Dzień 9

Hi 16–18

Dzień 9 z 365

Stary Testament

Hi 16–18

Hi 16

1 Ale odpowiedział , i rzekł: 2 Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście. 3 I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz? 4 Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją? 5 Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych. 6 Ale będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, odejdzie odemnie? 7 A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! zgromadzenie moje. 8 Pomarszczyłeś mię na , a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie. 9 jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię. 10 Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie. 11 Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce wydał mię. 12 Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel. 13 Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję. 14 Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym. 15 Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję. 16 Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci. 17 Chociaż żadnego łupiestwa w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,) 18 O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje! 19 Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości. 20 O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje. 21 Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym! 22 Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.

Hi 17

1 Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają. 2 naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje. 3 Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę. 4 Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; ich nie wywyższysz. 5 Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną. 6 Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi. 7 Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień. 8 Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie. 9 Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy. 10 Wy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego. 11 Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego. 12 Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości. 13 Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje. 14 Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją. 15 Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda? 16 W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.

Hi 18

1 A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł: 2 Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie , a potem mówić będziemy. 3 nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie. 4 Ty, który twoję tracisz w zapalczywości twojej, dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego? 5 , światłość zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich. 6 Światło się zaćmi w jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie. 7 Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego. 8 Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie. 9 Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca. 10 Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce. 11 Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego. 12 Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego. 13 Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci. 14 Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów. 15 Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego. 16 Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego. 17 Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach. 18 Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go. 19 Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego. 20 Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach. 21 Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.

Słowniczek archaizmów (16)

ijob: Hiob
jeźli: jeśli
azaż, izaż: czyż? (pytanie retoryczne)
wszystko: cały, każdy
świadectwo: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
popędliwość: gniew, porywczość
niepobożnych: bezbożni
niemasz: nie ma
zaiste: naprawdę, zaprawdę
przetoż: dlatego
tedy: wtedy, zatem
pierwej: wcześniej, najpierw
czemuż: dlaczego
duszę: życie, osoba, człowiek
owszem: przeciwnie; owszem
przybytku: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.