Biblia w rok · Dzień 202 z 365
Dzień 202
Est 3–5; Tt 2; Ps 52
Dzień 202 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Est 3
1 Po tych sprawach wielmożnym uczynił król Aswerus Hamana, syna Hamedatowego, Agagiejczyka, i wywyższył go, i wystawił jego nad wszystkich , którzy byli przy nim. 2 A wszyscy słudzy królewscy, którzy byli u bramy królewskiej, kłaniali mu się, i upadali przed Hamanem: tak był król o nim. Ale Mardocheusz nie kłaniał się, ani upadał przed nim. 3 rzekli słudzy królewscy, którzy byli w bramie królewskiej, do Mardocheusza: ty przestępujesz rozkazanie królewskie? 4 A gdy tak do niego na każdy dzień mawiali, a nie usłuchał ich, oznajmili to Hamanowi, chcąc widzieć, się ostoją słowa Mardocheuszowe; bo im był powiedział, że był Żydem. 5 A widząc Haman, się Mardocheusz nie kłaniał, ani upadał przed nim, napełniony jest Haman popędliwością. 6 I miał to sobie za rzecz lekką, targnąć się na samego Mardocheusza; (bo mu było oznajmiono, z którego ludu był Mardocheusz,) przetoż się starał Haman, aby wytracił wszystkich Żydów, którzy byli po królestwie Aswerusowem, naród Mardocheu szowy. 7 A tak miesiąca pierwszego (ten jest miesiąc Nisan) roku dwunastego króla Aswerusa rozkazał Haman miotać Pur (to jest los) przed sobą ode dnia do dnia, i od miesiąca aż do miesiąca dwunastego; (ten jest miesiąc Adar.) 8 Bo był rzekł Haman do króla Aswerusa: Jest lud niektóry rozproszony i rozsypany między ludem po wszystkich krainach królestwa twego, którego prawa różne są od praw wszystkich narodów, a praw królewskich nie przestrzegają; przetoż nie jest pożyteczno królowi, zaniechać ich. 9 Jeźli się królowi zda, niech będzie napisano, aby byli wytraceni. A ja dziesięć tysięcy talentów srebra odważę do rąk przełożonych nad tą pracą, aby je odnieśli do skarbu królewskiego. 10 Tedy zdjął król pierścień swój z ręki swej, i dał go Hamanowi Agagiejczykowi, synowi Hamedatowemu, nieprzyjacielowi żydowskiemu. 11 I rzekł król do Hamana: Srebroć to daruję, i ten lud, abyś z nim czynił, coć się podoba. 12 Przetoż przyzwano pisarzy królewskich miesiąca pierwszego, trzynastego dnia tegoż miesiąca, i napisano wszystko, jako był rozkazał Haman, do książąt królewskich, i do starostów, którzy byli nad każdą krainą, i do hetmanów każdego narodu, do każdej krainy według pisma jej, i do każdego narodu według języka jego. Imieniem króla Aswerusa napisano, i zapieczętowano sygnetem królewskim. 13 I rozesłano listy przez posłów do wszystkich krain królewskich, aby wygładzono, wymordowano, i wytracono wszystkich Żydów, od młodego aż do starca, i , dnia jednego, trzynastego dnia miesiąca dwunastego, (ten jest miesiąc Adar.) a korzyść ich aby rozchwycono. 14 A tać suma była tych listów, aby obwołano po wszystkich krainach, i oznajmiono wszystkim narodom, żeby byli gotowi na on dzień. 15 Tedy wyjechali posłowie spieszno z rozkazaniem królewskiem; przybito też wyrok w Susan, w mieście stołecznem, a król i Haman siedzieli pijąc; ale miasto Susan było zatrwożone.
Est 4
1 A Mardocheusz, dowiedziawszy się , co się było stało, rozdarł szaty swe, i oblekł się w wór, a posypawszy się popiołem, wyszedł w pośród miasta, i wołał głosem wielkim i żałośnym. 2 I przyszedł aż przed bramę królewską; bo się nie godziło w bramę królewską obleczonemu w wór. 3 W każdej także krainie i miejscu, gdziekolwiek królewskie, i wyrok jego przyszedł, była wielka żałość między Żydami, post, i płacz, i narzekanie, a w worze, i na popiele wiele ich leżało. 4 przyszedłszy panny Estery, i komornicy jej, oznajmili jej to; i zasmuciła się królowa bardzo i posłała szaty, aby obleczono Mardocheusza, zdjąwszy z niego wór jego. Ale ich on nie przyjął. 5 zawoławszy Estera Atacha, jednego z komorników królewskich, którego jej był dał za sługę, rozkazała mu z strony Mardocheusza,aby się dowiedział, co i przeczby to było. 6 Wyszedł tedy Atach do Mardocheusza na ulicę miejską, która była przed bramą królewską; 7 I oznajmił mu Mardocheusz wszystko, co mu się przydało, i o tej sumie srebra, którą obiecał Haman odważyć do skarbu królewskiego przeciwko Żydom, aby byli wytraceni. 8 dał mu przepis wyroku, który był przybity w Susan na wytracenie ich, aby okazał Esterze, i oznajmił jej; a żeby jej rozkazał, aby szła do króla, i prosiła go, a przyczyniła się do niego za ludem swoim. 9 Tedy przyszedłszy Atach oznajmił Esterze słowa Mardocheuszowe. 10 I rzekła Estera do Atacha, wskazując przezeń do Mardocheusza: 11 Wszyscy słudzy królewscy, i lud krain królewskich wiedzą, że ktobykolwiek (mąż albo biała głowa) wszedł do króla do wnętrznej, nie będąc wezwany, to prawo o nim jest, aby był zabity, oprócz na kogoby wyciągnął król sceptr złoty, ten żyw z ostanie. Alem ja nie była wezwana, abym weszła do króla, już przez trzydzieści dni. 12 A gdy oznajmiono Mardocheuszowi słowa Estery. 13 Rzekł Mardocheusz, aby powiedziano Esterze: Nie mniemaj w umyśle twoim, abyś zachowana być miała w domu królewskim mimo wszystkich Żydów. 14 , ty tak cale milczeć będziesz na ten czas, ulżenie i wybawienie przyjdzie Żydom skąd inąd, ale ty i dom ojca twego zginiecie; a któż wie, jeźliś nie dla tego czasu dostąpiła królestwa? 15 I rzekła Estera, aby zasię oznajmiono Mardocheuszowi: 16 Idź, zbierz wszystkich Żydów, którzy się znajdują w Susan, a pośćcie za mię, a nie jedzcie ani pijcie przez trzy dni, w nocy ani we dnie. Ja też, i panny moje także, będę pościła; tedy wnijdę do króla, choć to nie według prawa, a jeźli zginę, niech zginę. 17 Tedy szedł Mardocheusz, i uczynił wszystko, co mu była rozkazała Estera.
Est 5
1 A dnia trzeciego ubrawszy się Ester w ubiór królewski, stanęła w wewnętrznej domu królewskiego przeciw pałacowi królewskiemu. A król siedział na królewskiej swojej w pałacu królewskim przeciwko drzwiom domu. 2 A gdy ujrzał król Esterę królowę stojącą w sieni, znalazła łaskę w oczach jego, i wyciągnął król do Estery sceptr złoty, który trzymał w ręce swej. przystąpiwszy Ester dotknęła się końca sceptru. 3 I rzekł do niej król: ci królowa Ester? a co za prośba twoja? Choćbyś też i o połowę królestwa prosiła, tedyć będzie dano. 4 I odpowiedziała Ester: się królowi podoba, niech przyjdzie król i Haman dzisiaj na ucztę, którąm dla niego nagotowała. 5 I rzekł król: Zawołajcie co rychlej Hamana, aby dosyć uczynił woli Estery. Przyszedł tedy król i Haman na onę ucztę, którą była sprawiła Ester. 6 Potem król rzekł do Estery, napiwszy się wina: Cóż za prośba twoja? a będzieć dano; co za żądość twoja? Choćbyś i o połowę królestwa prosiła, będzieć dano. 7 Na to odpowiedziała Ester, i rzekła: Żądość moja, i prośba moja ta jest: 8 Jeźlim znalazła łaskę w oczach królewskich, a jeźli się królowi podoba, aby przyzwolił na prośbę moję, i wypełnił żądość moję, aby jeszcze przyszedł król i Haman na ucztę, którą im zgotuję, a jutro uczynię według słowa królewskiego. 9 A tak wyszedł Haman dnia wesoły, i z dobrą myślą; ale gdy ujrzał Haman Mardocheusza w bramie królewskiej, że ani powstał, ani się ruszył przed nim, napełniony był Haman przeciwko Mardocheuszowi popędliwością. 10 zatrzymał się Haman, aż przyszedł do domu swego, a posławszy wezwał przyjaciół swoich, i Zeres, żony swej. 11 I powiadał im Haman o sławie bogactw swoich, i o mnóstwie synów swych, i o , jako go uwielbił król, i jako go wywyższył nad innych i sług królewskich. 12 rzekł Haman: Nawet nie wezwała Ester królowa z królem na ucztę, którą nagotowała, tylko mnie a jeszcze i na jutro jestem od niej z królem wezwany. 13 Ale mi to wszystko za nic, pokąd ja widzę Mardocheusza Żyda, siedzącego u bramy królewskiej. 14 I rzekła mu Zeres, żona jego, i wszyscy przyjaciele jego: Niech postawią szubienicę wysoką na pięćdziesiąt , a rano mów do króla, aby powieszono Mardocheusza na niej, a idź z królem na ucztę z . I upodobała się ta rada Hamanowi, i kazał postawić szubienicę.
Tt 2
1 A ty mów co należy na zdrową naukę. 2 Starcy, aby byli trzeźwi, poważni, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości. 3 Także i stare niech chodzą w ubiorze przystojnym, jako przystoi świętym; niech nie będą potwarliwe, nie kochające się w wielu wina, poczciwych rzeczy nauczające; 4 Aby młodych pań rozumu uczyły, mężów swoich i miłować miały, 5 A były roztropne, czyste, domu pilne, dobrotliwe, mężom swym poddane, aby słowo Boże nie było bluźnione. 6 Młodzieńców także napominaj, aby byli trzeźwi; 7 We samego siebie wystawiając za wzór dobrych uczynków, mając w nauce całość, powagę, 8 Słowo zdrowe, nienaganione, aby ten, kto by się sprzeciwił, zawstydzić się musiał, nie mając nic, co by o was miał złego mówić. 9 Sług nauczaj, aby byli poddani panom swoim, we wszystkiem się im podobając, nie odmawiając, 10 W niczem nie oszukując, ale we wszystkiem wierność uprzejmą pokazując, aby naukę zbawiciela naszego, Boga, we wszystkiem zdobili. 11 okazała się łaska Boża, zbawienna wszystkim ludziom, 12 Ćwicząca nas, abyśmy odrzekłszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, 13 Oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa; 14 Który dał samego siebie za nas, aby nas wykupił od wszelkiej i oczyścił sobie samemu lud własny, gorliwie naśladujący dobrych uczynków. 15 To mów i napominaj, i strofuj ze wszelką powagą; żaden tobą niechaj nie gardzi.
Ps 52
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa nauczająca. 2 Gdy przyszedł Doeg Edomczyk, i oznajmił Saulowi, mówiąc: Dawid przyszedł do domu Achimelechowego. 3 się chlubisz ze złości, o mocarzu! miłosierdzie Boże trwa każdego dnia. 4 Złe rzeczy myśli język twój, jako brzytwa ostra czyniąc zdradę. 5 Umiłowałeś złe, bardziej niż dobre; kłamstwo raczej mówisz, niż sprawiedliwość. Sela. 6 Umiłowałeś wszystkie słowa szkodliwe, i język zdradliwy. 7 cię Bóg zniszczy na wieki; porwie cię, i wyrwie cię z , i wykorzeni cię z ziemi żyjących. Sela. 8 To widząc sprawiedliwi będą się bali, i będę się z niego naśmiewali, mówiąc: 9 Otoż człowiek, który nie pokładał w Bogu siły swojej; ale ufając w mnóstwie bogactw swoich, zmacniał się w złości swej. Aleć ja będę jako oliwa zielona w domu Bożym, bom nadzieję położył w miłosierdziu Bożem na wieki wieczne. Będę cię wysławiał, Panie! na wieki, żeś to uczynił, a będę oczekiwał imienia twego, gdyż jest zacne przed oblicznością świętych twoich.
Słowniczek archaizmów (26)
- stolicy, stolicę
- tron (także: stolica)
- książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- albowiem
- ponieważ, bo
- rozkazał, rozkazanie
- polecić, nakazać; polecenie
- przetoż
- dlatego
- czemuż
- dlaczego
- jeźli, jeźlim
- jeśli
- iż
- że
- wszystko, wszystkiem, wszystkiego
- cały, każdy
- tedy
- wtedy, zatem
- dziatki
- dzieci
- niewiasty
- kobieta
- wnijść
- wejdzie, wejść
- nadto
- ponadto
- sieni
- przedsionek
- zasię
- zaś, natomiast
- cóż
- co
- onego, onej
- ten, tamten
- wszakże
- jednak, przecież
- łokci
- miara długości, ok. 45 cm
- weselem
- radość
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- przeczże
- dlaczego
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Na taki czas
Est 4
Mardocheusz wzywa Estery, by wstawiła się u króla za swoim ludem, ale ona zwleka: nieproszona wejście do króla grozi śmiercią. Mardocheusz odpowiada, że jeśli zamilknie, ratunek przyjdzie skądinąd, ale kto wie, czy nie na taki czas doszła do godności królowej. Estera prosi o trzydniowy post całej wspólnoty i decyduje się iść. Ma w sobie odwagę zrodzoną z modlitwy, a nie brawury. Być może Bóg postawił cię tam, gdzie jesteś, z powodu kogoś. Dziś zapytaj, komu możesz pomóc dzięki swojemu miejscu, wpływowi lub wiedzy, i zrób pierwszy krok. Odwaga często rodzi się we wspólnej modlitwie, a post i wspólnota pomagają usłyszeć, co Bóg chce zrobić w danej chwili.
Modlitwa: Panie, otwórz mi oczy na to, po co mnie tu postawiłeś. Daj mi odwagę do działania.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.