Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Dzień 9 z 31
Dzień 9
Ps 39–43; Prz 9
Dzień 9 z 31
Stary Testament
Psalm
Ps 39
1 śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy. 2 Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną. 3 Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie; ale boleść moja bardziej się wzmagała. 4 Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim: 5 Daj mi poznać, Panie! dokończenie moje, i wymiar dni moich jaki jest, abym wiedział, jak długo trwać będę. 6 Otoś na dłoni wymierzył dni moje, a wiek mój jest jako nic przed tobą; zaprawdę szczerą marnością jest wszelki człowiek, choć najduższy. Sela. 7 Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze. 8 A teraz na oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem. 9 od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię. 10 Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił. 11 Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał. 12 Gdy ty gromiąc karzesz człowieka dla , niszczysz jako mól grzeczność jego; zaisteć marnością jest wszelki człowiek. Sela. 13 Wysłuchajże modlitwę moję, Panie! a wołanie moje przyjmij w uszy swoje, nie milcz na łzy moje; bomci ja przychodniem u ciebie, i komornikiem, jako wszyscy ojcowie moi. Sfolguj mi, abym się posilił, niżeli odejdę, a nie będzie mię.
Ps 40
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Z żądością oczekiwałem Pana; a skłonił się ku mnie, i wysłuchał wołanie moje; 3 I wyciągnął miecz z dołu szumiącego i z błota lgnącego, a postawił na skale nogi moje, i utwierdził kroki moje; 4 A włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu, co gdy wiele ich ogląda, ulękną się, a będą mieć nadzieję w Panu. 5 Błogosławiony człowiek, który pokłada w Panu nadzieję swoję, a nie ogląda się na hardych, ani na tych, którzy się unoszą za kłamstwem. 6 Wieleś uczynił, Panie, Boże mój! cudów twoich, a myśli twoich o nas nikt porządnie wyliczyć nie może przed tobą; chciałlibym je wypowiedzieć i wymówić, daleko ich więcej, niżby wypowiedziane być mogły. 7 Ofiary i obiaty nie chciałeś, aleś mi przekłół uszy; i ofiary za grzech nie żądałeś. 8 rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie; 9 Abym czynił wolę twoję, Boże mój! pragnę, twój jest w pośrodku wnętrzności moich. 10 Opowiadałem sprawiedliwość twoję w zgromadzeniu wielkiem; oto warg moich nie zawściągnąłem, ty wiesz, Panie! 11 Sprawiedliwości twojej nie ukryłem w pośród serca mego, prawdę twoję i twoje opowiadałem; nie taiłem miłosierdzia twego i prawdy twojej w zgromadzeniu wielkiem. 12 ty, Panie! nie zawściągaj odemnie litości twoich; miłosierdzie twoje i prawda twoja niech mię strzegą. 13 Albowiem ogarnęły mię nieszczęścia, którym liczby; doścignęły mię moje, tak, że przejrzeć nie mogę; rozmnożyły się nad włosy głowy mojej, a serce moje opuściło mię. 14 Raczże mię, Panie! wyrwać; o Panie! na ratunek mój pospiesz. 15 Niech będą pohańbieni, (a niech się zawstydzą wszyscy,) którzy szukają mojej, aby ją zatracili; niechajże się na wstecz cofną, a niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego. 16 Niech będą spustoszeni za to, ze mię shańbić usiłują, mówiąc mi: Ehej! ehej! 17 Ale niech się rozradują i rozweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i miłują zbawienie twoje; niech mówią zawżdy: Niechaj będzie Pan uwielbiony. Jamci wprawdzie ubogi i nędzny; aleć Pan myśli o mnie. Tyś jest pomocnikiem moim i wybawicielem moim; Boże mój! nie omieszkujże.
Ps 41
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa. 2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan. 3 Pan go będzie strzegł, i żywić go będzie; błogosławony będzie na ziemi, ani go poda na wolę nieprzyjaciół jego. 4 Pan go posili na łożu niemocy jego; leżenie jego odmieni w chorobie jego. 5 Jam rzekł: Panie! zmiłuj się nademną, uzdrów moję, bom tobie zgrzeszył. 6 Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: Kiedyż umrze, a zginie imię jego? 7 też który z nich przychodzi, aby mię nawiedził, na zdradzie mówi; serce jego zgromadza sobie , a odszedłszy roznosi. 8 przeciwko mnie szepczą wszyscy, którzy mię mają w nienawiści, a myślą złe o mnie, 9 Mówiąc: się nań za niezbożność wylała, a się położył, więcej nie wstanie. 10 Także i ten, z którymem żył w pokoju, któremum ufał, który chleb mój jadał, podniósł piętę przeciwko mnie. 11 Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im. 12 A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie. 13 Ale ty w niewinności mojej wesprzesz mię i postawisz mię przed twojem na wieki. Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki. Amen, Amen.
Ps 42
1 śpiewakowi z synów Korego pieśń ćwicząca. 2 Jako jeleń krzyczy do strumieni wód, tak moja woła do ciebie, o Boże! 3 Pragnie dusza moja do Boga, do Boga żywego, mówiąc: Kiedyż przyjdę, a okażę się przed Bożem? 4 Łzy moje są mi miasto chleba we dnie i w nocy, gdy mi mówią co dzień: Kędyż jest Bóg twój? 5 Na to wspominając wylewam sam sobie duszę moję, żem bywał w poczcie innych, i chadzałem z nimi do domu Bożego, z wesołym głosem, i z chwałą, w mnóstwie weselących się. 6 się smucisz, duszo moja! a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; go jeszcze będę wysławiał za wielkie wybawienie twarzy jego. 7 Boże mój! dusza moja tęskni sobie we mnie; na cię wspominam w ziemi Jordańskiej i Hermońskiej, na górze Mizar. 8 Przepaść przepaści przyzywa, na szum upustów twoich: wszystkie powodzi twoje i nawałności twoje na mię się zwaliły. 9 we dnie udzieli mi Pan miłosierdzia swego, a w nocy piosnka jego będzie ze mną, i modlitwa do Boga mego. 10 Rzekę Bogu, skale mojej: Przeczżeś mię zapomniał? I czemu smutno chodzę dla uciśnienia od nieprzyjaciela? 11 Jest jako rana w kościach moich, gdy mi urągają nieprzyjaciele moi, mówiąc do mnie na każdy dzień: jest Bóg twój? Przeczże się smucisz, duszo moja? a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; albowiem go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.
Ps 43
1 Sądź mię, o Boże! a ujmij się o sprawę moję; od narodu niemiłosiernego, i od człowieka zdradliwego i niezbożnego wyrwij mię; 2 Boś ty jest Bóg siły mojej. Przeczżeś mię odrzucił? a smutno chodzę dla uciśnienia od nieprzyjaciela? 3 Ześlij światłość twoję, i prawdę twoję; te mię poprowadzą, i wprowadzą mię na świętą górę twoję, i do przybytków twoich, 4 Abym przystąpił do ołtarza Bożego, do Boga wesela i radości mojej; i będę cię wysławiał na harfie, o Boże, Boże mój! 5 Przeczże się smucisz, duszo moja, a przecz trwożysz sobą we mnie? Czekaj na Boga, go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.
Prz 9
1 Mądrość zbudowała dom swój, i wyciosała słupów swoich; 2 Pobiła bydło swoje, roztworzyła wino swoje, i stół swój przygotowała; 3 A rozesłała dzieweczki swoje, woła na wierzchach najwyższych miejsc w mieście, mówiąc: 4 Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupich mówi: 5 Pójdźcie, jedzcie chleb mój, i pijcie wino, którem roztworzyła. 6 Opuśćcie prostotę, a będziecie żyli, a chodźcie drogą roztropności. 7 Kto strofuje naśmiewcę, odnosi hańbę; a kto strofuje niezbożnika, odnosi zelżywość. 8 Nie strofuj naśmiewcy, aby cię nie miał w nienawiści; strofuj mądrego, a będzie cię miłował. 9 Uczyń to mądremu, a mędrszym będzie; naucz sprawiedliwego, a będzie umiejętniejszym. 10 Początek mądrości jest Pańska, a świętych jest rozum. 11 Bo przez mię rozmnożą się dni twoje, i przedłużą się lata . 12 Będzieszli mądrym, sobie będziesz mądrym; a naśmiewcą, ty sam szkodę odniesiesz. 13 głupia świegotliwa jest, prostaczka, i nic nieumiejąca; 14 A siedzi u drzwi domu swego na stołku, na miejscach wysokich w mieście, 15 Aby wołała na idących drogą, którzy prosto idą ścieszkami swemi, mówiąc: 16 Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupiego mówi: 17 Wody kradzione słodsze są, a chleb pokątny smaczniejszy. 18 Ale prostak nie wie, że tam są umarli, a ci, których wezwała, są w głębokościach grobu.
Słowniczek archaizmów (30)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- cóż
- co
- przeto, przetoż
- dlatego
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- wnet
- zaraz
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- tedy, tedym
- wtedy, zatem
- albowiem
- ponieważ, bo
- zakon
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- zbawienie
- wybawienie
- zawżdy
- zawsze
- niemasz
- nie ma
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- wszystko
- cały, każdy
- wżdy
- jednak, mimo to
- jeźli
- jeśli
- precz
- daleko, na zewnątrz
- społem
- razem
- pomsta
- zemsta; kara
- iż
- że
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- przecz, przeczże
- dlaczego
- wszakże
- jednak, przecież
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- kędy
- gdzie
- siedm
- siedem
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- umiejętność
- wiedza, poznanie
- niewiasta
- kobieta
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.