Biblia w rok · Dzień 208 z 365
Dzień 208
Hi 6–7; Hbr 4; Ps 58
Dzień 208 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 6
1 I odpowiedział , a rzekł: 2 O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję na wagę włożono, 3 Tedyby była cięższą nad piasek morski; mi słów niestaje. 4 strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie. 5 osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją? 6 Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym? 7 Czego się przedtem nie chciała dotknąć moja, to teraz jest boleścią ciała mego. 8 Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję! 9 Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję! 10 Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego. 11 jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył mego? 12 Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane? 13 Azaż obrony mojej przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie? 14 Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który Wszechmogącego opuścił? 15 Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki, 16 Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa; 17 Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego. 18 Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną. 19 Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję. 20 Ale się zawstydzili, w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się. 21 Tak i wy, bywszy nie jesteście; widząc moje, lękacie się. 22 Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary? 23 I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię? 24 Nauczcież mię, a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi. 25 O są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze? 26 Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać utrapionego? 27 I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim. 28 Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, kłamię przed waszem. 29 się, proszę, a niech nie będzie w was ; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie. 30 A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
Hi 7
1 czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego? 2 Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej: 3 Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone. 4 Układęli się, mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania. 5 Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się. 6 Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei. 7 Wspomnij, o Panie! wiatrem jest mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy. 8 Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie. 9 Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie ; 10 Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego. 11 ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości mojej. 12 Izażem ja jest morze, albo wieloryb, mię osadził strażą? 13 Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja: 14 Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną. 15 A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach. 16 Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje. 17 jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje? 18 A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go? 19 Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję? 20 Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem? 21 nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.
Hbr 4
1 Bójmyż się , aby zaniedbawszy obietnicy o wejściu do jego, nie zdał się kto z was być upośledzony. 2 i nam zwiastowana jest Ewangielija jako i ; ale im nie pomogło słowo, które słyszeli, nie było złączone z wiarą tych, którzy słyszeli. 3 Albowiem wnijdziemy do odpocznienia, którzyśmy uwierzyli, jako powiedział: Przetożem przysiągł w gniewie moim, że nie wnijdą do odpocznienia mojego; choć dokonane są dzieła Boże od założenia świata. 4 Albowiem tak powiedział na jednem miejscu o siódmym dniu: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich spraw swoich. 5 A tu : Że nie wnijdą do odpocznienia mego. 6 Ponieważ tedy to zostaje, że niektórzy wchodzą do niego, a ci, którym zwiastowano, nie weszli dla niedowiarstwa, 7 Zasię naznacza dzień niektóry: Dziś, mówiąc przez Dawida po tak długim czasie (jako powiedziano): Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcież serc waszych. 8 Albowiem im Jozue odpocznienie sprawił, nie mówiłby był potem o inszym dniu. 9 A tak zostaje jeszcze odpocznienie ludowi Bożemu. 10 Albowiem ktobykolwiek wszedł do odpocznienia jego i on także odpoczął od spraw swoich, jako i Bóg od swoich. 11 Starajmyż się tedy, abyśmy weszli do onego odpocznienia, żeby kto nie wpadł w tenże przykład niedowiarstwa. 12 Boć żywe jest słowo Boże i skuteczne, i przeraźliwsze nad wszelki miecz po obu stronach ostry, i przenikające aż do rozdzielenia i , i ducha, i stawów, i szpików, i rozeznawające myśli i zdania serdeczne. 13 A nie masz żadnego stworzenia, które by nie było jawne przed jego; wszystkie rzeczy obnażone są i odkryte oczom tego, o którym mówimy. 14 Przetoż mając najwyższego kapłana wielkiego, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmyż się tego wyznania. 15 Albowiem nie mamy najwyższego kapłana, który by nie mógł z nami cierpieć krewkości naszych, lecz skuszonego we na podobieństwo nas, oprócz grzechu. 16 Przystąpmyż tedy z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i łaskę znaleźli ku pomocy czasu przygodnego.
Ps 58
1 śpiewakowi, jako: Nie zatracaj, pieśń złota Dawidowa. 2 O zgromadzenie! poprawdzie sprawiedliwość mówicie? A uprzejmież sądzicie, wy synowie ludzcy? 3 , radniej w sercu knujecie, a gwałty rąk waszych na ziemi odważacie. 4 Odłączyli się niezbożnicy zaraz od narodzenia; pobłądzili zaraz z matki swej, mówiąc kłamstwo. 5 Jad mają w sobie, jako wężowy, jako jad żmii głuchej, która zatula ucho swoje, 6 Aby nie słyszała głosu zaklinacza, ani czarownika w czarach biegłego. 7 O Boże! pokruszże zęby ich w ustach ich; połam, Panie! lwiąt trzonowe zęby. 8 Niech się rozpłyną jako woda, niech się wniwecz obrócą; niech będą jako ten, który naciąga łuk, się strzały jego łamią. 9 Jako ślimak, który schodzi i niszczeje; jako martwy płód niewieści niech nie oglądają słońca. 10 Ciernie wasze niż wypuszczą tarny swoje, za zielona w gniewie Bożym jako wichrem porwane będą. 11 I będzie się weselił sprawiedliwy, gdy ujrzy pomstę; nogi swoje umyje we krwi niepobożnego. I rzecze każdy: Zaprawdęć sprawiedliwy odniesie pożytek z sprawiedliwości swojej; zaisteć jest Bóg, który sądzi na ziemi.
Słowniczek archaizmów (31)
- ijob
- Hiob
- pospołu
- razem
- przeto, przetoż
- dlatego
- albowiem
- ponieważ, bo
- azaż, izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- dusza, duszy
- życie, osoba, człowiek
- cóż
- co
- żywot, żywota
- życie; także: łono, brzuch
- niemasz
- nie ma
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- iż
- że
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- jakoż
- a więc, jakże
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- obaczcie
- zobaczyć, spojrzeć
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- tedy
- wtedy, zatem
- wynijdzie
- wyjdzie
- zasię
- zaś, natomiast
- przecz
- dlaczego
- snać
- może, być może
- odpocznienie, odpocznienia
- odpoczynek
- onego, onym
- ten, tamten
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- owszem
- przeciwnie; owszem
- wszystkiem
- cały, każdy
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- wszakże
- jednak, przecież
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Żywe Słowo i tron łaski
Hbr 4
Autor listu mówi, że Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze od miecza, dochodzi aż do rozdzielenia duszy i ducha i osądza myśli oraz zamysły serca. Przed Bogiem wszystko jest odkryte. Zaraz potem następuje zaproszenie: mamy arcykapłana, który współczuje naszym słabościom, więc przystępujmy z ufnością do tronu łaski, aby otrzymać miłosierdzie i znaleźć łaskę w stosownej porze. Prawda o nas nie ma nas odstraszyć, lecz przyprowadzić do Chrystusa. Dziś przyjdź do Boga ze swoją konkretną potrzebą, bez upiększania, i poproś o pomoc dokładnie w tej godzinie, której dotyczy. Boże Słowo odsłania prawdę, a tron łaski pozwala ją znieść, więc oba te dary należą do siebie i prowadzą do uzdrowienia.
Modlitwa: Panie, dziękuję, że mogę przychodzić do Ciebie z ufnością. Daj mi łaskę dokładnie wtedy, gdy jej potrzebuję.
Zaloguj się, aby odhaczać dni.