Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 24 z 31
Dzień 24
Ps 112–116; Prz 24
Dzień 24 z 31
Stary Testament
Psalm
Ps 112
1 Halleluja. Błogosławiony mąż, który się Pana boi, a w przykazaniach jego ma wielkie kochanie. 2 Możne będzie na ziemi jego; rodzina szczerych błogosławiona będzie. 3 Majętność i bogactwa są w domu jego, a sprawiedliwość jego trwa na wieki. 4 Szczerym w ciemnościach światłość wschodzi; łaskawy, miłosierny, i sprawiedliwy jest Bóg. 5 Dobry człowiek litościwym jest, i pożycza, a rzeczy swe miarkuje rozsądkiem. 6 Bo na wieki nie będzie poruszony; w pamięci wiecznej będzie sprawiedliwy. 7 Słysząc złe nowiny, nie boi się; stateczne serce jego ufa w Panu. 8 Umocnione serce jego nie boi się, aż ogląda pomstę nad nieprzyjaciołmi swymi. 9 Rozprasza, i daje ubogim; sprawiedliwość jego trwa na wieki; róg jego wywyższy się w sławie. 10 Widząc to niepobożny, będzie się gniewał, i zębami swemi zgrzytał, i schnąć będzie; żądość zginie.
Ps 113
1 Halleluja. Chwalcie słudzy Pańscy, chwalcie imię Pańskie. 2 Niechaj będzie imię Pańskie błogosławione, odtąd aż na wieki. 3 Od wschodu słońca, aż do zachodu jego, niech będzie chwalebne imię Pańskie. 4 Pan jest nad wszystkie narody wywyższony; chwała jego nad niebiosa. 5 Któż taki, jako Pan Bóg nasz, który mieszka na wysokości? 6 Który się zniża, aby widział, co jest na niebie i na ziemi. 7 Podnosi z prochu nędznego, a z gnoju wywyższa ubogiego, 8 Aby go posadził z książętami, z książętami ludu swego; 9 Który sprawia, że niepłodna w domu bywa matką weselącą się z dziatek. Halleluja.
Ps 114
1 Gdy wychodził Izrael z Egiptu i dom Jakóbowy z narodu obcego, 2 Stał się Juda poświęceniem jego, Izrael panowaniem jego. 3 To widząc morze, uciekło a Jordan wrócił się nazad. 4 Góry skakały jako barany, pogórki jako jagnięta. 5 Morze! ci się stało, uciekło? O Jordanie! żeś się nazad wrócił? 6 Góry! skakały jako barany? pagórki! jako jagnięta? 7 Przed Pańskiem zadrżała ziemia, przed obliczem Boga Jakóbowego. 8 Który obraca opokę w jezioro wód, a krzemień w źródło wód.
Ps 115
1 Nie nam, Panie! nie nam, ale imieniowi twemu daj chwałę dla miłosierdzia twego, i dla prawdy twojej. 2 mają mówić poganie: Gdzież teraz jest Bóg ich? 3 Bóg nasz jest na niebie, czyniąc , co mu się podoba. 4 Ale ich są srebro i złoto, robota rąk ludzkich. 5 Usta mają, a nie mówią; oczy mają, a nie widzą. 6 Uszy mają, a nie słyszą; nozdrze mają, a nie wonieją. 7 Ręce mają, a nie macają; nogi mają, a nie chodzą, ani wołają gardłem swojem. 8 Niech im podobni będą, którzy je czynią, i wszyscy, którzy w nich ufają. 9 Izraelu! ufaj w Panu; bo on jest pomocnikiem ich i tarczą ich. 10 Domie Aaronowy! ufajcie w Panu; on jest pomocnikiem, i tarczą ich. 11 Którzy się boicie Pana, ufajcie w Panu; on jest pomocnikiem i tarczą ich. 12 Pan będzie pamiętał na nas, będzie błogosławił; będzie błogosławił domowi Izraelskiemu, będzie błogosławił domowi Aaronowemu. 13 Będzie błogosławił tym, którzy się boją Pana, małym i wielkim. 14 Rozmnoży was Pan, was i synów waszych. 15 Błogosławieniście wy od Pana, który stworzył niebo i ziemię. 16 Niebiosa są niebiosa Pańskie; ale ziemię dał synom ludzkim. 17 Umarli nie będą chwalili Pana, ani kto z tych, co zstępują do miejsca milczenia. 18 Ale my będziemy błogosławili Panu, odtąd aż na wieki. Halleluja.
Ps 116
1 Miłuję Pana, wysłuchał głos mój, i prośby moje. 2 nakłonił ucha swego ku mnie, gdym go wzywał za dni moich. 3 Ogarnęły mię były boleści śmierci, a utrapienia grobu zjęły mię; ucisk i boleść przyszła na mię. 4 I wzywałem imienia Pańskiego, mówiąc: Proszę, o Panie! wybaw moję. 5 Miłościwy Pan i sprawiedliwy, Bóg nasz litościwy. 6 Pan prostaczków strzeże; byłem uciśniony, a wspomógł mię. 7 Nawróć się, duszo moja! do swego; albowiem ci Pan dobrze uczynił. 8 Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogę moję od upadku. 9 Będę chodził przed oblicznością Pańską w ziemi żyjących. 10 Uwierzyłem, dlategom mówił, chociażem bardzo był utrapiony. 11 Jam był rzekł w zatrwożeniu mojem: Wszelki człowiek kłamca. 12 oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa jego, które mi uczynił? 13 Kielich obfitego wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę, 14 Śluby moje oddam Panu, a to zaraz przed wszystkim ludem jego. 15 Droga jest przed oczyma Pańskiemi śmierć świętych jego. 16 O mój Panie! żem ja sługą twoim, jam sługą twoim, synem służebnicy twojej, rozwiązałeś związki moje. 17 Tobie ofiarować będę ofiarę chwały, i imienia Pańskiego wzywać będę. 18 Śluby moje oddam Panu, a to zaraz przed wszystkim ludem jego, 19 W przysionkach domu Pańskiego, w pośrodku ciebie, ! Halleluja.
Prz 24
1 Nie naśladuj ludzi złych, ani żądaj przebywać z nimi; 2 serce ich myśli o drapiestwie, a wargi ich mówią o uciśnieniu. 3 Mądrością bywa dom zbudowany, a roztropnością umocniony. 4 przez komory napełnione bywają wszelakiemi bogactwami kosztownemi i wdzięcznemi. 5 Człowiek mądry mocny jest, a mąż umiejętny przydaje siły. 6 Albowiem przez mądrą radę zwiedziesz bitwę, a wybawienie przez mnóstwo radców mieć będziesz. 7 Wysokie są głupiemu mądrości; w bramie nie otworzy ust swoich. 8 Kto myśli źle czynić, tego złośliwym zwać będą. 9 Zła myśl głupiego jest grzechem, a pośmiewca jest ludzką. 10 będziesz gnuśnym, w dzień ucisku słaba będzie siła twoja. 11 Wybawiaj pojmanych na śmierć; a od tych, którzy idą na stracenie, nie odwracaj się. 12 Jeźli rzeczesz: Otośmy o tem nie wiedzieli; ten, który waży serca, nie rozumie? a ten, który strzeże twojej, nie rozezna? i nie odda człowiekowi według uczynków jego? 13 Jedz miód, synu mój! bo dobry, i plastr słodki podniebieniu twemu; 14 Tak umiejętność mądrości duszy twojej, jeźliże ją znajdziesz; onać będzie nagrodą, a nadzieja twoja nie będzie wycięta. 15 Nie czyń zasadzki, niezbożniku! na sprawiedliwego, a nie przeszkadzaj odpocznieniu jego. 16 Bo choć upada sprawiedliwy, przecie zaś powstaje; ale niezbożni wpadną w nieszczęście. 17 Gdy upadnie nieprzyjaciel twój, nie ciesz się; i gdy się potknie, niech się nie raduje serce twoje; 18 Aby nie ujrzał Pan, a nie podobałoby się to w oczach jego, i odwróciłby od niego gniew swój na cię. 19 Nie gniewaj się dla złośników, ani się udawaj za niepobożnymi; 20 Boć nie weźmie złośnik nagrody; pochodnia zgaśnie. 21 Synu mój! bój się Pana i króla, a z niestatecznymi nie mięszaj się; 22 Boć znagła powstanie zginienie ich, a upadek obydwóch któż wie? 23 I toć też mądrym należy: wzgląd mieć na osobę u sądu, nie dobra. 24 Tego, który mówi niepobożnemu; Jesteś sprawiedliwy, będą ludzie przeklinać, a narody się nim brzydzić będą. 25 Ale którzy go karzą, szczęśliwi będą, a przyjdzie na nich błogosławieństwo każdego dobrego. 26 Pocałują wargi tego, co mówi słowa prawdziwe. 27 Rozrządź na polu robotę twoję, a sprawuj pilnie rolę swoję; a potem będziesz budował dom twój. 28 Nie bądź świadkiem lekkomyślnym przeciw bliźniemu swemu, ani czyń łagodnych namów wargami swemi. 29 Nie mów: Jako mi uczynił, tak mu uczynię; oddam mężowi temu według uczynku jego. 30 Szedłem przez pole męża leniwego a przez winnicę człowieka głupiego; 31 A oto porosła wszędzie ostem; pokrzywy pokryły, a płot kamienny jej rozwalił się. 32 Co ja ujrzawszy złożyłem to do serca mego, a widząc to wziąłem to ku przestrodze. 33 Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał; 34 A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój jako mąż zbrojny.
Słowniczek archaizmów (26)
- nasienie
- potomstwo
- niepobożnych
- bezbożni
- cóż
- co
- iż, iżeś
- że
- żeście
- że jesteście
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- czemuż
- dlaczego
- wszakże
- jednak, przecież
- wszystko
- cały, każdy
- bałwany
- bożek, posąg bałwochwalczy
- albowiem
- ponieważ, bo
- duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- odpocznienia
- odpoczynek
- ustawicznie
- ciągle
- zbawienia
- wybawienie
- jeruzalemie
- Jerozolima
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- umiejętność
- wiedza, poznanie
- obrzydliwością
- coś odrażającego w oczach Boga
- jeźli
- jeśli
- tedy
- wtedy, zatem
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- przybytek
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- siedm
- siedem
- kroć
- razy („siedm kroć” = siedem razy)
- snać
- może, być może
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.