Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 31 z 31
Dzień 31
Ps 146–150; Prz 31
Dzień 31 z 31
Stary Testament
Psalm
Ps 146
1 Halleluja. 2 Chwal, duszo moja! Pana. Chwalić będę Pana, pókim żyw; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje. 3 Nie ufajcie w książętach, ani w żadnym synu ludzkim, w którym nie masz wybawienia. 4 duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego. 5 Błogosławiony, którego Bóg Jakóbowy jest pomocnikiem, którego nadzieja jest w Panu, Bogu jego; 6 Który uczynił niebo, i ziemię, morze, i , co w nich jest, który przestrzega prawdy aż na wieki; 7 Który czyni sprawiedliwość ukrzywdzonym, i daje chleb zgłodniałym; Pan rozwiązuje więźniów. 8 Pan otwiera oczy ślepych; Pan podnosi upadłych; Pan miłuje sprawiedliwych. 9 Pan strzeże przychodniów, sierotce i wdowie pomaga; ale drogę podwraca. 10 Pan będzie królował na wieki; Bóg twój, o ! od narodu do narodu. Halleluja.
Ps 147
1 Chwalcie Pana; dobra rzecz jest, śpiewać Bogu naszemu; albowiem to wdzięczna i przystojna jest chwała. 2 Pan buduje, a rozproszonego Izraela zgromadza. 3 Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich. 4 Który rachuje liczbę gwiazd, a każdą z nich imieniem jej nazywa. 5 Wielki jest Pan nasz, i wielki w mocy; rozumienia jego liczby. 6 Pan pokornych podnosi; ale aż ku ziemi uniża. 7 Śpiewajcież Panu z chwałą; śpiewajcie Bogu naszemu na harfie; 8 Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach; 9 Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego. 10 Nie kocha się w mocy końskiej, ani się kocha w goleniach męskich. 11 Kocha się Pan w tych, którzy się go boją, a którzy ufają w miłosierdziu jego. 12 Chwalże, Jeruzalemie! Pana; chwalże, ! Boga twego. 13 Albowiem on umacnia zawory bram twoich, a błogosławi synów twoich w pośrodku ciebie. 14 On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię. 15 On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego. 16 On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje. 17 Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi? 18 Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody. 19 Oznajmuje słowo swe , ustawy swe i swe Izraelowi. 20 Nie uczynił tak żadnemu narodowi; nie poznali sądów jego. Halleluja.
Ps 148
1 Halleluja. Chwalcie Pana na niebiosach; chwalcież go na wysokościach. 2 Chwalcie go wszyscy Aniołowie jego; chwalcie go wszystkie wojska jego. 3 Chwalcie go słońce i miesiącu; chwalcie go wszystkie jasne gwiazdy. 4 Chwalcie go niebiosa nad niebiosami, i wody, które są nad niebem. 5 Chwalcie imię Pańskie; on , a stworzone są. 6 I wystawił je na wieki wieczne; założył im kres, którego nie przestępują. 7 Chwalcie Pana na ziemi, smoki i wszystkie przepaści. 8 Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego; 9 Góry, i wszystkie pagórki, drzewa rodzaje, i wszystkie cedry; 10 Zwierzęta, i bydło, gadziny, i ptastwo skrzydlaste. 11 Królowie ziemscy, i wszystkie narody; i wszyscy sędziowie ziemi; 12 Młodzieńcy, także i panny, starzy i młodzi, 13 Chwalcie imię Pańskie; albowiem wywyższone jest imię jego samego, a chwała jego nad ziemią i niebem. 14 I wywyższył róg ludu swego, chwałę wszystkich świętych jego, mianowicie synów Izraelskich, ludu jemu najbliższego. Halleluja.
Ps 149
1 Halleluja. Śpiewajcie Panu pieśń nową; chwała jego niechaj zabrzmi w zgromadzeniu świętych. 2 Wesel się, Izraelu! w Twórcy swoim; synowie Syońscy! radujcie się w królu swoim. 3 Chwalcie imię jego na piszczałkach; na bębnie i na harfie grajcie mu. 4 się kocha Pan w ludu swym; pokornych zbawieniem uwielbia. 5 Radować się będą święci w chwale Bożej, a śpiewać będą w pokojach swych. 6 Wysławiania Boże będą w ustach ich, a miecz na obie strony ostry w rękach ich, 7 Aby wykonywali pomstę nad poganami, a karali narody; 8 Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznemi; 9 Aby postąpili z nimi według prawa zapisanego.Tać jest sława wszystkich świętych jego. Halleluja.
Ps 150
1 Halleluja. Chwalcie Boga w jego; chwalcie go na rozpostarciu mocy jego. 2 Chwalcie go ze wszelkiej mocy jego; chwalcie go według wielkiej dostojności jego. 3 Chwalcie go na głośnych trąbach; chwalcie go na lutni i na harfie. 4 Chwalcie go na bębnie, i na piszczałce; chwalcie go stronach i na organach. 5 Chwalcie go na cymbałach głośnych; chwalcie go cymbałach krzykliwych. 6 Niech wszelki duch chwali Pana! Halleluja.
Prz 31
1 Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego. 2 rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich? 3 Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą. 4 Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym; 5 By pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych. 6 Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego. 7 Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na swoje niech więcej nie wspomni. 8 Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć. 9 Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego. 10 Któż znajdzie stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej? 11 Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie. 12 Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego. 13 Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi. 14 Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi swoję. 15 I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym. 16 Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice. 17 Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje. 18 Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej. 19 Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono. 20 Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu. 21 Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą. 22 Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej. 23 Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi. 24 Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi. 25 Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe. 26 Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej. 27 Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je. 28 Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją, 29 Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie. 30 Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna. 31 Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.
Słowniczek archaizmów (19)
- wynijdzie
- wyjdzie
- wszystka, wszystko
- cały, każdy
- niepobożnych
- bezbożni
- syonie
- Syjon (Jerozolima)
- albowiem
- ponieważ, bo
- jeruzalem, jeruzalemie
- Jerozolima
- niemasz
- nie ma
- jakóbowi
- Jakub
- sądy, sądów
- wyroki Boże, przepisy
- przetoż
- dlatego
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- świątnicy
- świątynia
- cóż
- co
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- snać
- może, być może
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- niewiasta, niewiastę
- kobieta
- żywność
- pożywienie
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.