Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 19 z 31

Dzień 19

Ps 88–91; Prz 19

Dzień 19 z 31

Stary Testament

Prz 19

Psalm

Ps 88–91

Ps 88

1 Pieśń a psalm synów Korego śpiewakowi na Machalat ku śpiewaniu, nauczający, (złożony)od Hemana Ezrahytczyka. 2 Panie, Boże mego! we dnie i w nocy wołam do ciebie. 3 Niech przyjdzie przed twoje modlitwa moja; nakłoń ucha twego do wołania mego. 4 Bo nasycona jest utrapieniem moja, a mój przybliżył się aż do grobu. 5 Poczytano mię między tych, którzy zstępują do dołu; byłem jako człowiek bez wszelakiej mocy. 6 Policzony jestem między umarłymi; jestem jako pobici,leżący w grobie, na których więcej nie pamiętasz, którzy są od ręki twojej wytraceni. 7 Spuściłeś mię w dół najgłębszy, do najciemniejszego i najgłębszego miejsca. 8 Doległa mię twoja, a wszystkiemi nawałnościami twemi przytłoczyłeś mię. Sela. 9 Dalekoś oddalił znajomych moich odemnie, którymeś mię bardzo obrzydził, a takiem zawarty, że mi nie lza wynijść. 10 Oko moje zemdlało od utrapienia mego; wzywam cię, Panie! na każdy dzień, wyciągając do ciebie ręce moje. 11 przed umarłymi cuda czynić będziesz? izali umarli powstaną, aby cię wysławiali? Sela. 12 Izali opowiadane będzie w grobie miłosierdzie twoje? a prawda twoja w zginieniu? 13 Izali poznają w ciemnościach cuda twoje? a sprawiedliwość twoję w ziemi zapamiętania? 14 Lecz ja, Panie! do ciebie wołam, a z poranku uprzedza cię modlitwa moja. 15 , o Panie! odrzucasz duszę moję, a zakrywasz oblicze twoje przedemną? 16 Jamci utrapiony, i prawie już umierający od gwałtu; ponoszę strachy twoje, i trwożę sobą. 17 Powstał przeciwko mnie gniew twój, a strachy twoje wytraciły mię. 18 Ogarniają mię jako woda przez cały dzień; otaczają mię gromadno. Oddaliłeś odemnie przyjaciela i towarzysza, a znajomym moim jestem jako w ciemności.

Ps 89

1 Nauczający (złożony) od Etana Ezrahytczyka. 2 O miłosierdziach Pańskich na wieki śpiewać będę; od narodu do narodu opowiadać będę usty swemi prawdę twoję. 3 Rzekłem bowiem: Miłosierdzie na wieki budowane będzie; na niebiosach utwierdziłeś prawdę twoję, o którejś rzekł: 4 Postanowiłem przymierze z wybranym moim: przysiągłem Dawidowi, słudze swemu, 5 Że aż na wieki utwierdzę twoje, a zbuduję od narodu do narodu twoję.Sela. 6 , Panie! wysławiają niebiosa cud twój, i prawdę twoję w zgromadzeniu świętych. 7 któż na niebie przyrównany może być Panu? kto podobien jest Panu między synami mocarzów? 8 I w zgromadzeniu świętych bardzo jest Bóg straszliwy, a straszny nade wszystkich, którzy są około niego. 9 Panie, Boże zastępów! któż jest jakoś ty, Pan mocny? bo prawda twoja jest około ciebie. 10 Ty panujesz nad nadętością morską; gdy się podnoszą nawałności jego, ty je skracasz. 11 Tyś potawrł Egipt jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich. 12 Twojeć są niebiosa, twoja też i ziemia; okrąg świata i pełność jego tyś ugruntował. 13 Tyś stworzył północy i południe; Tabor i Hermon śpiewają o imieniu twojem. 14 Ramię twoje mocne jest; można jest ręka twoja, a wywyższona jest prawica twoja. 15 Sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy twojej; miłosierdzie i prawda uprzedzają twoje. 16 Błogosławiony lud, który zna dźwięk twój; Panie! w światłości oblicza twego chodzić będą. 17 W imieniu twojem się będą każdego dnia, a w sprwiedliwości twojej wywyższać się będą. 18 Boś ty jest chwałą mocy ich, a za wolą twoją wywyższy się róg nasz. 19 Bo od Pana jest tarcza nasza, a od świętego Izraelskiego król nasz. 20 W on czas mówiąc w widzeniu do świętego twego rzekłeś: Położyłem ratunek w ręku mocarza, wywyższyłem wybranego z ludu. 21 Znalazłem Dawida, sługę mego; olejkiem świętym moim pomazałem go. 22 Przetoż ręka moja będzie stała przy nim, a ramię moje posili go. 23 Nie uciśnie go nieprzyjaciel, a syn nie utrapi go. 24 Bo potrę przed twarzą jego przeciwników jego, a tych, którzy go mają w nienawiści, porażę. 25 prawda moja i miłosierdzie moje z nim będzie, a w imieniu mojem wywyższony będzie róg jego. 26 I położę na morzu rękę jego i na rzekach prawicę jego. 27 On wołając rzecze: Tyś ojciec mój, Bóg mój, i skała mego, 28 Ja go też za pierworodnego wystawię, i za wyższego nad królami ziemi. 29 Na wieki mu zachowam miłosierdzie moje, a przymierze moje stałe będzie przy nim. 30 I uczynię, że na wieki będzie trwało nasienie jego, a stolica jego jako dni niebios. 31 Ale synowie jego opuścili mój, a w sądach moich nie chodzili; 32 Jeźliby ustawy moje splugawili, a przykazań moich nie przestrzegali: 33 nawiedzę rózgą przestępstwo ich, a karaniem nieprawość ich. 34 Ale miłosierdzia swego nie odejmę od niego, ani skłamię przeciw prawdzie mojej. 35 Nie splugawię przymierza mego, a tego, co wyszło z ust moich, nie odmienię. 36 Razem przysiągł przez świętobliwość moję, że nie skłamię Dawidowi, 37 A że nasienie jego zostanie na wieki, a stolica jego jako słońce przedemną; 38 Jako miesiąc będzie utwierdzone na wieki, i jako świadkowie na niebie godnowierni. Sela. 39 Aleś go ty odrzucił i wzgardził; rozgniewałeś się na pomazańca twego. 40 Zrzuciłeś przymierze z sługą twoim; strąciłeś na ziemię koronę jego. 41 Roztargałeś wszystkie płoty jego, i basztyś jego rozwalił. 42 Szarpają go wszyscy, którzy drogą mimo idą; pośmiewiskiem jest i sąsiadom swoim. 43 Wywyższyłeś prawicę przeciwników jego; uweseliłeś wszysstkich nieprzyjaciół jego. 44 I ostrze miecza jego stępiłeś, a nie ratowałeś go w bitwie. 45 Zniosłeś ochędóstwo jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię. 46 Ukróciłeś dni młodości jego, a przyodziałeś go hańbą. Sela. 47 Dokądże, Panie! na wiekiż się kryć będziesz? także będzie jako ogień pałać twoja? 48 Wspomnijże na mię, jako krótki jest wiek mój; azaś próżno stworzył wszystkich synów ludzkich? 49 Któż z ludzi tak żyć może, aby nie oglądał śmierci? któż wyrwie swą z mocy grobu? Sela. 50 Gdzież są litości twoje dawne, o Panie! któreś przysiągł Dawidowi w prawdzie swej? 51 Wspomnij, Panie! na zelżywość sług twoich, a jakom ponosił wzgardę w zanadrzu swem od wszystkich narodów możnych. 52 Panie! jako urągali nieprzyjaciele twoi, jako urągali ścieżkom pomazańca twego. Niech będzie błogosławiony Pan aż na wieki. Amen, Amen.

Ps 90

1 Modlitwa Mojżesza, męża Bożego. Panie! tyś bywał ucieczką naszą od narodu do narodu. 2 niżli góry stanęły i niżliś wykształtował ziemię, i okrąg świata, oto zaraz od wieku aż na wieki tyś jest Bogiem. 3 Ty znowu człowieka w proch obracasz, a mówisz: Nawróćcie się synowie ludzcy. 4 tysiąc lat przed oczyma twemi są jako dzień wczorajszy, który przeminął, i jako straż nocna. 5 Powodzią porywasz ich; są jako sen, i jako trawa, która z poranku rośnie. 6 Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha. 7 Albowiem od gniewu twego giniemy, a popędliwością twoją jesteśmy przestraszeni. 8 Położyłeś nasze przed sobą, tajne występki nasze przed jasnością twego. 9 Skąd wszystkie dni nasze nagle przemijają dla gniewu twego; jako słowa niszczeją lata nasze. 10 Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, prędko odlatujemy. 11 Ale któż zna gniewu twego? albo kto bojąc się ciebie zna twoję? 12 Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy serce do mądrości. 13 Nawróćże się, Panie! dokądże odwłaczasz? zlitujże się nad sługami twymi. 14 Nasyćże nas z poranku miłosierdziem twojem; tak, abyśmy wesoło śpiewać i radować się mogli po wszystkie dni nasze. 15 Rozweselże nas według dni, którycheś nas utrapił, według lat, którycheśmy doznali złego. 16 Niech będzie znaczna przy sługach twoich sprawa twoja, a chwała twoja przy synach ich. 17 Niech będzie przyjemność Pana, Boga naszego, przy nas, a sprawę rąk naszych utwierdź między nami, sprawę rąk naszych utwierdź, Panie!

Ps 91

1 Ten, który mieszka w ochronie Najwyższego, i w cieniu Wszechmocnego przebywać będzie; 2 Rzecze Panu: Nadzieja moja i zamek mój, Bóg mój, w nim nadzieję mieć będę. 3 Onci wybawi cię z sidła łowczego, i z powietrza najjadowitszego. 4 Pierzem swem okryje cię, a pod skrzydłami jego bezpiecznym będziesz; prawda jego tarczą i puklerzem. 5 Nie ulękniesz się strachu nocnego, ani strzały latającej we dnie; 6 Ani zarazy morowej, która przechodzi w ciemności, ani powietrza morowego, które zatraca w południe. 7 Padnie po boku twym tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawej stronie twojej; ale się do ciebie nie przybliży. 8 Tylko to oczyma twemi obaczysz, a nagrodę oglądasz. 9 Ponieważeś ty Pana, który jest nadzieją moją, i Najwyższego, za swój położył: 10 Nie spotka cię nic złego, ani jaka plaga przybliży się do namiotu twego. 11 Aniołom swoim przykazał o tobie, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich. 12 Na rękach nosić cię będą, byś nie obraził o kamień nogi twojej. 13 Po lwie, i po bazyliszku deptać będziesz, lwię i smoka podepczesz. 14 się we mnie, mówi Pan, rozkochał, wyrwę go, i wywyższę go, , iż poznał imię moje. 15 Będzie mię wzywał, a wysłucham go; Ja z nim będę w utrapieniu, wyrwę go, i uwielbię go. 16 Długością dni nasycę go, i okażę mu moje.

Prz 19

1 Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim. 2 bez nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się. 3 Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego. 4 Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa. 5 Fałszywy świadek nie będzie bez ; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie. 6 Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu. 7 Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a ich. 8 Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego. 9 Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie. 10 Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami. 11 Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo. 12 królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie. 13 Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach. 14 Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana. 15 Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła. 16 Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie. 17 Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda. 18 Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja. 19 Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz. 20 Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym. 21 Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi. 22 Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy. 23 Bojażń Pańska prowadzi do , a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście. 24 Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej. 25 Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność. 26 Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania. 27 Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych. 28 Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają . 29 są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.

Słowniczek archaizmów (31)

przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
zbawienie, zbawienia: wybawienie
oblicze, oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
żywot, żywota: życie; także: łono, brzuch
zapalczywość: gniew; gorliwość
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
przeczże: dlaczego
srogi: surowy, groźny
nasienie: potomstwo
stolica, stolicy, stolicę: tron (także: stolica)
przeto, przetoż: dlatego
albowiem: ponieważ, bo
weselić: radować się
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
nadto: ponadto
jeźli, jeźliby: jeśli
zakon: Prawo Mojżeszowe (Tora)
tedy: wtedy, zatem
pierwej: wcześniej, najpierw
srogość: surowość
przywiedli: przyprowadzę, przyprowadził
zaiste: naprawdę, zaprawdę
niepobożnych: bezbożni
przybytek: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
snać: może, być może
iż: że
umiejętność, umiejętności: wiedza, poznanie
pomsty: zemsta; kara
niemasz: nie ma
sądy: wyroki Boże, przepisy

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.

Zaloguj się, aby odhaczać dni.