Biblia w rok · Dzień 121 z 365
Dzień 121
1 Sm 21–22; Rz 4; Ps 121
Dzień 121 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
1 Sm 21
1 Potem, przyszedł Dawid do Noby do Achimelecha kapłana, a zlękłszy się Achimelech wyszedł przeciwko Dawidowi, i rzekł mu: Przeczżeś ty sam, a nikogo z tobą? 2 I odpowiedzał Dawid Achimelechowi kapłanowi: mi król nieco, i rzekł do mnie: Niech nikt nie wie tego, po co cię posyłam, i com ci zlecił, przetożem sługi zostawił na pewnem miejscu. 3 A tak teraz maszli co przy rękach twoich, aby z pięcioro chleba, daj do ręki mojej, albo cokolwiek znajdziesz. 4 I odpowiedział kapłan Dawidowi, i rzekł: Nie mam chleba pospolitego przy ręce mojej, tylko chleb poświęcony; się tylko wstrzymali słudzy od niewiast. 5 odpowiedział Dawid kapłanowi, i rzekł mu: oddalone były od nas od wczorajszego i dziś trzeciego dnia, gdym wyszedł; były naczynia sług święte. Ale jeźli ta droga zmazana jest, i ta dzisiaj poświęcona będzie w naczyniach. 6 A tak dał mu kapłan chleby poświęcone; nie było tam chleba, tylko chleby pokładne, które były odjęte od obliczności Pańskiej, aby położono chleby ciepłe dnia, którego one odjęte były. 7 A był tam mąż z sług Saulowych onego dnia, zabawiony przed Panem, którego imię Doeg, Edomczyk, najmożniejszy z pasterzy, które miał Saul. 8 I rzekł Dawid do Achimelecha: A niemaszże tu przy ręce swej włóczni, albo miecza? bom ani miecza mego, ani żadnej broni mojej nie wziął w rękę moję, gdyż słowo królewskie przynaglało. 9 Tedy rzekł kapłan: Miecz Golijata Filistyńczyka, któregoś zabił w dolinie Ela, oto jest uwiniony w sukno za efodem; jeźli ten chcesz sobie wziąć, weźmij; bo tu inszego niemasz oprócz tego. I rzekł Dawid: Niemasz podobnego temu, daj mi go. 10 A tak wstał Dawid, i uciekł dnia onego przed Saulem, i przyszedł do Achisa, króla Getskiego. 11 Tedy rzekli słudzy Achisowi do niego: nie ten jest Dawid, król ziemi? Izali nie temu śpiewano w hufcach, mówiąc: Poraził Saul swój tysiąc, a Dawid swoich dziesięć tysięcy? 12 I złożył Dawid słowa te do serca swego, a bał się bardzo Achisa, króla Getskiego. 13 Przetoż zmienił obyczaje swoje przed oczyma ich, a czynił się szalonym w rękach ich, i kreślił na drzwiach bramy, i puszczał śliny na brodę swoję. 14 Tedy rzekł Achis do sług swoich: Otoście widzieli człowieka szalonego, czemużeście go do mnie? 15 Nie dostawa mi szalonych, przywiedli tego, aby szalał przedemną? tenże ma do domu mego?
1 Sm 22
1 Potem wyszedł Dawid stamtąd, i uszedł do jaskini Adullam. Co gdy usłyszeli bracia jego i dom jego, przyszli tam do niego. 2 I zebrali się do niego wszyscy, którzy byli utrapieni, i wszyscy, którzy byli dłużni, i wszyscy, którzykolwiek byli w gorzkości serca, i był nad nimi , a było z nim około czterech set mężów. 3 I poszedł Dawid stamtąd do Masfa Moabskiego, i rzekł do króla Moabskiego: Niech się przeprowadzi proszę ojciec mój, i matka moja, aby mieszkali z wami, aż się dowiem co uczyni Bóg ze mną. 4 A tak je przed króla Moabskiego; i mieszkali z nim po wszystkie dni, których był Dawid na zamku. 5 Rzekł potem Gad prorok do Dawida: Nie mieszkaj więcej na tym zamku; idź, a wróć się do ziemi Judzkiej. poszedł Dawid, a przyszedł do lasu Haret. 6 A usłyszawszy Saul, że się pojawił Dawid, i mężowie, którzy byli z nim, (bo Saul mieszkał w Gabaa pod gajem w Ramacie, mając włócznią swoję w rękach swych, a wszyscy słudzy jego stali przed nim). 7 Rzekł tedy Saul do sług swych, którzy stali przed nim: Słuchajcie proszę synowie Jemini: wam wszystkim da syn Isajego role i winnice, a wszystkich was poczyni półkownikami i rotmistrzami. 8 się sprzysięgli wy wszyscy przeciwko mnie, a ktoby mi objawił? gdyż się zbuntował i syn mój z synem Isajego, a niemasz ktoby się mnie użalił między wami, a oznajmił mi, podburzył syn mój sługę mego przeciwko mnie, aby czyhał na mię, jako się to dziś okazuje. 9 Tedy odpowiedział Doeg Edomczyk, który też stał z sługami Saulowymi, i rzekł: Widziałem syna Isajego, gdy przyszedł do Noby, do Achimelecha, syna Achitobowego. 10 Który się oń radził Pana, i dał mu żywności, dał mu też i miecz Golijata Filistyńczyka. 11 A tak posłał król, aby przyzwano Achimelecha, syna Achitobowego, kapłana, i wszystkiego domu ojca jego kapłanów, którzy byli w Nobe. I przyszli oni wszyscy do króla. 12 Tedy rzekł Saul: Słuchaj teraz synu Achitoba; a on rzekł: Owom ja panie mój. 13 I rzekł do niego Saul: Czemuście się sprzysięgli przeciwko mnie, ty i syn Isajego, gdyś mu dał chleb i miecz, a radziłeś się oń Boga, aby powstał przeciwko mnie, czyhając na mię, jako się to dziś okazuje? 14 I odpowiedział Achimelech królowi, a rzekł: I któż jest tak wierny między wszystkimi sługami twoimi, jako Dawid, który jest i zięciem królewskim i idzie za rozkazaniem twojem, a jest zacnym w domu twoim? 15 Azaż dziś począłem się oń radzić Boga? Uchowaj mię Boże! Niech nie wkłada król na sługę twego nic takiego, ani na wszystek dom ojca mego; bo nie wiedział sługa twój o tem wszystkiem najmniejszej rzeczy. 16 I rzekł król: Śmiercią umrzesz Achimelechu, ty i wszystek dom ojca twego. 17 Przytem rzekł król sługom, którzy stali przed nim: Obróćcie się, a pobijcie kapłany Pańskie; bo też ręka ich jest z Dawidem, gdyż wiedząc, że on uciekał, nie oznajmili mi. Ale słudzy królewscy nie chcieli podnieść ręki swej, ani się rzucić na kapłany Pańskie. 18 rzekł król do Doega: Obróć się ty, a rzuć się na kapłany. A tak obróciwszy się Doeg Edomczyk, rzucił się na kapłany, i zabił onegoż dnia ośmdziesiąt i pięć mężów, którzy nosili efod lniane. 19 Nobe też miasto kapłańskie wysiekł ostrzem miecza, od męża aż do , od małego aż do ssącego, i woły, i osły, i owce wysiekł ostrzem miecza. 20 Uszedł tylko syn jeden Achimelecha, syna Achitobowego; a imię jego Abijatar; i uciekł do Dawida. 21 Tedy oznajmił Abijatar Dawidowi, że pobił Saul kapłany Pańskie. 22 I rzekł Dawid do Abijatara: Wiedziałem onegoż dnia, gdyż tam był Doeg Edomczyk, że pewnie oznajmić miał Saulowi: Jam jest przyczyną śmierci wszystkich dusz domu ojca twego. 23 Zostańże przy mnie, nie bój się; bo ktoby szukał mojej, będzie szukał duszy twojej; ale ty będziesz schroniony przy mnie.
Rz 4
1 , rzeczemy, znalazł Abraham, ojciec nasz według ciała? 2 Bo Abraham z uczynków jest usprawiedliwiony, ma się czem chlubić, ale nie u Boga. 3 cóż Pismo mówi? Uwierzył Abraham Bogu i przyczytano mu to za sprawiedliwość. 4 A robiącemu zapłata nie bywa przyczytana podług łaski, ale podług długu; 5 Nie robiącemu zaś, lecz wierzącemu w tego, który usprawiedliwia niepobożnego, przyczytana bywa wiara jego za sprawiedliwość. 6 Jako i Dawid powiada, że błogosławieństwo człowieka jest, któremu Bóg przyczyta sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7 Błogosławieni, których odpuszczone są , a których zakryte są grzechy; 8 Błogosławiony mąż, któremu Pan grzechu nie przyczyta. 9 To tedy błogosławieństwo tylko na obrzezkę przychodzi, czy też na nieobrzezkę? Gdyż mówimy, wiara Abrahamowi jest przyczytana za sprawiedliwość. 10 mu tedy jest przyczytano? Gdy był w obrzezce, czyli w nieobrzezce? Nie w obrzezce, ale w nieobrzezce. 11 I przyjął znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości wiary, która była w nieobrzezce, na to, aby był ojcem wszystkich wierzących w nieobrzezce, aby i onym przyczytana była sprawiedliwość; 12 I aby był ojcem obrzezki, nie tylko tych, którzy są z obrzezki, ale też i tych, którzy chodzą stopami wiary ojca naszego Abrahama, która była w nieobrzezce. 13 Albowiem nie przez się stała obietnica Abrahamowi albo jego, aby był dziedzicem świata, ale przez sprawiedliwość wiary. 14 Bo jeźli ci, którzy są z zakonu, dziedzicami są, tedyć zniszczała wiara i wniwecz się obróciła obietnica. 15 Gdyż zakon gniew sprawuje; albowiem gdzie zakonu nie masz, tam ani przestępstwa. 16 z wiary jest , aby było z łaski, i żeby była warowna obietnica wszystkiemu nasieniu, nie tylko temu, które jest z zakonu, ale i temu, które jest z wiary Abrahamowej, który jest ojcem nas wszystkich; 17 (Jako napisano: Ojcem wielu narodów wystawiłem cię) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłe i który przywołuje te rzeczy, których nie masz, i były. 18 Który (Abraham) przeciwko nadziei w nadzieję uwierzył, że się stanie ojcem wielu narodów według tego, co mu powiedziano: Tak będzie nasienie twoje. 19 A nie będąc słabym w wierze, nie patrzył na ciało swoje już obumarłe, mając około stu lat, ani na obumarły Sary. 20 O obietnicy tedy Bożej nie wątpił z niedowiarstwa; ale się umocnił wiarą i dał chwałę Bogu, 21 Będąc też tego pewien, że cokolwiek on obiecał, mocen jest i uczynić. 22 Przetoż przyczytano mu to za sprawiedliwość. 23 A nie napisano tego dla niego samego, iż mu to przyczytano, 24 Ale i dla nas, którym ma być przyczytano, którzy wierzymy w tego, który wzbudził Jezusa, Pana naszego, z martwych; 25 Który wydany jest dla grzechów naszych, a wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego.
Ps 121
1 Pieśń stopni. Oczy moje podnoszę na góry, skądby mi pomoc przyszła. 2 Pomoc moja jest od Pana, który stworzył niebo i ziemię. 3 Nie dopuści, aby się zachwiać miała noga twoja; nie drzemieć stróż twój. 4 Oto nie drzemie ani śpi ten, który strzeże Izraela. 5 Pan jest stróżem twoim; Pan jest cieniem twoim po prawej ręce twojej. 6 We dnie słońce nie uderzy na cię, ani miesiąc w nocy. 7 Pan cię strzec będzie od złego; on twojej strzec będzie. 8 Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd aż na wieki.
Słowniczek archaizmów (26)
- niemasz
- nie ma
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- jeźli
- jeśli
- tedy
- wtedy, zatem
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- niewiasty
- kobieta
- przetoż
- dlatego
- wszakże
- jednak, przecież
- albowiem
- ponieważ, bo
- onego, onej, onym, onegoż
- ten, tamten
- azaż, izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- przywiódł, przywiedli
- przyprowadzę, przyprowadził
- żeście
- że jesteście
- wnijść
- wejdzie, wejść
- wszystek, wszystkiem, wszystkiego
- cały, każdy
- książęciem
- przywódca, władca, wódz
- iż
- że
- duszy
- życie, osoba, człowiek
- cóż
- co
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- jakoż
- a więc, jakże
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- nasienie, nasieniu
- potomstwo
- dziedzictwo
- spadek, własność
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Stróż nie drzemie
Ps 121
Pielgrzym patrzy na góry i pyta: skąd przyjdzie mi pomoc? Wiedział, że w górach czyhają zbójcy, a szlak bywa niebezpieczny. Odpowiada sobie: pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię. Potem pada obraz Strażnika, który nie zdrzemnie się ani nie zaśnie. Ty musisz spać, Bóg nie musi. Ty wychodzisz i wracasz, a On strzeże cię w drodze. Dziś zanim wyjdziesz z domu, powiedz na głos: Pan strzeże mego wyjścia i powrotu. Wymień Bogu jedną sprawę, nad którą nie masz kontroli, i zostaw ją w Jego rękach. Dzięki temu będzie łatwiej zasnąć tej nocy. Opieka Boga nie oznacza, że nic złego się nie wydarzy, lecz że w niczym nie jesteś pozostawiony samemu sobie.
Modlitwa: Panie, Ty nie drzemiesz. Strzeż mnie i moich bliskich w drodze i w domu.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.