Dzień 52

Lb 8–10

Dzień 52 z 365

Stary Testament

Lb 8–10

Lb 8

1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc: 2 Powiedz Aaronowi, a rzecz mu: Gdy zapalisz lampy, siedem lamp przeciwko świecznikowi świecić będą. 3 I uczynił tak Aaron, a przeciwko świecznikowi zapalił lampy jego, jako był Pan Mojżeszowi. 4 A była robota świecznika z ciągnionego złota, i słupiec jego, i kwiaty jego ciągnione były; na ten kształt, jaki był Pan ukazał Mojżeszowi, tak urobił świecznik. 5 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: 6 Weźmij Lewity z pośród synów Izraelskich, a oczyść je. 7 A to uczynisz oczyszczając je: Pokropisz je wodą oczyszczenia; ciż ogolą brzytwą ciało swoje, a uprawszy szaty swe, czystymi będą. 8 Potem wezmą cielca młodego, z ofiarą jego śniedną, mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, a cielca młodego drugiego weźmiesz na ofiarę za grzech. 9 I przywiedziesz Lewity przed namiot zgromadzenia, a przyzowiesz wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich; 10 I postawisz Lewity przed Panem, i włożą synowie Izraelscy ręce swe na Lewity; 11 I ofiarować będzie Aaron Lewity na ofiarę przed panem od synów Izraelskich, aby sprawowali posługi Pańskie. 12 zaś będą kłaść ręce swe na głowy cielców, a ofiarować będziesz jednego za grzech, a drugiego na ofiarę Panu ku oczyszczeniu Lewitów. 13 Potem postawisz Lewity przed Aaronem, i przed syny jego, a ofiarować je będziesz na ofiarę Panu. 14 I odłączysz Lewity z pośród synów Izraelskich, i będą moimi Lewitowie. 15 A potem przyjdą Lewitowie, aby służyli w namiocie zgromadzenia, gdy oczyścisz i poświęcisz je na ofiarę. 16 właśnie oddani są mnie z pośród synów Izraelskich; za każde otwierające , za każde pierworodne z synów Izraelskich obrałem je sobie, 17 Gdyż wszyscy pierworodni z synów Izraelskich moi są z ludzi i z bydła: ode dnia, któregom pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem je sobie. 18 A przyjąłem Lewity miasto wszelkiego pierworodnego z synów Izraelskich. 19 I dałem Lewity darem Aaronowi i synom jego z pośród synów Izraelskich, aby odprawowali służby miasto synów Izraelskich w namiocie zgromadzenia, i oczyszczali syny Izraelskie, aby nie przyszło na syny Izraelskie karanie, gdyby przystępowali synowie Izraelscy do . 20 Uczynili Mojżesz i Aaron i wszystko zgromadzenie synów Izraelskich z Lewitami wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak uczynili z nimi synowie Izraelscy. 21 I oczyścili się Lewitowie, a uprali szaty swoje, i ofiarował je Aaron na ofiarę przed Panem, i oczyścił je Aaron, aby byli czystymi. 22 Dopiero potem przystąpili Lewitowie ku sprawowaniu urzędu swego w namiocie zgromadzenia przed Aaronem i przed syny jego; jako rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak im uczynili. 23 Rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: 24 To też Lewitom należy: Od dwudziestego i piątego roku i wyżej każdy przystąpi, aby sprawował urząd przy posłudze namiotu zgromadzenia. 25 A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować w urzędzie, i więcej służyć nie będzie. 26 Ale nadsługować będzie braci swej w namiocie zgromadzenia straż trzymającym, lecz służby samej odprawować nie będzie. Tak sobie postąpisz z Lewitami w urzędziech ich.

Lb 9

1 I rzekł Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, miesiąca pierwszego, mówiąc: 2 Niech obchodzą synowie Izraelscy święto przejścia czasu naznaczonego. 3 Czternastego dnia miesiąca tego, między dwoma wieczorami, obchodzić je będziecie czasu naznaczonego; według wszystkich obrzędów jego, i według wszystkich ceremonii jego, obchodzić je będziecie. 4 Mówił Mojżesz do synów Izraelskich, aby obchodzili święto przejścia. 5 I obchodzili święto przejścia, pierwszego miesiąca, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, na puszczy Synaj; według , jak Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy. 6 I byli niektórzy ludzie, którzy się byli splugawili nad umarłym człowiekiem, i nie mogli obchodzić święta przejścia dnia ; tedy przystąpili do Mojżesza i do Aarona w tenże dzień; 7 I rzekli oni ludzie do niego: Zmazaliśmy się nad umarłym: i nie będzież nam wolno oddać ofiary Panu czasu naznaczonego z synami Izraelskimi? 8 Którym odpowiedział Mojżesz: Postójcie, aż usłyszę, co rozkaże Pan o was. 9 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: 10 Powiedz synom Izraelskim i rzecz: się kto zmazał nad umarłym, alboby na drodze dalekiej był, tak z was, jako i z potomstwa waszego, przecię będzie odprawował święto przejścia Panu. 11 Miesiąca wtórego, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, odprawować je będą; z przaśnemi chleby, i z gorzkiemi zioły jeść je będą: 12 Nie zostawią nic z niego do jutra, i kości nie złamią w nim; według wszystkiego postanowienia święta przejścia odprawować je będą: 13 Ale człowiek, któryby był czysty, a nie byłby w drodze, i nie obchodziłby święta przejścia, tedy ona wykorzeniona będzie z ludu swego, bo ofiary Pańskiej nie odprawował czasu naznaczonego; grzech swój poniesie on człowiek. 14 A jeźliby przychodzień mieszkający między wami obchodził święto przejścia Panu, według ustawy święta przejścia i według obrzędów jego obchodzić je będzie; ustawa jedna będzie, wam i przychodniowi, i zrodzonemu w ziemi. 15 Dnia tedy onego, którego wystawiony był , obłok okrył przybytek nad namiotem , a wieczór bywało nad przybytkiem jako widzenie ognia aż do poranku. 16 Tak bywało ; we dnie okrywał go obłok, a jako widzenie ognia w nocy. 17 A gdy się podnaszał obłok od namiotu, tedy się ruszali synowie Izraelscy; a gdziekolwiek stawał obłok, tamże stanowili obóz synowie Izraelscy. 18 Na rozkazanie Pańskie ciągnęli synowie Izraelscy, i na rozkazanie Pańskie stanowili obóz; po wszystkie dni, których zostawał obłok nad przybytkiem, i oni leżeli obozem. 19 A gdy trwał obłok nad przybytkiem przez wiele dni, tedy odprawowali synowie Izraelscy straż Panu, a nie ruszali się. 20 Ale gdy nie długo trwał obłok nad przybytkiem, na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli. 21 A gdy bywał obłok od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku, tedy ciągnęli; tak we dnie jako i w nocy, gdy się podniósł obłok, ciągnęli. 22 A jeźli przez dwa dni, albo przez miesiąc, albo też przez rok trwał obłok nad przybytkiem, zostawając nad nim, obozem leżeli synowie Izraelscy, i nie ruszali się; ale gdy się on podnosił, i oni się ruszali. 23 Na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli, straż Pańską trzymając, jako im Pan rozkazał przez Mojżesza.

Lb 10

1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc: 2 Spraw sobie dwie trąby srebrne; robotą ciągnioną uczynisz je, których używać będziesz do zwoływania ludu, i gdyby się wojsko ruszać miało. 3 A gdy zatrąbią w nie, się do ciebie zbieży lud ku drzwiom namiotu zgromadzenia. 4 A w jednę tylko zatrąbiono, tedy się zejdą do ciebie , i wojsk Izraelskich. 5 Gdyby zaś zatrąbiono głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na wschód słońca. 6 A gdy drugi raz zatrąbią, głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na południe; z przerywaniem trąbić będą, gdy się ruszyć będą mieli. 7 Ale gdy zwoływać lud będziecie, trąbić będziecie, a nie będziecie przerywać. 8 A synowie Aaronowi, kapłani, trąbić będą w trąby: i będzie wam to za ustawę wieczną w potomstwie waszem. 9 A gdy wyciągniecie na wojnę w ziemi waszej przeciwko nieprzyjacielowi, któryby was trapił, z przerywaniem w trąby trąbić będziecie; a przyjdziecie na pamięć przed Panem, Bogiem waszym, i zachowani będziecie od nieprzyjciół waszych. 10 W dzień także wesela waszego, i w święta uroczyste wasze, i na nowiu miesięcy waszych, będziecie trąbić w te trąby przy ofiarach waszych całopalnych, i przy ofiarach waszych spokojnych, i przywiodą was na pamięć przed Bogiem waszym; Ja Pan, Bóg wasz. 11 I stało się roku wtórego, miesiąca wtórego, dnia dwudziestego tegoż miesiąca, że się podniósł obłok . 12 I ruszyli się synowie Izraelscy z hufcami swymi z puszczy Synaj, a stanął obłok na puszczy Faran. 13 I ruszyli się najpierwej tak, jako był Pan przez Mojżesza. 14 ruszyła się chorągiew obozu synów Judowych naprzód z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetman Naason, syn Aminadabów. 15 A nad wojskiem pokolenia synów Isascharowych był hetmanem Natanael, syn Suharów. 16 A nad wojskiem pokolenia synów Zabulonowych był hetmanem Elijab, syn Helonów. 17 Zatem złożono przybytek, i ciągnęli synowie Gersonowi, i synowie Merarego, niosąc przybytek. 18 Ruszyła się zaś chorągiew obozu Rubenowego z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisur, syn Sedeurów. 19 A nad wojskiem pokolenia synów Symeonowych był hetmanem Selumijel, syn Surysaddajów. 20 A nad wojskiem też pokolenia synów Gadowych był hetmanem Elijazaf, syn Duelów. 21 Zatem ruszyli się Kaatytowie, niosąc , i stanowili przybytek, aż ci nadciągnęli. 22 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Efraimowych z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisama, syn Ammiudów. 23 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Manasesowych był hetmanem Gamalijel, syn Pedasurów. 24 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Benjaminowych był hetmanem Abidan, syn Gedeonów. 25 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Danowych zawierając wszystkie obozy z wojski ich, a nad wojskiem jego był hetmanem Achyjezer, syn Ammisaddajów. 26 A nad wojskiem pokolenia synów Eserowych był hetmanem Pagijel, syn Ochranów. 27 A nad wojskiem pokolenia synów Neftalimowych był hetmanem Ahira, syn Enanów. 28 Takieć było ciągnienie synów Izraelskich z hufcami ich; i tak ciągnęli. 29 Potem rzekł Mojżesz do Hobaba, syna Raguelowego Madyjańczyka, świekra swego: My ciągniemy do miejsca, o którem rzekł Pan: Dam je wam. Pójdź z nami, a uczynimyć dobrze, ponieważ Pan obiecał wiele dobrego Izraelowi. 30 Któremu on odpowiedział: Nie pójdę: ale się wrócę do ziemi mojej i do rodziny mojej. 31 I rzekł Mojżesz: Proszę, nie opuszczaj nas; bo ty wiesz, gdzie byśmy na puszczy obóz stanowić mieli, i będziesz przewodnikiem naszym. 32 A jeźliż pójdziesz z nami, i spotka nas to dobre, którem nam Pan uczyni dobrze, i my dobrze uczynimy tobie. 33 I odciągnęli od góry Pańskiej drogą trzech dni, a przymierza Pańskiego szła przed nimi drogą trzech dni, aby im upatrzyła miejsce . 34 A obłok Pański szedł nad nimi we dnie, gdy się ruszali z stanowiska. 35 A gdy się ruszyć miała skrzynia, tedy mawiał Mojżesz: Powstań Panie, a niech będą rozproszeni nieprzyjaciele twoi, a niech uciekają, którzy cię nienawidzą, przed twojem. 36 A gdy zaś stanęła, tedy mówił: Nawróć się Panie do niezliczonego mnóstwa wojska Izraelskiego.

Słowniczek archaizmów (21)

rozkazał, rozkazanie: polecić, nakazać; polecenie
wszystek, wszystko, wszystkiego: cały, każdy
lewitów, lewitom, lewitowie: członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
onego, onych: ten, tamten
całopalenia: ofiara spalana w całości na ołtarzu
albowiem: ponieważ, bo
żywot: życie; także: łono, brzuch
świątnicy, świątnicę: świątynia
tedy: wtedy, zatem
nadto: ponadto
wespół: razem
jeźli, jeźliby, jeźliż: jeśli
dusza: życie, osoba, człowiek
przybytek, przybytku: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
świadectwa: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
ustawicznie: ciągle
książęta: przywódca, władca, wódz
hetman, hetmani, hetmanem: dowódca wojska
skrzynia: skrzynia przymierza, Arka
odpocznienia: odpoczynek
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.