Biblia w rok · Dzień 206 z 365
Dzień 206
Hi 2–3; Hbr 2; Ps 56
Dzień 206 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 2
1 I stało się niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stanęli przed Panem, przyszedł też szatan między nich, aby stanął przed Panem. 2 rzekł Pan do szatana: Gdzieś był, skąd idziesz? I odpowiedział szatan Panu, a rzekł: Okrążałem ziemię, i przechodziłem się po niej. 3 Zatem rzekł Pan do szatana: Przypatrzyłżeś się słudze memu Ijobowi, że mu nie masz równego na ziemi? Mąż to doskonały i szczery, bojący się Boga, a odstępujący od złego, i który jeszcze trwa w uprzejmości swojej; a tyś mię pobudził przeciw niemu, abym go niszczył bez przyczyny. 4 I odpowiedział szatan Panu, i rzekł: Skórę za skórę, i , co ma człowiek, da za swoję; 5 Ale ściągnij tylko rękę twoję, a dotknij kości jego, i ciała jego, ujrzysz, jeźliżeć w oczy złorzeczyć nie będzie. 6 Tedy rzekł Pan do szatana: Oto w ręce twojej jest; jego zachowaj. 7 Wszedłszy tedy szatan od Pańskiego, zaraził Ijoba wrzodem złym od stopy nogi jego aż do wierzchu głowy jego; 8 Tak, że wziął skorupę, aby się nią skrobał; i siedział w popiele. 9 I rzekła mu żona jego: A jeszczeż trwasz w uprzejmosci twojej? Złorzecz Bogu, a umrzyj. 10 I rzekł do niej: Tak właśnie mówisz, jako szalone mawiają. tylko dobre przyjmować będziemy od Boga, a złego przyjmować nie będziemy? W tem wszystkiem nie zgrzeszył usty swemi. 11 A gdy usłyszeli trzej przyjaciele Ijobowi to wszystko , które nań przypadło, przyszli każdy z miejsca swego: Elifas Temańczyk, i Bildad Suhytczyk, i Sofar Naamatczyk; bo się byli namówili , aby przyszedłszy pożałowali go, i cieszyli go. 12 A podniósłszy oczy swoje z daleka, nie poznali go, i wyniósłszy głos swój płakali, a rozdarłszy każdy płaszcz swój miotali proch nad głowy swe ku niebu; 13 I siedzieli z nim na ziemi dni i siedm nocy, a żaden do niego słowa nie przemówił; bo widzieli, że się gwałtownie wzmagała boleść jego.
Hi 3
1 Potem otworzył usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu. 2 I zawołał Ijob, mówiąc: 3 Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna! 4 Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością! 5 Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna! 6 Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła! 7 Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej! 8 Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój! 9 Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej! 10 nie zawarła drzwi mego, a nie skryła boleści od oczu moich. 11 Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął? 12 mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi? 13 Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój, 14 Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych; 15 Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem, 16 Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości? 17 Tam przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę. 18 Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich, 19 Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego. 20 Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha? 21 Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych; 22 Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób. 23 Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął? 24 kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje; 25 Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się. 26 Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.
Hbr 2
1 musimy tem pilniej przestrzegać tego, cośmy słyszeli, byśmy nie przeciekli. 2 Bo ponieważ przez Anioły mówione słowo było pewne, a każde przestępstwo i nieposłuszeństwo wzięło sprawiedliwą zapłatę : 3 my ucieczemy, zaniedbamy tak wielkiego , które wziąwszy początek opowiadania przez samego Pana od tych, którzy go słyszeli, nam jest potwierdzone? 4 Którym i Bóg wydawał przez znamiona i cuda, i rozliczne mocy, i przez udzielanie Ducha Świętego według woli swojej. 5 nie Aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy. 6 A świadczył ktoś na niektórem miejscu, mówiąc: jest człowiek, nań pamiętasz, albo syn człowieczy, iż go nawiedzasz? 7 Na małą chwilę mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go i postanowiłeś go nad uczynkami rąk twoich, 8 Wszystkoś poddał pod nogi jego. A poddawszy mu , nic nie zostawił, co by mu poddanego nie było; lecz teraz jeszcze nie widzimy, aby mu wszystko poddane było. 9 Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował. 10 Albowiem należało na tego, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby wiele synów do chwały przywodząc wodza zbawienia ich przez ucierpienie doskonałym uczynił. 11 Bo ten, który poświęca i ci, którzy bywają poświęceni, z jednego są wszyscy, dla której przyczyny nie wstydzi się ich braćmi nazywać, 12 Mówiąc: Opowiem imię twoje braciom moim, w pośrodku zgromadzenia śpiewać ci będę. 13 I : Ja w nim ufać będę; a zasię: Oto ja i dzieci, które mi dał Bóg. 14 Ponieważ dzieci społeczność mają ciała i krwi, i on także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć zniszczył tego, który miał władzę śmierci, to jest dyjabła, 15 A iżby wyswobodził tych, którzy dla śmierci po wszystek czas podlegli byli niewoli. 16 Bo nigdzie nie przyjął Aniołów, ale Abrahamowe przyjął. 17 Skąd miał być we wszystkiem podobny braciom, aby był miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem w tem, co się u Boga na ubłaganie za grzechy ludzkie dziać miało. 18 Albowiem że sam cierpiał będąc kuszony, może tych, którzy są w pokusach, ratować.
Ps 56
1 śpiewakowi o niemej gołębicy, na miejscach odległych, złoty psalm Dawidowy, gdy go w Gat Filistynowie pojmali. 2 Zmiłuj się nademną, o Boże!, bo mię chce pochłonąć człowiek; każdego dnia walcząc trapi mię. 3 Chcą mię połknąć nieprzyjaciele moi na każdy dzień; zaprawdęć wiele jest walczących przeciwko mnie, o Najwyższy! 4 Któregokolwiek mię dnia strach ogarnia, ja w tobie ufam. 5 Boga wysławiać będę dla słowa jego; w Bogu nadzieję będę miał, ani się będę bał, żeby mi co ciało uczynić mogło. 6 Przez cały dzień słowa moje wykręcają, a przeciwko mnie są wszystkie myśli ich, na złe. 7 Zbierają się, i ukrywają się, i ślad mój upatrują, czyhając na moję. 8 za ujdą? strąć te narody, o Boże! w popędliwości twojej. 9 Tyś tułanie moje policzył; zbierzże też łzy moje w wiadro twe; izaż nie są spisane w księgach twoich? 10 się nazad cofną nieprzyjaciele moi, któregokolwiek dnia zawołam; bo to wiem, Bóg jest ze mną. 11 Boga wysławiać będę z słowa; Pana chwalić będę z słowa jego. 12 W Bogu mam nadzieję, nie będę się bał, aby mi co miał uczynić człowiek. 13 Tobiem, o Boże! śluby uczynił; też tobie chwały oddam. Albowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku, abym statecznie chodził przed Bożem w światłości żyjących.
Słowniczek archaizmów (30)
- tedy
- wtedy, zatem
- wszystek, wszystko, wszystkiem
- cały, każdy
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- wszakże
- jednak, przecież
- żywot, żywota, żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- niewiasty
- kobieta
- izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- ijob
- Hiob
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- pospołu
- razem
- siedm
- siedem
- iż, iżby
- że
- przecz, przeczże
- dlaczego
- niepobożni
- bezbożni
- albowiem
- ponieważ, bo
- przetoż
- dlatego
- snać
- może, być może
- pomsty
- zemsta; kara
- jakoż
- a więc, jakże
- jeźli
- jeśli
- zbawienia
- wybawienie
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- cóż
- co
- zasię
- zaś, natomiast
- bojaźni
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- nasienie
- potomstwo
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- nieprawość
- bezprawie, grzech
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Brat w cierpieniu
Hbr 2
Autor listu pisze, że Jezus stał się podobny do nas, braci, we wszystkim, aby być miłosiernym i wiernym arcykapłanem. Ponieważ sam cierpiał, gdy był kuszony, może pomóc tym, którzy są kuszeni. Nie jest Bogiem, który patrzy na nasze zmagania z dystansu. Zna głód, zmęczenie, samotność i śmierć. Zwycięstwo odniósł dla nas. Dziś, kiedy poczujesz pokusę lub przygnębienie, nie próbuj radzić sobie samotnie. Zwróć się do Jezusa, jak do kogoś, kto to rozumie, i poproś o pomoc w tej konkretnej chwili. Jezus nie tylko współczuje, ale też pomaga, a to znaczy, że nasza walka z pokusą nie jest toczona w pojedynkę.
Modlitwa: Jezu, dziękuję, że znasz moje słabości. Pomagaj mi, gdy jestem kuszony.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.