1 nocy król nie mogąc spać, kazał przynieść księgi historyi pamięci godnych, i kroniki; i czytano je przed królem.2 I znaleźli napisane, że oznajmił Mardocheusz zdradę Bigtana i Teresa, dwóch komorników królewskich z tych, którzy strzegli progu, że szukali ściągnąć rękę na króla Aswerusa.3 rzekł król: Jakiejż dostąpił czci i zacności Mardocheusz dla tego? Na co odpowiedzieli słudzy królewscy, dworzanie jego: Nic za to nie odniósł.4 I rzekł król: Któż jest w ? (a Haman przyszedł był do sieni zewnętrznej pałacu królewskiego, chcąc mówić z królem, aby powieszono Mardocheusza na szubienicy, którą mu był nagotował.)5 Tedy odpowiedzieli królowi słudzy jego: Oto Haman stoi w sieni. I rzekł król: Niech sam .6 I wszedł Haman. Któremu król rzekł: Coby uczynić mężowi temu, którego król chce uczcić? (a Haman myślił w sercu swem: Komużby chciał król uczciwość większą wyrządzić nad mię?)7 I odpowiedział Haman królowi: Mężowi, którego król chce uczcić,8 Niech przyniosą szatę królewską, w którą się ubiera król, i przywiodą konia, na którym jeżdża król, a niech włożą koronę królewską na głowę jego;9 A dawszy onę szatę i onego konia do ręki którego z królewskich, z książąt najprzedniejszych, niech ubiorą męża onego, którego król chce uczcić, a niech go prowadzą na koniu po ulicy miejskiej, a niech wołają przed nim: Tak się ma stać mężowi, którego król chce uczcić.10 Tedy rzekł król do Hamana: Spiesz się, weźmij szatę i konia, jakoś powiedział, a uczyń tak Mardocheuszowi Żydowi, który siedzi w bramie królewskiej, a nie opuszczaj nic z tego , coś mówił.11 wziąwszy Haman szatę i konia, ubrał Mardocheusza, i prowadził go na koniu po ulicy miejskiej, wołając przed nim: Tak się ma stać mężowi, którego król chce uczcić.12 Wrócił się potem Mardocheusz do bramy królewskiej, a Haman pokwapił się do domu swego z żałością, mając głowę nakrytą.13 I powiedział Haman Zeresie, żonie swej, i wszystkim przyjaciołom swoim wszystko, co mu się przydało. I rzekli do niego mędrcy jego, i Zeres, żona jego: Ponieważ z narodu Żydowskiego jest Mardocheusz, przed któregoś począł upadać, nie przemożesz go, ale pewnie upadniesz przed obliczem jego.14 A gdy oni jeszcze mówili z nim, oto komornicy królewscy przyszli, a przymusili Hamana, aby szedł na ucztę, którą była Ester sprawiła.
1 A tak przyszedł król i Haman na ucztę do Estery królowej.2 I rzekł król do Estery drugiego dnia, napiwszy się wina: za prośba twoja, królowo Ester? a będzieć dano; co za żądość twoja? Choćbyś też i o połowę królestwa prosiła, stanieć się.3 odpowiedziała królowa Ester, i rzekła: znalazła łaskę przed oczyma twemi, o królu! a jeźli się królowi podoba, niech mi będzie darowany mój na prośbę moję, i naród mój na żądość moję.4 Albowiemeśmy zaprzedani, ja i naród mój, abyśmy byli wygładzeni, wymordowani i wytraceni. Gdybyśmy za niewolników i niewolnice sprzedani byli, milczałabym, choćby i tak ten nieprzyjaciel nasz nie mógł nagrodzić tej szkody królowi.5 Tedy odpowiedział król Aswerus, i rzekł do Estery królowej: Któż to jest? a gdzie ten jest, którego serce tak nadęte jest, aby to śmiał uczynić?6 Irzekła Ester: Mąż przeciwnik, a nieprzyjaciel najgorszy jest ten Haman. I strwożył się Haman przed królem i królową.7 Tedy król wstał w popędliwości swojej od uczty, a szedł do ogrodu przy pałacu; ale Haman został, aby prosił o żywot swój Estery królowej; bo wiedział, że mu zgotowane było nieszczęście od króla.8 Potem król wrócił się z ogrodu, który był przy pałacu, do domu, gdzie pił wino; a Haman upadł był na łoże, na którem siedziała Tedy rzekł król: jeszcze i gwałt chce uczynić królowej u mnie w domu? A gdy te słowa wyszły z ust królewskich, zaraz twarz Hamanową nakryto.9 Wtem rzekł Harbona, jeden z komorników, przed królem: Oto jeszcze szubienica, którą był zgotował Haman na Mardocheusza, który się starał o dobre królewskie, stoi przy domu Hamanowym wzwyż na pięćdziesiąt . I rzekł król: Powieście go na niej.10 I powieszono Hamana na onej szubienicy, którą był zgotował Mardocheuszowi. A tak uspokoił się gniew królewski.
1 Napominaj ich, aby zwierzchnościom i przełożeństwom poddanymi i posłusznymi byli, i aby do każdego dobrego uczynku gotowymi byli;2 Nikogo nie lżyli, byli niezwadliwymi, ale układnymi, okazując wszelką skromność przeciwko wszystkim ludziom.3 i myśmy byli niekiedy głupimi, upornymi, błądzącymi, służąc pożądliwościom i rozkoszom rozmaitym, w złości i w zazdrości mieszkając, przemierzłymi, jedni drugich nienawidzącymi,4 Ale gdy się okazała dobrotliwość i miłość ku ludziom zbawiciela naszego, Boga,5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które byśmy my czynili, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie odrodzenia i odnowienia Ducha Świętego,6 Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, zbawiciela naszego,7 Abyśmy usprawiedliwieni będąc łaską jego, stali się dziedzicami według nadziei wiecznego.8 Wiernać to ; a chcę, abyś ty to twierdził, aby się starali, w dobrych uczynkach przodkowali, którzy uwierzyli Bogu.9 A te rzeczy są dobre i ludziom pożyteczne; a głupich gadek i wyliczania rodzajów, i sporów, i swarów zakonnych pohamuj; albowiem są niepożyteczne i próżne.10 Człowieka heretyka po pierwszem i wtórem napominaniu strzeż się,11 Wiedząc, takowy jest wywrócony i grzeszy, będąc sam własnym sądem swoim osądzony.12 Gdy poślę do ciebie Artemana albo Tychyka, staraj się, abyś do mnie przyszedł do Nikopolim; bom tam postanowił zimować.13 Zenasa nauczonego w i Apollona pilnie odprowadź, aby im na niczem nie schodziło.14 A niech się uczą i nasi w dobrych uczynkach przodkować, gdzie tego potrzeba, żeby nie byli nieużytecznymi.15 Pozdrawiają cię, którzy są ze mną wszyscy. Pozdrów tych, którzy nas miłują w wierze. Łaska Boża niech będzie ze wszystkimi wami. Amen.
1 śpiewakowi na Machalat pieśń Dawidowa nauczająca.2 Głupi rzekł w sercu swem: Boga. Popsowali się, i obrzydliwą czynią ; niemasz, ktoby czynił dobrze.3 Bóg z niebios spojrzał na synów ludzkich, aby , byłliby kto rozumny i szukający Boga.4 Aleć oni wszyscy odstąpili, jednako się nieużytecznymi stali: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz, i jednego.5 nie wiedzą wszyscy czyniciele nieprawości, że pożerają lud mój, jako więc chleb jedzą? ale Boga nie wzywają.6 Tam się bardzo ulękną, gdzie niemasz strachu; Bóg rozproszy kości tych, którzy cię oblegli; ty ich pohańbisz, bo ich Bóg wzgardzi. Któż da z Syonu wybawienie Izraelowi? Gdy Bóg przywróci z więzienia lud swój, rozraduje się , rozweseli się Izrael.
Słowniczek archaizmów (24)
onego, onej
ten, tamten
tedy
wtedy, zatem
sieni
przedsionek
wnijdzie
wejdzie, wejść
książąt, książąt
przywódca, władca, wódz
wszystko, wszystkiego
cały, każdy
przetoż
dlatego
obliczem
twarz; „przed obliczem” = w obecności
zasię
zaś, natomiast
cóż
co
jeźli, jeźlim
jeśli
żywot, żywota
życie; także: łono, brzuch
azaż, izali
czyż? (pytanie retoryczne)
łokci
miara długości, ok. 45 cm
albowiem
ponieważ, bo
mowa
słowo, wypowiedź; także: język
jakoby
jak gdyby; żeby
iż
że
zakonie
Prawo Mojżeszowe (Tora)
przedniejszemu
najznamienitszy, naczelny
niemasz
nie ma
nieprawość, nieprawości
bezprawie, grzech
obaczył
zobaczyć, spojrzeć
jakób
Jakub
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Bezsenna noc
Est 6
Tej nocy król nie mógł spać i kazał czytać sobie kroniki. Trafia na zapis o tym, że Mardocheusz ujawnił spisek na jego życie i nigdy nie został wynagrodzony. Rano właśnie Haman, wróg Mardocheusza, wchodzi, by prosić o jego śmierć, a zamiast tego musi go uhonorować. W całej księdze Bóg nie jest wymieniony z imienia, ale widać Jego rękę w zbiegach okoliczności. Nawet bezsenność może stać się narzędziem. Dziś przypomnij sobie coś, co wydawało się przypadkiem, a okazało się Bożym działaniem. Podziękuj Mu za to i zaufaj, że prowadzi także w tym, czego jeszcze nie rozumiesz. Bóg posługuje się zarówno wielkimi wydarzeniami, jak i zwyczajnymi chwilami, aby wypełnić swoje zamierzenia wobec swego ludu.
Modlitwa: Panie, dziękuję, że działasz także tam, gdzie Cię nie widzę. Pomóż mi ufać Twojej opiece.