i przychodziło. 4 Wiedziałem, żeś ty twardy, a szyja twoja żyłą żelazną, a czoło twoje miedziane. 5 oznajmiałem ci z dawna; niż się co stało, ogłaszałem, byś nie rzekł: mój uczynił to, a obraz mój albo ulanie moje rozkazało to. 6 Słyszałeś o tem, spojrzyjże na to ; a wy tego nie opowiecie? Teraz już ogłaszam nowe i tajemne rzeczy, i o którycheś nie wiedział. 7 Teraz stworzone są, a nie czasu, o którycheś przed tym dniem nic nie słyszał, byś snać nie rzekł: Otom wiedział o tem. 8 aniś słyszał, aniś wiedział; ani się to w on czas doniosło ucha twego; bom wiedział, że zapewne wystąpisz, a że przestępcą będziesz zaraz z matki twojej. 9 Dla imienia mego zatrzymam moję, a dla chwały mojej zahamuję gniew przeciwko tobie, abym cię nie wygładził. 10 Oto wypławię cię, ale nie jako srebro; przebiorę cię w piecu utrapienia. 11 Sam dla siebie, dla siebie to uczynię; bo jakożby miało być splugawione imię moje? chwały mojej nie dam innemu. 12 Słuchaj mię, Jakóbie i Izraelu, wezwany mój! Jam jest, Jam pierwszy, Jam i ostateczny. 13 A ręka moja założyła ziemię, i prawica moja piędzią rozmierzyła niebiosa; zawołałem je, a zaraz stanęły. 14 Zbierzcie się wszyscy, a słuchajcie. Któż z nich to opowiedział? Pan umiłował go, on wykona wolę jego nad Babilonem, a ramię jego przeciw Chaldejczykom. 15 Ja, Jam mówił; przetoż wezwę go, go, a poszczęści mu się droga jego. 16 Przybliżcie się do mnie, a słuchajcie tego! Nie mówiłem od początku w skrytości; ale od onegoż czasu, którego się to działo, tamem był. A teraz panujący Pan posłał mię, i duch jego. 17 Tak mówi Pan, odkupiciel twój, Święty Izraelski: Jam Pan, Bóg twój, który cię uczę, abyś postępował; a prowadzę cię drogą, po której chodzić masz. 18 Obyżeś był pilnował przykazania mego! byłby jako rzeka pokój twój, a sprawiedliwość twoja jako wały morskie; 19 A twoje byłoby jako piasek, a płód żywota twego jako drzastwo jego; a nie byłoby wycięte ani wygładzone imię jego przed mojem. 20 Wynijdźcie z Babilonu, ucieczcie od Chaldejczyków; głosem to rozsławiajcie, rozgłaszajcie to, roznaszajcie to, aż do kończyn ziemi; mówcie: Pan odkupił sługę swego . 21 Nie upragną, gdy ich przez pustynie powiedzie; wody z skały wywiedzie im; bo rozszczepi opokę, i wypłyną wody. 22 pokoju niepobożnym, mówi Pan.
Iz 49
1 Słuchajcie mię wyspy, a narody dalekie pilnujcie! Pan zaraz z wezwał mię, zaraz z żywota matki mojej uczynił wzmiankę imienia mego: 2 I uczynił usta moje jako miecz ostry, w cieniu ręki swej zakrył mię, a uczyniwszy mię strzałą wypolerowaną, do sajdaku swego schował mię; 3 I rzekł mi: Sługaś ty mój, w Izraelu tobą się chlubić będę. 4 A Jam rzekł: Nadarmom pracował, próżnom i daremnie zniszczył siłę moję; sąd mój jest u Pana, a praca moja u Boga mego. 5 A teraz mówi Pan, który mię zaraz z żywota za sługę sobie utworzył, abym zaś do niego . (Choćby Izrael nie był zebrany, sławnym jednak będę przed oczyma Pańskiemi; Bóg mój jest siłą moją.) 6 I rzekł: Małoby mi to było, abyś mi był sługą ku podźwignieniu pokoleń Jakóbowych, i ku nawróceniu ostatków z Izraela; dałem cię za światłość poganom, abyś był zbawieniem mojem aż do kończyn ziemi. 7 Tak mówi Pan, odkupiciel Izraelowy, Święty jego, do tego, którym każdy gardzi, a którym się brzydzą narody, do sługi panujących: Królowie widząc cię powstaną, a kłaniać ci się będą dla Pana, który jest wierny, dla Świętego Izraelskiego, który cię obrał. 8 Tak mówi Pan: Czasu przyjemnego wysłucham cię, a w dzień poratuję cię; strzedz cię będę, i dam cię za przymierze ludowi, abyś utwierdził ziemię, a podał w osiadłość spustoszałe; 9 Abyś mówił więźniom: Wynijdźcie; a tym, co są w ciemnościach: Okażcie się. Podle dróg paść się będą, a po wszystkich miejscach wysokich będą pastwiska ich. 10 Nie będą łaknąć, ani pragnąć, i nie uderzy na nich gorącość, ani słońce, bo ten, który ma litość nad nimi, poprowadzi ich, i podle źródeł wód powiedzie ich. 11 Nadto sposobię na wszystkich górach moich drogę, a gościńce moje będą powyższone. 12 Oto ci z daleka przyjdą, a oto drudzy od północy i od morza, a drudzy z ziemi Synim. 13 Śpiewajcie niebiosa, rozraduj się ziemio, i głośno zabrzmijcie góry! albowiem Pan pocieszył lud swój, a nad ubogimi swoimi zmiłował się. 14 Ale rzekł: Opuścił mię Pan, a Pan zapomniał na mię. 15 może zapomnieć niemowlątka swego, aby się nie zlitowała nad płodem żywota swego? A choćby też i one zapomniały, wszakże Ja ciebie nie zapomnę. 16 Oto na dłoniach swoich wyrysowałem cię; mury twoje są przedemną. 17 Pospieszą się do ciebie synowie twoi, a ci, którzy cię burzyli i kazili, odejdą od ciebie. 18 Podnieś w około oczy swe, a ; ci wszyscy zgromadziwszy się przyjdą do ciebie. Jakom żywy Ja, mówi Pan, że tymi wszystkimi jako ochędóstwem przyodziejesz się, i obłożysz się nimi jako oblubienica; 19 Przeto, że pustynie twoje, i spustoszałe miejsca twoje, i ziemia zburzenia twego teraz będą ciasne dla obywateli, gdyż oddaleni będą ci, którzy cię pożerali. 20 Tak, że rzeką w uszy twoje synowie sieroctwa twego: Ciasne mi jest to miejsce; ustąpże mi, abym mieszkać mógł. 21 I rzeczesz w sercu swem: Któż mi tych napłodził? bom ja była osierociała, i samotna, wygnanam była, i tułałam się; któż tych odchował? Otom Ja tylko sama pozostała była, gdzież ci byli? 22 Tak mówi panujący Pan: Oto wzniosę na narody rękę moję, a do ludzi podniosę choręgiew moję, aby przynieśli synów twoich na ręku, i córki twoje aby na ramionach przynoszone były. 23 I będą królowie piastunami twoimi, a księżny ich mamkami twemi; twarzą ku ziemi kłaniać ci się będą, i proch nóg twoich lizać będą; a dowiesz się, żem Ja Pan, a nie bywają zawstydzeni, którzy na mię oczekują. 24 I rzeczesz: Izali korzyść od mocarza odjęta będzie? Izali pojmany lud sprawiedliwego wybawiony będzie? 25 , tak mówi Pan: I pojmany lud mocarzowi odjęty będzie, i korzyść okrutnikowi wydarta będzie; albowiem przeciwnikowi twemu Ja się sprzeciwię, a synów twoich Ja wyswobodzę. 26 I tych, którzy cię pustoszą, własnem ich ciałem nakarmię, a krwią swoją jako moszczem upiją się. I pozna wszelkie ciało, żem Ja Pan, twój, i odkupiciel twój, mocny Jakóbowy.
Słowniczek archaizmów (34)
- stolicy
- tron (także: stolica)
- wnijdź
- wejdzie, wejść
- dziedzictwo, dziedzictwa
- spadek, własność
- przeto, przetoż
- dlatego
- niemasz
- nie ma
- umiejętność
- wiedza, poznanie
- snać
- może, być może
- duszy
- życie, osoba, człowiek
- aczkolwiek
- chociaż
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- bałwan
- bożek, posąg bałwochwalczy
- wszystko
- cały, każdy
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- onego, onegoż
- ten, tamten
- owszem
- przeciwnie; owszem
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- popędliwość
- gniew, porywczość
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- przywiodę, przywiódł
- przyprowadzę, przyprowadził
- nasienie
- potomstwo
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- jakóba
- Jakub
- wszakże
- jednak, przecież
- albowiem
- ponieważ, bo
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- zbawienia
- wybawienie
- nadto
- ponadto
- syon
- Syjon (Jerozolima)
- niewiasta
- kobieta
- zawżdy
- zawsze
- obacz
- zobaczyć, spojrzeć
- wżdy
- jednak, mimo to
- iż
- że
- zbawiciel
- ten, który wybawia
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.